https://www.youtube.com/watch?v=krxU5Y9lCS8" />https://www.youtube.com/watch?v=krxU5Y9lCS8">
 
Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
123743 Τραγούδια, 262094 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

 08/12/2020
 https://www.youtube.com/watch?v=krxU5Y9lCS8
 
Αγαπητό μου Ημερολόγιο,

Είναι αρκετά ενδιαφέρον το πώς οι σχέσεις που κάνουμε, σημαδεύουν τη ζωή μας και μας αφήνουν μια ευχάριστη ή δυσάρεστη γεύση ανεξαρτήτως από τον χρόνο που μοιραζόμαστε με τους ανθρώπους. Σου έχω γράψει ήδη για το θετικό αντίκτυπο της Black_Forest στο πρόσωπό μου, παρόλο το πολύ σύντομο διάστημα που συναναστραφήκαμε. Από την άλλη όμως όταν θυμάμαι τα δύο χρόνια που ήμουν με τη Στέλλα, νιώθω ότι ήταν ένας άνθρωπος που πέρασε και δεν ακούμπησε. Δεν είναι ότι μου έκανε κακό, δεν είναι ότι έχω άσχημες αναμνήσεις, είναι ότι πολλές φορές αναρωτιέμαι το πώς στο διάολο ήμουν τόσο καιρό με μια κοπέλα που δεν ταίριαζα και που όταν χωρίσαμε έμοιαζε αμφοτέρωθεν εντελώς λογικό, αναπόφευκτο μα και ανακουφιστικό. Όσο περνάει ο καιρός τείνω όλο και περισσότερο στη χλιαρή διαπίστωση «Α ναι. Κάποτε ήμουν ζευγάρι με τη Στέλλα. Παραλίγο να το ξεχάσω».

Σήμερα θα σου μιλήσω για την Ειρήνη. Επειδή αρκετά συχνά τη φέρνω στον νου μου, αξίζει να αναφέρω δυο πράγματα για το άτομό της. Με την Ειρήνη γνωριστήκαμε Δεκέμβριο του 2008 μέσω μιας συμφοιτήτριάς μου και ήμασταν μαζί για εφτά μήνες. Δεν ήμουν ερωτευμένος μαζί της και το είχα ξεκαθαρίσει από την αρχή. Ίσως ήμουν πιο ειλικρινής από όσο έπρεπε (θα καταλάβεις παρακάτω) και νομίζω ήταν αυτή η ειλικρίνεια που την απελευθέρωνε, αλλά ταυτόχρονα την προβλημάτιζε και την άφηνε με ένα παράπονο. Όχι παράπονο «γιατί να μην είσαι ερωτευμένος μαζί μου», αφού ούτε και η ίδια είχε δηλώσει πως ήταν. Σαν πιο ρομαντική φύση όμως, πίστευε πως οι άνθρωποι πρέπει να κυνηγούν αυτόν που ποθούν πραγματικά.

-«Καλά δεν σε πειράζει που νιώθουμε έτσι ο ένας για τον άλλον; Τουλάχιστον στην αρχή πρέπει να υπάρχει αυτό που λέμε έρωτας», με είχε ρωτήσει.

Της εξήγησα ότι δεν με ενοχλούσε καθόλου γιατί μου άρεσε πολύ που ήμουν μαζί της και αυτό ήταν μεγάλη αλήθεια. Ένας άνθρωπος έξω καρδιά που γελάει δυνατά με την ψυχή του, δεν μπορεί παρά να σε συμπαρασύρει με τη θετικότητά του και να σε κάνει να περάσεις καλά. Πόσο μάλλον σε μένα που είμαι κάπως μίζερος, απαισιόδοξος και μονόχνοτος. Ακόμα κι όταν μελαγχολούσε είχε τη χάρη της. Κάπνιζε ένα τσιγάρο και σιγοτραγουδούσε τις νερόβραστες εντεχνίλες που άκουγε (είχε ωραία χροιά και άκρως καυλιάρικη φωνή από το τηλέφωνο), χωρίς να προσπαθεί να σου φορτώσει τη μαυρίλα της όπως κάνουν πολλοί άλλοι. Γιατί λοιπόν να περνούσα τις μέρες μου μονάχος, περιμένοντας πότε θα βρω τον έρωτα και πετώντας την ευκαιρία της ομολογουμένως ευχάριστης παρέας και συντροφιάς της; Κάπως έτσι έδειξε να συμφιλιώνεται με την ιδέα και αποφάσισε να συνεχίσουμε.

Κάποια στιγμή έκανα το πρώτο φάουλ (η ειλικρίνεια που λέγαμε) και πάνω σε μια κουβέντα της ξεφούρνισα για το χρόνιο κόλλημα που είχα με τη Μελίνα (σου έχω γράψει παλιότερα) την οποία μάλιστα γνώρισε όταν με επισκέφθηκε στο Μεσολόγγι. Εκεί μου άρχισε πάλι τα «Τι θες μαζί μου ρε πουλάκι μου; Πήγαινε πιασ’ την και πες της ότι σου αρέσει. Γιατί να μην το παλέψεις;». Με την Μελίνα δεν ήλπιζα ποτέ ότι θα γινόταν κάτι και λόγω συγκυριών αλλά κι επειδή δεν είχε ανταποκριθεί όταν της είχα δείξει με τον τρόπο μου ότι τη γούσταρα. Οπότε ήταν ένα άπιαστο όνειρο που προσπαθούσα να αφήσω πίσω μου. Όλα αυτά τα συζητήσαμε για ώρες ώσπου μου εκμυστηρεύτηκε με τη σειρά της το δικό της χρόνιο κόλλημα, τον Περικλή, που επίσης δεν θα γινόταν τίποτα μεταξύ τους διότι τα τελευταία χρόνια ζούσε στο εξωτερικό.

-«Άρα τι; Είμαστε μαζί από συμβιβασμό; Επειδή δεν μπορούμε να είμαστε με αυτούς που λαχταράμε;», με ρώτησε.
-«Όχι, μην τα μπερδεύεις. Δεν ξέρω για σένα, αλλά εγώ δεν κάνω το Α επειδή δεν μπορώ να κάνω το Β. Κάνω το Α επειδή έτσι αισθάνομαι όμορφα. Εξάλλου και ο έρωτας πόσο νομίζεις ότι κρατάει; Κάποιους μήνες; Εφήμερος είναι. Και μετά τι; Χωρίζουν οι άνθρωποι επειδή δεν πεταρίζουν πια πεταλούδες στο στομάχι τους; Σου εύχομαι αργά ή γρήγορα να βρεις αυτό που ψάχνεις, είτε είναι με τον Περικλή είτε με κάποιον άλλον. Θα υποχωρήσω αμέσως και θα σου δώσω και την ευχή μου»
-«Δεν το πιστεύω ότι τα κουβεντιάζουμε έτσι απλά σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Και το πιο εξωφρενικό είναι ότι τα επιχειρήματά σου ακούγονται πειστικά».
-«Μα είναι απλά, γιατί να κρυβόμαστε; Σιγά μην περιμένω να με ερωτευτεί η Μελίνα και η κάθε Μελίνα. Περνάω καλά μαζί σου; Και με το παραπάνω. Δεν θα κάτσω να τυραννιέμαι με υποθετικά σενάρια. Στην τελική να σου πω και το άλλο; You can't always get what you want, but if you try sometimes, you might find you get what you need. Και δεν το λέω εγώ, το λένε οι Rolling Stones. Κάτι παραπάνω θα ξέρουν από μένα».

Για δεύτερη φορά την είχα τουμπάρει ώστε να μη με χωρίσει. Όπως λέει και η παροιμία όμως: Μια του κλέφτη, δυο του κλέφτη… Φτάσαμε Ιούλιο του 2009 και ένα μεσημέρι με πήρε ο συμφοιτητής μου ο Νίκος για να μου πει ότι βρισκόταν στην Αθήνα και το βράδυ ήθελε να βγούμε για τα γενέθλιά του, προσθέτοντας ότι μπορούσα να έρθω με την Ειρήνη. Τον ρώτησα ποιοι θα ήταν και μου ανέφερε μεταξύ άλλων και τη Μελίνα. Δίχως φόβο και πάθος, σε μια στιγμή απαράμιλλου yolo, το είπα στην Ειρήνη (φάουλ #2) και συμφώνησε χωρίς την παραμικρή αντίρρηση (ρισπέκτ #1). Βγήκαμε για φαγοπότι σε ένα μαγαζί στο Μετς και μετά από κάποιες ώρες καταλήξαμε στο σπίτι που φιλοξενούνταν ο Νίκος, να πίνουμε μπάφους και να παίζουμε ένα παιχνίδι στα χαρτιά που δεν ήξερε κανείς και που είμαι σίγουρος ότι το είχε βγάλει από το μυαλό του. Όποιος έχανε έβγαινε από το παιχνίδι και συνέχιζαν οι υπόλοιποι, ενώ η πουτάνα η τύχη τα έφερε έτσι που στο τέλος απέμεινε η Ειρήνη με τη Μελίνα να κονταροχτυπιούνται μόνες τους για πόση ώρα. Το όλο σκηνικό ήταν ακόμα πιο αμήχανο αν αναλογιστεί κανείς ότι οι περισσότεροι παρευρισκόμενοι γνώριζαν την καψούρα μου για τη Μελίνα. Το παιχνίδι δεν έλεγε να τελειώσει κι από την στάση της Ειρήνης κατάλαβα ότι αισθανόταν περίεργα κι έκανε τα πάντα για να χάσει ώστε να δώσει τέλος στο μαρτύριό της. Τα χαρτιά όμως είχαν άλλη άποψη και τελικά νίκησε. Στον δρόμο για το σπίτι της μου εξήγησε πως δεν την ενόχλησε η αμηχανία που υπήρχε στον αέρα, αλλά επειδή δεν ήθελε να φανεί ανταγωνιστική στα μάτια της Μελίνας.

-«Εμ της πήρα τον άντρα, εμ να της πάρω και την παρτίδα; Δεν ήταν ωραίο, ένιωθα άσχημα. Άσε που είναι γλυκύτατη ρε συ. Μακάρι να γίνει κάτι κάποια στιγμή» (ρισπέκτ #2).
-«Καταρχάς η Μελίνα χέστηκε, δεν της πήρες κανέναν άντρα. Με συμπαθεί αλλά μέχρι εκεί, μην λέμε τα ίδια. Δεύτερον κι αλλιώς να ήταν τα πράγματα δεν θα γινόταν τίποτα γιατί αν θυμάσαι τον Αύγουστο μπαίνω φαντάρος».

Το επόμενο πρωί ξύπνησα και τη βρήκα στη κουζίνα να φτιάχνει πρωινό. Με έπιασε από το χέρι και μου είπε:

-«Κάτσε λίγο, θέλω να μιλήσουμε».

Μπούκωσα μία φρυγανιά με μαρμελάδα και την άκουσα προσεχτικά.

-«Ξέρω τι θα μου πεις αλλά έχω πάρει την απόφασή μου. Καλά ήταν ως εδώ μα δεν μπορώ να συνεχίσω έτσι. Είδα πώς κοιτούσες τη Μελίνα. Πρέπει να βρεις κάποια που το βλέμμα αυτό θα είναι αμοιβαίο. Κι εγώ το ίδιο. Δεν θέλω να είμαστε μαζί όταν συμβεί αυτό. Δεν είναι δίκαιο για κανέναν από τους δύο. Μπορείς να με κοροϊδεύεις όσο θες ότι είμαι η πριγκίπισσα που περιμένει τον ιππότη πάνω στο άσπρο άλογο, αλλά ναι… αυτή είμαι. Να σου πω και το άλλο; Βρίσκω στον έρωτα γιατρειές να τον γιατρέψω απ’ τις πληγές και στολισμένο χαρακιές καινούριες να τον ξανανιώσω. Και δεν το λέω εγώ, το λέει ο Αλκίνοος. Κάτι παραπάνω θα ξέρει από μένα».

Συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να τη μεταπείσω για μια ακόμη φορά. Όσο κι αν διαφωνούσα, ο καθένας μας έχει την κοσμοθεωρία του και είναι ανούσιο κι ανέντιμο να προσπαθείς να την αλλάξεις επειδή δεν σε βολεύει. Εξάλλου με το ζόρι παντρειά δεν γίνεται. Ετοιμάστηκα να φύγω και με σταμάτησε αμέσως.

-«Δεν χρειάζεται να φύγεις, κάτσε να πιούμε καφέ. Μην νομίζεις πως σου έχω θυμώσει με κάτι, ούτε ότι θα σταματήσουμε να μιλάμε από εδώ και στο εξής»

Σε άλλη μια στιγμή αυθόρμητου και θρασύτατου yolo, τη ρώτησα αν μπορούσαμε τουλάχιστον να κάνουμε ένα αποχαιρετιστήριο σεξ. «Μπορούμε» απάντησε λακωνικά και πέσαμε στο κρεβάτι (ρισπέκτ #3).

Λίγες μέρες μετά κατέβηκα για διακοπές στην Κάλυμνο και τα έφτιαξα με τη Χριστίνα. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες γιατί αυτό είναι άλλη ιστορία και δεν αξίζει να μιλάμε για καριόλες. Όταν το είπα στην Ειρήνη από το τηλέφωνο (φάουλ #3) ακούστηκε χαρούμενη για αυτή την εξέλιξη. Κάποιους μήνες αργότερα μου είπε ότι όντως είχε χαρεί, αλλά ταυτόχρονα είχε σοκαριστεί και είχε ζηλέψει, λόγω του σύντομου χρονικού διαστήματος που είχε περάσει. «Ε όσο να ‘ναι κοριτσάκι είμαι», ήταν τα λόγια που με έκαναν να αντιληφθώ πόσο νουμπάς ήμουν από γυναικεία ψυχολογία. Επέστρεψα στην Αθήνα κι ένα πρωινό, πέντε μέρες πριν μπω στρατό, συνέβη ό,τι συνέβη με τη Χριστίνα με αποτέλεσμα να σπάσω το μισό διαμέρισμα. Όλοι μου οι φίλοι έλειπαν σε διακοπές και δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να μείνω μόνος διότι φοβόμουν τον εαυτό μου περισσότερο από ποτέ. Πάνω στον πανικό και τα νεύρα μου πήρα την Ειρήνη και της εξιστόρησα τι είχε συμβεί (φάουλ #4). «Έλα τώρα σπίτι μου», μου είπε δίχως δεύτερη σκέψη (ρισπέκτ #4). Μέχρι το απόγευμα καθόμουν στον καναπέ της και κλαψούριζα σαν γαμημένος μαλάκας για την πρώην μου… στην προ-πρώην μου (φάουλ #5). Εκείνη έκανε τα πάντα για να με ηρεμήσει και να με παρηγορήσει, ενώ μου στάθηκε όσο κανείς άλλος, ακόμα και τις επόμενες μέρες (ρισπέκτ #5).

Μπήκα φαντάρος και τους πρώτους μήνες μιλούσαμε σχεδόν καθημερινά στο τηλέφωνο, πράγμα που με βοήθησε αφάνταστα στο να ξεχνιέμαι από την ηλίθια ρουτίνα του στρατού (ρισπέκτ #6). Στις πρώτες άδειες που πήρα θυμάμαι σίγουρα ότι το κάναμε μια φορά. Μπορεί να ήταν και παραπάνω, δεν έχει σημασία. Οι σεξουαλικές μας περιπέτειες έρχονται πάντα σε δεύτερη φάση στο μυαλό μου. Ακόμα και κάποιες καφρίλες που είχαμε διαπράξει σε δημόσιους χώρους, έπρεπε να σκαλίσω τα ανώτερα στρώματα της μνήμης μου και να εισχωρήσω βαθύτερα για να τις βρω. Κι αυτό οφείλεται στο ότι όταν αναπολώ εκείνον τον καιρό, το πρώτο πράγμα που μου σκάει είναι το γέλιο της και το πόσο χαιρόμουν να είμαι δίπλα σε έναν άνθρωπο που διέφερε εντελώς από την τοξική βλακεία που επικρατεί εκεί έξω.

Μέχρι να τελειώσω το φανταρικό η επικοινωνία μας όλο και αραίωνε ώσπου τελικά μείναμε δύο γνωστοί γιατί… that’s life όπως έχουμε ξαναπεί. Τώρα πια μιλάμε από το ίντερνετ μια στο τόσο, κυρίως σε γιορτές και γενέθλια. Είναι παντρεμένη και έχει ένα αγοράκι. Από όλες τις πρώην μου είναι με διαφορά η μόνη που θα μπορούσα να με φανταστώ ακόμα μαζί της (η Black_Forest; με τίποτα!). Μήπως την Ελένη την ερωτεύτηκα; Κι όμως κοντεύουμε τα εφτά χρόνια εκ των οποίων τα δύο παντρεμένοι. Έχει λοιπόν σημασία αν στην αρχή της σχέσης λιώνεις για τον άλλον; Αφού η κατάληξη είναι η ίδια. Θα τσακώνεστε για το πατάκι του μπάνιου, θα αγχώνεστε για τους λογαριασμούς που λήγουν, θα διαφωνείτε στη διαπαιδαγώγηση των μούλικων και στο τέλος της ημέρας θα είστε αγκαλιασμένοι στον καναπέ με μια γαβάθα παγωτό βλέποντας Netflix.

Ώρες ώρες με πιάνει εκείνος ο μαλακισμένος παρορμητισμός που με ωθεί να της ζητήσω συγγνώμη για όλα τα φάουλ (έχω κάνει και χειρότερα φυσικά, αλλά σε άτομα που τους άξιζε και δεν μου καίγεται πλέον καρφί) και να της πω ευχαριστώ για όλα τα ρισπέκτ που προανέφερα. Επικρατεί όμως η ψυχρή φωνή της λογικής που μου ψιθυρίζει: «Ό,τι θυμάσαι χαίρεσαι. Άσε τις βλακείες και κάτσε στα αυγά σου. Έχουν περάσει τόσα χρόνια. Ποιος χέστηκε; Μαζί σου θα ασχολείται; Και τι θα καταφέρεις; Να ικανοποιήσεις τις εμμονές σου; Εκείνη τη ρώτησες αν θέλει να ακούσει αυτές τις μπούρδες;».
Πού ξέρεις όμως; Ίσως μια μέρα νικήσει η μαλακία στο κεφάλι μου και της στείλω. Μέχρι τότε… You can't always get what you want…


Υ.Γ. Με την Ελένη αγοράσαμε σπίτι και μέχρι τα Χριστούγεννα θα έχουμε μετακομίσει. Αντίο τοίχοι που γεμίζετε μούχλα. Αντίο καυστήρα που δεν σου βάζουν ποτέ πετρέλαιο. Αντίο ενοχλητικοί γείτονες και πολλά άλλα. Καλώς ήρθες τζάκι. Καλώς ήρθες ηλιακέ θερμοσίφωνα. Καλώς ήρθες θέση πάρκινγκ και πολλά άλλα.



 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 1
      Στα αγαπημένα: 0
 
   

 Ταξινόμηση 
       Κατηγορίες
      Αναμνήσεις & Βιώματα,Πρόσωπα
      Ομάδα
      
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

 
inokrini
21-01-2021 @ 12:55
ωραιο!!!!!! καλημερα!!!!!!! και το ποιημα του Νετα εξαιρετικο ::up.:: ::up.::

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο