Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
121190 Τραγούδια, 258019 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

¿Qué mar? - 1988 Αναγνώσεις         
    

Στίχοι: Νάνος Βαλαωρίτης
Μουσική: Βασίλης Δημητρίου
Πρώτη εκτέλεση: Χρήστος Θηβαίος

Πες μου πού πήγε ο Αύγουστος με τα καμπαναριά του
Το γέλιο σου που γέμιζε το σπίτι μας βροχή
Τώρα μας δίνει ο άνεμος γυμνή την αγκαλιά του
Ω πρόσωπο που σκέπασε με μάρμαρο τη γη

Πόσα σβησμένα βλέμματα κοιτάνε όταν κοιτάζεις
Πόσα δεμένα στόματα μιλάνε όταν μιλάς
Ήταν του ήλιου η δύναμη το ρόδο που ωριμάζει
Κλειστά παραθυρόφυλλα τα στήθια που αγαπάς

Είναι καρδιές που μάθαμε σαν γράμματα ανοιγμένα
Είναι τραπέζια όπου κανείς δε θα καθίσει πια
Μια μουσική πανάκριβη που γράψανε για σένα
Τόσες χιλιάδες δάχτυλα για τελευταία φορά

Εσάς που πήρε ο θάνατος βαριά στα δάχτυλά του
Από τα μάτια σας η αυγή πηγάζει σαν νερό
Άστρα σε κάθε μέτωπο και φως τ’ ανάστημά του
Καμιά ζωή δε γράφεται χωρίς το δάκρυ αυτό

Ακουμπισμένες δυο εποχές η μια κοντά στην άλλη
Ω πρόσωπο που φώτισε μια μακρινή αστραπή
Ποια θάλασσα ποια θάλασσα θα `ναι αρκετά μεγάλη
Για να χωρέσει τον καημό που μάζεψ’ η ψυχή;

Σα μυθικό τριαντάφυλλο μια νύχτα ο κόσμος κλείνει
Είναι η πόρτα όπου κανείς δε θα περάσει πια
Είναι του δήμιου η ταραχή του ήρωα η γαλήνη
Ο ποταμός που κύλησε σαν έσπασε η καρδιά


Letras de Canciones: Nanos Valaoritis
Música: Vasilis Dimitriou
Primera representaci: Hristos Thivaios

Dinos dónde se fue agosto con sus campanarios
Tu risa que llenaba de lluvia nuestra casa
Ahora el viento nos da desnudo su abrazo
Oh rostro que cubrió de mármol la tierra entera

Cuántas miradas apagadas miran cuando miras
Cuántas bocas atadas hablan cuando hablas
Era la fuerza del sol la rosa que madura
Ventanas cerradas los pechos que amas.

Hay corazones que aprendimos como cartas abiertas
Hay mesas donde nadie se sentará más
Una música muy querida que compusieron para ti
Tantos miles de dedos por última vez

A vosotros a los que cogío pesada muerte en sus dedos
De vuestros ojos corre el alba cual agua
Astros en cada frente y luz su planta
Ninguna vida se escribe sin esta lágrima

Dos temporadas apoyadas una en otra
Oh rostro iluminado por un relámpago lejano
Qué mar, qué mar será suficientemente grande
para albergar la pena que acumuló el alma

Como rosa mítica se cierra una noche el mundo
Es la puerta por donde ya no pasará nadie
Es la inquietud del verdugo la serenidad del héroe
El río que fluyó al partirse el corazón

 El texto publicado en υψιλον/βιβλια difiere ligeramente en los dos últimos versos de la primera estrofa:


Ahora el viento nos muestra desnudo su abrazo
Oh rostro que cubrió cual mármol el silencio

(Τώρα μας δειχνει ο άνεμος γυμνή την αγκαλιά του
Ω πρόσωπο που σκέπασε σαν μάρμαρο η σιγή)

En todo caso, para la canción esto es indiferente, al menos para la versión que he podido escuchar (aquí http://www.youtube.com/watch?v=X9ReHLGxZUk) dado que no incluye las dos primeras estrofas; sino que empieza desde "hay corazones" (Είναι καρδιές).
   Avellinou © 01-03-2011 @ 13:58
   Avellinou
15-10-2013 20:43
No, el estribillo no es inventado, está en la anteúltima estrofa. Y la letra de las dos versiones es la misma.
   Avellinou
15-10-2013 20:38
He vuelto a escuchar la versión de que hablo en mi primer comentario; es la misma que comento en el segundo escolio.
   Avellinou
15-10-2013 20:31
La versión a la que se entra con el enlace que aparece en la página del texto original en esta misma web (http://www.youtube.com/watch?v=-EcLDGvDTyg) es mucho menos completa.

Canta esta estrofa:

Είναι καρδιές που μάθαμε σαν γράμματα ανοιγμένα
Είναι τραπέζια όπου κανείς δε θα καθίσει πια
Μια μουσική πανάκριβη που γράψανε για σένα
Τόσες χιλιάδες δάχτυλα για τελευταία φορά

Añade este estribillo (inventado):

Ποια θαλασσα, ποια θάλασσα
ποια θάλασσα θα ' ναι αρκετα μεγαλη
για να χωρεσει τον καημό
που μαζεψε η ψυχή;
Ποιά θάλασσα, ποιά θάλασσα;

(= ¿Qué mar, qué mar
qué mar será suficientemente grande
como para dar cabida a la ardiente pasión
que ha acumulado el alma?
¿Qué mar ...qué mar?)

Luego salta para atrás a la estrofa que dice:

Πόσα σβησμένα βλέμματα κοιτάνε όταν κοιτάζεις
Πόσα δεμένα στόματα μιλάνε όταν μιλάς
Ήταν του ήλιου η δύναμη το ρόδο που ωριμάζει
Κλειστά παραθυρόφυλλα τα στήθια που αγαπάς

Y termina repitiendo el estribillo.

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο