Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
123846 Τραγούδια, 262667 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

 Φιόρδ
 
Φιόρδ

Ο άνθρωπος σκληρόπετσος
φιγούρα κομμένη στους βασάλτες
δεκάδες χιλιετίες εκστράτευε στα χιόνια
τα νύχια τρόχιζαν τα δόντια
τον λίγο ήλιο που έβρισκε
χώνευε σε φιδίσιο έντερο
άδειος ή μαλακός κάτ’απ’την πέτσα
αλλόμορφη αχιβάδα

χάνει το μπούσουλα ζεστός
χορτάτος και νωθρός
η οδυνηρή γεύση του κόσμου
λιώνει στο στόμα και ξεχνιέται
η αγάπη του κόσμου ποτέ δεν υπήρξε
κατασκευάζεται απ’την αρχή
για τον καθένα απ’την αρχή
αγώνας χρόνου προτού να πάρουνε φωτιά
καούν κι αποτεθούν
να καταλάβουν οι αισθήσεις
ότι’ναι κουρέλια
κρύβουν τη ντροπή που είμαστε
σαν όλα τ’άλλα.

Ίσως λοιπόν η βιολογία
τρελαίνεται σε κάποιες κατηφόρες
ύπουλες, σκηνοθετημένες
-σαν τους βασανιστές που το’χουν χάσει
και αντιγράφουνε τον εαυτό σε ξένα σώματα
-σαν τους λεηλατητές μυών και εγκεφάλων
που διακοσμούν με εύηχες κορδέλες
«ταμείον», «κρατικός προϋπολογισμός», «υπεραξία»
με εορταστική συνείδηση.

Ενώ αντίστροφα το ξεκινά κανείς
μέσ’ από την αγάπη η σοφία
στην ευκολία η απώλεια, κόποις τα αγαθά
αργία μήτηρ και λοιπά
Ωστόσο
κι η εργασία υποδουλώνει
πάγκος, βιβλιάριο, ντεπόν
όραση σωληνοειδής
ο μίσθαρνος σπιούνος κάματος
οι υποχρεώσεις ακάλυπτες επιταγές
η καμπύλη της χρεοκοπίας διακεκομμένη.

Μιλώ για την αργία εντός
προτού το δέρμα σου ξεβάψει
σαν μαύρο παντελόνι από τις επετείους
ή αγκαλιές που φόρεσες σα μάλλινα κασκόλ
η αργία που λύνει τα μερλίνα
κόβει τους κάβους της καρδιάς
αναίσθητο να σε ρημάζει το ραγάνι
η αργία που ξεκάνει
σάθρωση της μητρώας γης
επάλληλη αλλοτρίωση
αργός καρκίνος βρογχικός.

Ίσως να φταίει κι ο αστικός αέρας
δυσοίωνος από του Λάτση τα φουγάρα
ως μόδα επιβάλλεται
πώς ντύνομαι, πώς χαιρετώ
ώστε να νιώθω την αγωνία
του φωτός μες στο σκοτάδι
τ’ακούω δυνατά στο εμπιθρί
κι όποτε πεθυμώ λουλούδια
ανοίγω την εγκυκλοπαίδεια
ξεχνάω τα λουλούδια μαθαίνοντας ονόματα
και συλλαμβάνω
ένα παλιό γραμμόφωνο
μουγγό στον άδειο τοίχο
σκονισμένη ζωγραφιά, κορνίζα μάντρα
μοιάζει με κάτι που’χει φύγει.

Αν είχα όμως μια τανάλια μινιατούρα
θα’βγαζα αυτές τις σκέψεις
μ’όλη τη δέουσα προσοχή
περνώντας απ’την κόρη του ματιού
και την οπή που ψηλαφίζω στο μελίγγι
θ’αγόραζα μονάχα εισιτήρια
θα’χα για φίλους συμβολαιογράφους
θα μ’άρεζε σαδιστικά η κιμωλία στον μαυροπίνακα

όμως δεν έχω και μυρίζω
Σε άδεια κάμαρα δίπλα από το τραπέζι
καίγονται βρώμικα στυπόχαρτα στο πάτωμα
σπλάχνα, οπτασίες, ευκαιρίες
πολύ καπνός μα λίγη θέρμη˙
τώρα μην παίρνουμε μεγάλες εισπνοές
τώρα έτσι όπως είμαστε
κιρρωτικοί, κυφωτικοί, ελκοπαθείς
μην γίνουμε τουλάχιστον
-τουλάχιστον!-
μεγάλοι ή μικροί εγκληματίες
ούτε μαέστροι των κραυγών, ούτε σφραγιδορίχτες
υπάκουοι δάσκαλοι, αψίκορα μυρμήγκια˙
να έχουμε πατρίδα την εξέγερση
να την επισκεπτόμαστε συχνά
και να την παίρνουμε μαζί μας
στη ζωντανή φωτογραφία
τα πιο απόμακρα φιλιά
οι πιο αδικημένοι φάροι
τα φιόρδ των ανθρώπων.



 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 0
      Στα αγαπημένα: 0
 
   

 Ταξινόμηση 
       Κατηγορίες
      Αταξινόμητα
      Ομάδα
      
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

 

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο