Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
125074 Τραγούδια, 264925 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

 Ο ασπασμός κάποιου ονείρου-καταχείμωνο
 ("Να είμαστε ρεαλιστές, να ζητάμε το αδύνατο." Ερνεστο Τσε Γκεβάρα) Αφιερωμένο!
 
[B]"Έπεσε τ'όνειρο βαρύ στα χέρια του Χειμώνα,
τα πόδια του λυγίζουν κι εκείνα
μη μπορώντας να βαστάξουν τη βούληση και τη μανία για το ανέφικτο
μη μπορώντας να κρατήσουν το ρυθμό στ'ανελέητο κυνηγητό του
Μόνο λυγίζουν
και μόνο σέρνονται σα δυο κατάξερα, ταπεινωμένα κλωνάρια
μιας άλλοτε ένδοξης και καταπράσινης ελιάς
που την έβλεπα στον Ύπνο μου να διπλοστεφανώνει τ'όνειρο μου
και που στο ξύπνιο μου την κράταγα σιμά"

Έτσι μίλησε μέσα μου ο Μικρός Επαναστάτης
κι εγώ δανείστηκα τ'αθώα λόγια του
κι αδημονώντας προχωρώ (σ)τον ασπασμό μου.

Ω Άνοιξη γλυκόπνοη και σπιρτόζα
νοσταλγικά πώς φώλιασες μέσα μου!
Πάντοτε κράταγα μια θέση να μη λείπεις...
Να που -λοιπόν- τη βρήκες και με ακολουθείς
όπως ακριβώς εσένα το Θέρος.
Κι αν θαρρείς πως σ'αφήνω
γιατί ντύνομαι κι εγώ συχνα- πυκνά ένας μικρός χειμώνας
να μαζεύω αγκομαχώντας τα όνειρα και τη λάμψη τους
στην όψη να μη δίνεις όψη.
Εγώ θα τα διπλώνω ωσάν λινά-μεταξωτά μαντήλια
και θα νυμφεύω με εκείνα τη λιτότητα της αρχαίας φωλιάς σου

Κι όταν θα στάζει ο Χειμώνας τα δάκρυα
υγρά και στιλβωμένα στο παραθύρι ή και στον τοίχο σου ακόμα
να μη φοβάσαι'
με το στεγνό και καθόλα απέριττο δίπλωμα των μαντηλιών θα σε συνεφέρνω
μισοπνιγμένη και γαλήνια να με βλέπεις
μες στους μυώνες κάποιου ανίκητου ονείρου.
Μπορεί να φαίνομαι στιγμές συννεφιασμένη
μα καθώς λένε τα φαινόμενα απατούν...



[align=right]Αθανασία Γ.


 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 9
      Στα αγαπημένα: 3
 
   

 Ταξινόμηση 
       Κατηγορίες
      Συναισθήματα - Εικόνες,Φαντασίας
      Ομάδα
      Ελεύθερος στίχος - Ποίηση
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

Δεν πάω απλά με το ρεύμα. Εγώ είμαι η ροή.
 
ORLANDINA
13-09-2007 @ 05:33
Οταν σε διαβαζω Αθανασια μου....ΧΑΝΟΜΑΙ μεσα στις λεξεις σου....

ΥΠΕΡΟΧΟ!!! ::theos.::
Φαληρέας
13-09-2007 @ 05:34
::oh.:: ::love.:: ::huh.::
Ο φιλόσοφος ξαναχτυπά...
TAS
13-09-2007 @ 06:01
Κι αν θαρρείς πως σ'αφήνω
γιατί ντύνομαι κι εγώ συχνα- πυκνά ένας μικρός χειμώνας
να μαζεύω αγκομαχώντας τα όνειρα και τη λάμψη τους
στην όψη να μη δίνεις όψη.
::oh.::

στίχοι φωτιά..
foteinos
13-09-2007 @ 07:32
Κι όταν θα στάζει ο Χειμώνας τα δάκρυα
υγρά και στιλβωμένα στο παραθύρι ή και στον τοίχο σου ακόμα
να μη φοβάσαι'
με το στεγνό και καθόλα απέριττο δίπλωμα των μαντηλιών θα σε συνεφέρνω
μισοπνιγμένη και γαλήνια να με βλέπεις
μες στους μυώνες κάποιου ανίκητου ονείρου.
Μπορεί να φαίνομαι στιγμές συννεφιασμένη
μα καθώς λένε τα φαινόμενα απατούν... ακέραιος λόγος.. μπράβο Αθανασία
::smile.::
ΔΙΑΜΑΝΤΗΣ ΠΑΠΠΑΣ
13-09-2007 @ 07:48
Ω Άνοιξη γλυκόπνοη και σπιρτόζα
νοσταλγικά πώς φώλιασες μέσα μου!
Πάντοτε κράταγα μια θέση να μη λείπεις...

::up.:: ::yes.::
ειρήνη
13-09-2007 @ 08:38
λόγος λυρικός , επιβλητικός
μου θυμίζει Σικελιανό

μεταγγίζει νιάτα κι αισιοδοξία το ποίημά σου ::smile.::
Tikalouba
13-09-2007 @ 10:55
Για μια ακόμη φορά, υποκλίνομαι...
ivikos
13-09-2007 @ 11:27
Αθανασία, απλά υπέροχο, ::up.:: ::up.:: ::up.::
justawoman
13-09-2007 @ 14:19
ο Φωτεινός νομίζω το διατύπωσε πολύ καλά
Μπράβο κι από μένα
::love.::

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο