Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
119426 Τραγούδια, 256178 Ποιήματα, 28912 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

Năframa albă o vântura - 1950 Αναγνώσεις         
    

Στίχοι: Κώστας Φασουλάς
Μουσική: Μάριος Τόκας
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Σκουλάς

Άσπρο μαντήλι ανέμιζε
κι από χαρά πετούσε
Τη μοναξιά της γκρέμιζε
την αύρα της σκορπούσε

Ανέβαινε ψηλά βουνά
κι άνθιζε στην κορφή τους
Κι όλα τ’ αστέρια τ’ ουρανού
τη θέλανε δική τους

Πού χάθηκε, πού πέταξε
πού κίνησε, πού πήγε;
Όσους γνωστούς κι αν ρώτησα
κανένας δεν την είδε

Τόσο βαθιά με πλήγωσες
φως μου στο πέρασμά σου
που νιώθω ακόμα στην ψυχή
το κάθε άγγιγμά σου

Έβλεπε όνειρα συχνά
που την τρομάζαν θεέ μου
πως ήταν λέει γιασεμί
στη μέση ενός πολέμου

Μια νύχτα που χαμήλωσαν
τα σύννεφα του κόσμου
έγινε άστρο της αυγής
και στεναγμός δικός μου


Versuri: Kostas Fasoulas
Muzică: Marios Tokas
Prima de performanţă: Vasilis Skoulas

Năframa albă o vântura
și zbura de fericire
Își dărâma singuratatea
își răspândea aura

Urca munți înalți
și înflorea în vârful lor
Iar toate stelele cerului
vroiau să fie a lor

Unde s-a pierdut, unde a zburat
încotro s-a îndreptat, unde s-a dus?
Pe toți pe care îi cunosc i-am întrebat
dar nimeni nu a văzut-o

Atât de adânc m-ai rănit
lumina mea când ai trecut
încât simt încă în suflet
fiecare atingere a ta

Vedea des vise
care o speriau, Dumnezeule
cum ca ar fi fost o iasomie
în mijlocul unui război

Într-o noapte în care au coborât
norii lumii
a devenit steaua zorilor
și suspinul meu

   gappap, Γιώργος Παπαδόπουλος (Giorgos © 06-08-2014 @ 21:19

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο