https://www.youtube.com/watch?v=efpaN8Qf0Q4" />https://www.youtube.com/watch?v=efpaN8Qf0Q4">
 
Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
121976 Τραγούδια, 259536 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

 05/11/2021
 https://www.youtube.com/watch?v=efpaN8Qf0Q4
 
Αγαπητό μου Ημερολόγιο,

Πρόσεξες που έβαλα κόμμα μετά το όνομά σου; Μου πήρε εφτά χρόνια για να το κάνω σωστά. Αυτή θα είναι η φάση από εδώ και πέρα. Μη σου πω ότι θα πάω να το προσθέσω σε όλες τις προηγούμενες σελίδες σου.

Έχεις κι εσύ την αίσθηση ότι ζούμε καθαρά από τύχη; Εγώ συνεχώς. Ειδικά στην Ελλάδα του 2021. Αυτό βέβαια αφορά την κοινωνία σαν σύνολο και τις δεκάδες μαλακίες που συμβαίνουν, ενώ ο σκοπός μου σήμερα δεν είναι να μιλήσω για κάτι τέτοιο, απλά ήθελα να αφήσω ένα μικρό σχόλιο πριν μπω στο ψητό. Σημερινό θέμα λοιπόν είναι η ατομάρα μου (για άλλη μια φορά) και πιο συγκεκριμένα ο δικός μου θάνατός. Όλοι μας σκεφτόμαστε -λίγο πολύ- τον θάνατο που αναπόφευκτα κάποια στιγμή θα μας χτυπήσει την πόρτα και παρόλο που ίσως καταφέρουμε να τον ξεγελάσουμε προσωρινά, είναι σίγουρο πως θα φτάσει η ώρα που θα μπει μέσα και θα μας τραβήξει από τα μαλλιά στον άλλο κόσμο. Η ιδέα του θανάτου με απασχολεί από αρκετά νεαρή ηλικία, χωρίς όμως να μου δημιουργεί εμμονικές φοβίες που επηρεάζουν την καθημερινότητά μου ή τις πράξεις μου. Τι εννοώ; Για παράδειγμα: Οδηγώ σε δρόμο διπλής κατεύθυνσης που δεν διαθέτει διαχωριστική μπάρα ή νησίδα και φαντάζομαι ότι πολύ εύκολα μπορεί κάποιος μεθυσμένος ή κάποιος κωλόγερος που μόλις έπαθε έμφραγμα, να περάσει στο αντίθετο ρεύμα και να καρφωθεί πάνω μου, μην προλαβαίνοντας καν να ξεστομίσω «ΟΧΙΕΤΣΙΡΕΠΟΥΣΤΗΜΟΥ». Ή ας πούμε ότι μια μέρα στη δουλειά μπαίνει ένας τρελός ο οποίος έμεινε δυσαρεστημένος από την εξυπηρέτηση και μου φυτεύει 5-6 σφαίρες (όπως συνέβη πριν μερικές μέρες στη Νέα Ερυθραία). Τι κάνω λοιπόν; Οδηγώ πιο προσεκτικά κι έχω τον νου μου σε αυτούς που έρχονται από απέναντι; Ή μήπως σκάω στη δουλειά φορώντας αλεξίσφαιρο γιλέκο; Όχι βέβαια. Δεν είναι δυνατόν να ελέγχω ένα σωρό παραμέτρους που μπορούν να πάνε στραβά. Δεν είναι στο χέρι μου. Εξάλλου ποιος είμαι εγώ που θα τα βάλω με τον Χάρο αν θελήσει να με επισκεφτεί; Οπότε συνεχίζω τη ζωή μου όπως ξέρω, προσπαθώντας φυσικά να αποφύγω θανάτους που προέρχονται από καθαρή ηλιθιότητα, όπως η αλλαγή μιας πρίζας με τον γενικό διακόπτη σηκωμένο και η λήψη μιας φωτογραφίας στο χείλος ενός γκρεμού. Ξέρω ότι με την επόμενη δήλωση ακυρώνω αυτό που μόλις είπα, αλλά δεν θα είχε φοβερή πλάκα να πεθάνω με έναν απίστευτα κωμικοτραγικό τρόπο; Όπως ο Αυστριακός Hans Steininger που πάτησε την ενάμιση μέτρο γενειάδα του και έσπασε τον λαιμό του. Καταπληκτικό; Πολλές φορές πριν κοιμηθώ τα βράδια σκέφτομαι τέτοιες μαλακίες. Πιθανούς τρόπους να τα κακαρώσω, πώς θα το πάρει η Ελένη και οι γονείς μου, πώς θα είναι η κηδεία μου, ποιοι φίλοι θα με κλάψουν, κ.α. Ακόμα πάντως δεν έχω καταλήξει αν θέλω ο θάνατός μου να είναι ακαριαίος ώστε να μη νιώσω τίποτα ή να είναι από κάποια αρρώστια που θα μου δώσει τον χρόνο να συμφιλιωθώ με την ιδέα και να κλείσω εκκρεμότητες. Στην πρώτη περίπτωση υπάρχει ο κίνδυνος να αποκαλυφθούν στην Ελένη όλα τα βρώμικα μυστικά που κρύβω στον υπολογιστή και στο κουτί που είναι χωμένο στο βάθος της ντουλάπας. Θα γκρεμιστεί ο κόσμος της; Θα έρθει να χέσει στον τάφο μου; Ίσως και τα δύο. Στην περίπτωση της αρρώστιας με τρομάζει η σκέψη του να μην μπορώ να σκουπίσω ούτε τον κώλο μου, να επιβιώνω -και όχι να ζω- με τη βοήθεια δεκάδων φαρμάκων και θεραπειών, ή να σαπίζω σε κάποιο κρεβάτι νοσοκομείου παρακαλώντας τους γιατρούς να με απαλλάξουν μια και καλή από τους πόνους (πρέπει κάποτε να εξετάσουμε το ζήτημα της ευθανασίας). Παραδόξως αυτό που δεν με απασχολεί ποτέ είναι το αν υπάρχει κάτι μετά τον θάνατο. Προσωπικά πιστεύω ότι δεν υπάρχει, αλλά θα ήταν αφέλεια να είμαι 100% σίγουρος από τη στιγμή που δεν μπορούμε να γνωρίζουμε. Άσε αυτούς που ήταν κλινικά νεκροί για μερικά λεπτά και τους επανέφεραν στη ζωή, δεν τους εμπιστεύομαι. Όταν γλυτώνεις παρά τρίχα τον θάνατο πόσο αξιόπιστες να είναι οι εμπειρίες που μιλούν για λευκά φώτα και κουραφέξαλα; Ελπίζω τουλάχιστον αν υπάρχει μεταθανάτια ζωή να είναι όπως θέλω εγώ και όχι όπως οι ξενέρωτες φλωριές που ακούμε από εδώ κι από εκεί (ειδικά από την εκκλησία). Τζάμπα ναρκωτικά, παρτούζες με ερμαφρόδιτα αγγελάκια, ό,τι να’ ναι συναυλίες (Charles Bukowski στα τύμπανα, Bill Hicks στο μπάσο, Daffy Duck στην κιθάρα, ένας κουβάς nutella στα πλήκτρα, Salvador Dalí στα φωνητικά), βροχή από μπύρα, δόντια που δεν χρειάζονται βούρτσισμα, αιμορροΐδες που στάζουν freddo espresso σκέτο, παγάκια που δεν λιώνουν, μπάμιες με γεύση παστίτσιο, αυτοσχέδια υπαίθρια σινεμά με b-movies της επιλογής μου, ραδιοφωνικοί σταθμοί χωρίς διαφημίσεις, παραλίες με μουγκά παιδάκια, μπαμπάτσικες μπαλαρίνες με αιθέριες πιρουέτες, social media δίχως σχόλια, κινητά χωρίς σήμα, κουνούπια που δεν τσιμπάνε, φασίστες που βουλιάζουν μέσα σε βόθρους, όπλα που πετάνε σοκολατάκια, άνοιξη χωρίς αλλεργίες, κάγκουρες με αθόρυβες εξατμίσεις, πατεράδες που γνωρίζουν πώς θα δουν ποδόσφαιρο από το ίντερνετ, τύποι σαν εμένα που ξέρουν να βάζουν τελεία γιατί κούρασαν με τα παραδείγματα ενώ έχεις πιάσει ήδη το νόημα.

Πάντως εσένα αγαπητό μου Ημερολόγιο σε έχω βολέψει αν μου συμβεί κάτι. Θυμάσαι ότι θα σε κληρονομήσει το κοριτσάκι ε; Τώρα που το σκέφτομαι όμως... αυτό δεν λέει και πολλά, πρακτικά δεν σημαίνει κάτι. Χμμμ… ΤΟ ΒΡΗΚΑ! Πωωω τι σκέφτηκα ο πούστης, είμαι φοβερός! Θα της δώσω τον κωδικό εκείνου του site με τους στίχους που μπαίνω και ανεβάζω τις σελίδες σου. Πουτανιά; Οπότε αν ψοφήσω πρώτος θα μπορεί να μπει και να κάνει ό,τι θέλει (αν δεν κλείσει το site έτσι παρατημένο που είναι). Ας συνεχίσει το μεγάλο μου έργο από τη δική της οπτική (εξάλλου ο Ημερολόγιος δεν είναι απλά ένας άνθρωπος, είναι ιδέα), ας προσθέσει μία τελευταία ανάρτηση που να λέει «ΜΑΛΑΚΕΣ ΠΕΘΑΝΑ», ας αντικαταστήσει όλες τις προηγούμενες με ψηφιακά πουτσάκια 8========D, ας μην κάνει τίποτα αν δεν γουστάρει, δικό της θα είσαι πλέον, σε λούζει με βενζίνη και σε καίει αν της καυλώσει (κοριτσάκι που ξέρω ότι με διαβάζεις υπόσχομαι πως δεν θα σε στοιχειώσω). Αλλά πρόσεξε… Δεν θα σου δώσω έτσι εύκολα τον κωδικό. Θα σε παιδέψω λιγάκι γιατί είμαι σκληρός καριόλης και γιατί θέλω να παίξουμε. Πάμε να ξεκινήσουμε;

Για να συνδεθείς στον λογαριασμό μου χρειάζεσαι το email και τον κωδικό.
Για να βρεις το email θα πρέπει να αντικαταστήσεις τα αστεράκια που βρίσκονται στον παρακάτω σύνδεσμο με τις σωστές απαντήσεις (οι χαρακτήρες είναι στα αγγλικά).
https://drive.google.com/file/d/1-UWl2sN9xmtWLI*-KG6*fDcMBl2Cw*k*/view?usp=sharing

Αστεράκι Νο.1 = Το πρώτο γράμμα του επιθέτου σου (Caps Lock On)
Αστεράκι Νο.2 = Πόσες φορές έχουμε πάει μαζί στην Άνδρο
Αστεράκι Νο.3 = Μάρκα τσιγάρων που σου έκανα τράκα. Το τρίτο γράμμα. (Caps Lock On)
Αστεράκι Νο.4 = Το πρώτο γράμμα της τελευταίας λέξης, του τελευταίου μηνύματός σου στη συνομιλία μας στο messenger (Caps Lock Off)

Εκεί θα βρεις ένα αρχείο .rar
Το κατεβάζεις. Έχει κωδικό (σκληρός καριόλης είπαμε).
Κωδικός του rar = Το site που γνωριστήκαμε (αν θυμάμαι σωστά και δεν έχει καεί το μυαλό μου από το χόρτο τόσα χρόνια) και είναι της μορφής xxxxxxxxxx.κατάληξη (Caps Lock Off).
Μέσα έχει ένα αρχείο .txt με το email.
Αν τα κατάφερες και βλέπεις το email...συγχαρητήρια! Συνεχίζουμε.

Για τον κωδικό του site (αγγλικά, Caps Lock Off):
Χαρακτήρας No.1 = Το δεύτερο γράμμα της περιοχής που έμενες σε εκείνη την ανεπανάληπτη εστία.
Χαρακτήρας No.2 = Στις 20 Απριλίου 2017 ανέβασες μία φωτογραφία στο instagram που μας καλείς να σε βρούμε σε κάποιο μέρος. Το τέταρτο γράμμα.
Χαρακτήρας No.3 = Πριν από χρόνια είχαμε κάτσει στην πλατεία Μαβίλης και λέγαμε τον πόνο μας περί ερωτικών. Την επόμενη μέρα είχα να πάω κάπου. Πού; (σου βάζω δύσκολα ε;). To πρώτο γράμμα.
Χαρακτήρας No.4 = Ξένη σειρά που αγαπάμε και οι δύο με κομματάρα σήμα κατατεθέν. Το πρώτο γράμμα του συγκροτήματος.
Χαρακτήρας No.5 = Μόλις καρδούλιασα μία ωραία φωτογραφία σου στο facebook. Στο background υπάρχει ένα μοτίβο με κάποια σχήματα. Το τρίτο γράμμα τους.
Χαρακτήρας No.6 = Τον Σεπτέμβριο του 2013 ανέβασες στο blog σου (τι θυμήθηκα τώρα) ένα κείμενο με τίτλο «Με λένε ***». Το πέμπτο γράμμα του ονόματος.
Χαρακτήρας No.7 = Κατάστημα με ρούχα πάνω στην Κηφισίας που είχα έρθει μια φορά και άραζα ενώ δούλευες. Το δεύτερο γράμμα.
Χαρακτήρας No.8 = Κάποτε μου είχες πει για ένα πράγμα που δεν σου αρέσει πάνω σου. Ελπίζω να έχεις αλλάξει γνώμη (εγώ το βρίσκω γοητευτικό). Το τρίτο γράμμα.

Αυτό ήταν! Αν βρήκες όλες τις σωστές απαντήσεις και κατάφερες να συνδεθείς στον λογαριασμό μου, είμαι περήφανος! Για να καταλάβω ότι μπήκες: Πήγαινε στην ανάρτηση που διαβάζεις τώρα, κάνε επεξεργασία και στο τέλος της σελίδας πρόσθεσε «Αποστολή εξετελέσθη» ή ό,τι άλλο γουστάρεις εσύ, δεν θα σε καταπιέσω. Μπορείς επίσης να αλλάξεις τον κωδικό κλειδώνοντάς με απ’ έξω ώστε να με τιμωρήσεις που σε έβαλα σε αυτή την ηλίθια διαδικασία. Αν δεν τα κατάφερες… μάλλον έκανα αυτό το λάθος που νομίζω ότι ο άλλος έχει συγκρατήσει στη μνήμη του τα ίδια πράγματα με μένα. Σε αυτή την περίπτωση θα δούμε πώς θα λύσουμε το πρόβλημα. Για την ώρα όμως είμαι αισιόδοξος και έχω πίστη σε σένα. Περιμένω. Όποτε το δεις, όσο σου πάρει, δεν βιάζομαι.

Μήπως παραήμουν μακάβριος σήμερα;
Ε τι να κάνουμε, αφού όλοι μια μέρα θα πεθάνουμε, τουλάχιστον ας το αποδεχτούμε κι ας προετοιμαστούμε.
Α και κάτι τελευταίο.
Παρακαλώ πολύ στην ταφόπλακά μου να γράψετε:

«Αποστολή Εξετελέσθη».

Με ξύπνησες, μαλάκα! Κανένα εικοσάλελπτο μετά τις καρδούλες. Δηλαδή, όχι εσύ, οι μύξες και τα φλέματα. Αναρρώνω, βλέπεις, από πολύ κακό κρυολόγημα, το οποίο δεν πειράζει, γιατί πέρασα καλά. Λίγο το κρύωμα, λίγο η υγρασία στο νησί, λίγο που δεν έχω σταματήσει το κάπνισμα, κρατάει μέρες η ταλαιπωρία. Πήγαμε εδώ, σε ροκάδικο, για eventπουδενέχεισημασίανααναφερθεί και το 'φχαριστήθηκε η ψυχή μου, έτσι για αλλαγή. Αλλά, κινηματογραφικά, θα πω ότι με ξύπνησε η ένταση του stalking σου στις αναμνήσεις μου, μέσα και έξω απ’ το μέρος που σε γνώρισα. Εσύ και εγώ, θα ξέρουμε ότι εννοώ τις μύξες, γιατί είθισται η πραγματικότητα να είναι πιο πεζή. Ξύπνησα, είδα ειδοποιήσεις όσο έφτιαχνα καφέ και χρειάστηκε wake and bake, που θα παραδεχτώ ότι συνεχίζεται σχεδόν όλη μέρα, και μία βοήθεια για να ΄ρθω εδώ. Τουλάχιστον, με ωραίο soundtrack as ever. Αυτό το παιχνίδι σήμερα, ήταν ό,τι πιο συναρπαστικό μου συνέβη τελευταία και σ’ ευχαριστώ. Θα φροντίσω, όταν πεθάνεις και αν κερδίσεις την αυτοκαταστροφή μου και προλάβεις να το κάνεις πριν από 'μένα, να γίνει κάτι πολύ κουλ και πολύ μωβ με τα κείμενά σου! Δεν έχω αποφασίσει ακόμη τί, αλλά θα σε κρατήσω ενήμερο, αγοράκι.


 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 2
      Στα αγαπημένα: 1
 
   

 Ταξινόμηση 
       Κατηγορίες
      Φιλοσοφικά,Συναισθήματα - Εικόνες
      Ομάδα
      
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

 
aridaios
05-11-2021 @ 23:26
::lost.::

Πολυ κακο για το τιποτα...
Ημερολόγιος
06-11-2021 @ 12:10
Κυρίες και κύριοι το κοριτσάκι τα κατάφερε! Είχατε αμφιβολίες; Κακώς. Τι νομίζετε ότι είναι, κάνα χάπατο; Σας κατουράει όλους. Μπράβο κοριτσάκι, είμαι όντως περήφανος. Χαίρομαι πολύ που παίξαμε παρέα. Ραντεβού στις κούνιες. ::naugh.::

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο