Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
121190 Τραγούδια, 258019 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

Pela mercê - 1950 Αναγνώσεις         
    

Στίχοι: Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος     Φωνητικά: Χαρούλα Αλεξίου

Άλλες ερμηνείες:
Παναγιώτης Καραδημήτρης

Ψυχές μαραγκιασμένες σαν σφουγγάρια
ρουφάνε λίγον ήλιο απ’ το κρασί
κι αζήτητες σ’ απόμερα πατάρια
διψάνε για μια στάλα θαλασσί.

Στους τοίχους της ταβέρνας τα καράβια
που χάραξε ένα χέρι απλοϊκό.
Γιατί να καταντήσουμε ρημάδια;
Δε μάθαμε ποτέ το μυστικό.

Τα δάχτυλα να σφίγγουν το ποτήρι
παινέματα και λόγια λιγοστά.
Χριστέ μου, κάνε απόψε ένα χατίρι
κι οι τελευταίοι νά ’ρθουν πιο μπροστά.


Letra: Lefteris Papadopoulos
Música: Mikis Theodorakis
Desempenho primeiro: Dimitris Mitropanos     Fonitika: Haroula Alexiou

Outras performances:
Panayiotis Karadimitris

Almas destroçadas como espumas
corre um pouco de sol pelo vinho
e passam após o dia nos fundos
sedentas por uma gota de mar

Nas paredes da taverna o navio
onde uma primitiva mão desenhada
Porque caímos em sinais?
Nunca aprendemos o segredo

Os dedos apertam o copo
cumprindo alguma liberdade condicional,
Meu Cristo, faça esta noite alegrar
e os últimos chegam à frente

   Marco Aurelio Funchal, Marco Aurelio Funchal © 19-04-2011 @ 13:53

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο