https://www.youtube.com/watch?v=hOPkbQC3Xmo" />https://www.youtube.com/watch?v=hOPkbQC3Xmo">
 
Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
123743 Τραγούδια, 262095 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

 02/07/2020
 https://www.youtube.com/watch?v=hOPkbQC3Xmo
 
Αγαπητό μου Ημερολόγιο,

Φτάσαμε λοιπόν στην αρχή του τέλους.
Ή μήπως στο τέλος της αρχής;
Μιλώ με γρίφους γέροντα.
Με κάνουν να ακούγομαι πιο κουλ.
Στο επόμενο μέρος (23) θα πέσει η αυλαία.
Αυλαία και πάμε, ξαναπετάμε, έλα να ανοίξουμε φτερά.
Σαν καινούργια αρχή.
Ξανά μαζί.

[B][align=center]Black_Forest και soutzoukakia_smyrneika
Μέρος 22[/align][/B]

Οι τελευταίες μας μέρες ήταν κάπως μελαγχολικές, μα καθόλου μίζερες. Η αίσθηση ότι το πλοίο έφτανε στον προορισμό του, υπέβοσκε όλο και εντονότερα μέσα μας, χωρίς όμως να της επιτρέπουμε να πάρει το πηδάλιο στα χέρια της. Απολαμβάναμε καθετί που κάναμε, αποτινάσσοντας από πάνω μας την δυσφορία που προσπαθούσε να μας φορτώσει ο επικείμενος χωρισμός, ωστόσο οι χαζοκουβέντες μας μειώθηκαν ενστικτωδώς κι έδωσαν τη θέση τους σε πολύωρες -σχεδόν φιλοσοφικές- συζητήσεις. Μπορώ να πω με σιγουριά ότι εκείνες οι μέρες αποκάλυψαν πολύ περισσότερες πτυχές του εαυτού της κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα δύο εντελώς αντιφατικές μεταξύ τους συνθήκες. Η πρώτη ήταν ότι κατάλαβα πόσο σπάνιο άτομο ήταν. Όχι ότι δεν το είχα πάρει πρέφα, αλλά ως τότε ήταν σαν να κρατούσε μια πισινή και ξαφνικά να ένιωσε την εμπιστοσύνη να μου ξεδιπλώσει όλο το μεγαλείο και την ομορφιά της ψυχής της. Ο τεράστιος αγώνας που είχα δώσει για μην την ερωτευτώ είχε πάει στράφι (ας μην κοροϊδευόμαστε όμως, φυσικά και την είχα ήδη ερωτευτεί κι ας με είχε προειδοποιήσει να μην το κάνω). Παρά ταύτα -και καταλήγοντας στη δεύτερη συνθήκη- έφτασα σε ένα πρωτοφανές για την ηλικία μου επίπεδο ωριμότητας, κατανοώντας πλήρως πως σε καμία άλλη περίπτωση δεν θα μπορούσαμε να ήμασταν ζευγάρι, κάτι το οποίο έδρασε λυτρωτικά στην ψυχολογία μου. Δεν είχα τίποτα να χάσω. Αντιθέτως είχα κερδίσει και μάλιστα πολλά παραπάνω από όσα περίμενα. Δεν ήταν ώρα για θρήνους και κλάματα, αλλά για αληθινή ευγνωμοσύνη.

Οι τελευταίες μας μέρες ήταν εκεί για να μας υπενθυμίσουν ότι ο χρόνος είναι ένας σκληρός καριόλης που δεν του καίγεται καρφί. Κυλάει δίχως σταματημό, δίχως τύψεις, δίχως δισταγμούς. Δεν χρειάζεται να δώσει εξηγήσεις, είναι αυτός που είναι, αυτός που ήταν πάντα. Δεν έχει τίποτα προσωπικό με κανέναν, κάνει απλά τη δουλειά του. Μπορείς είτε να συμφιλιωθείς με την ιδέα και να τον ακολουθήσεις στο ατέρμονο ταξίδι του, είτε να περάσεις τη ζωή σου γκρινιάζοντας και μοιρολογώντας, ώσπου θα σε προσπεράσει αναπόφευκτα και τότε θα πασχίζεις με ό,τι αποθέματα σου έχουν μείνει για να τον προλάβεις.

Οι τελευταίες μας μέρες είχαν κάτι από τα σχολικά μας χρόνια. Από τη μία στεναχωριέσαι που βλέπεις το καλοκαίρι να απομακρύνεται και τον Σεπτέμβριο να καταφθάνει για να σε βάλει στη θέση σου, από την άλλη όμως παρακαλείς να συμβεί και μάλιστα γρήγορα, γιατί μια ψυχή που είναι να βγει... ας βγει. Όπως όταν τραβάς το τσιρότο απότομα με την ελπίδα να πονέσει όσο το δυνατόν λιγότερο. Οι Αθηναίοι επιστρέφουν σιγά-σιγά στις τρύπες τους, οι δρόμοι γεμίζουν με κίνηση-καυσαέριο-φασαρία, οι πλατείες υποδέχονται τις παρέες και ανυπομονούν να ακούσουν ιστορίες από τις διακοπές τους. Είναι η εποχή που οι άνθρωποι κάνουν σχέδια για τη νέα σεζόν, έστω κι αν απ’ την εμπειρία τους γνωρίζουν ότι πολλά από αυτά θα έχουν καταρρεύσει μέχρι τα Χριστούγεννα. Κι εσύ, σαν μικρός Ροβινσώνας που γυρνάει από μάχες με κουνούπια, ξεφούσκωτες μπάλες και κουκούτσια στα πλακάκια, προετοιμάζεσαι για το σχολείο κουβαλώντας μια ανεξήγητη αγωνία που θα δεις μετά από καιρό τους συμμαθητές σου.

Οι τελευταίες μας μέρες ήταν εκεί για μας, μα κι εμείς για εκείνες. Μας φέρθηκαν γενναιόδωρα, τους φερθήκαμε με σεβασμό. Δεν ζήτησαν τίποτα περισσότερο απ’ αυτό που μπορούσαμε να τους δώσουμε, δεν καταχράστηκαν ούτε μια στιγμή τους πόθους και τις αδυναμίες μας. Μας έπιασαν απ’ το χέρι και μας σκόρπισαν ψηλά στον αέρα για να δούμε τον κόσμο όπως πραγματικά ήταν. Έναν κόσμο άγριο, χαοτικό, τρομαχτικό, μα συνάμα μαγευτικό, φλογερό και σκανδαλιάρικο, ο οποίος μας έριξε αμφότερους στο διάβα του μόνο και μόνο για να επιβεβαιώσει τη θεωρία του: Ήμασταν λαθρεπιβάτες ο ένας στο όνειρο του άλλου…

…κι όταν ξυπνήσαμε το ημερολόγιο έδειχνε 31 Αυγούστου 2005.



 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 1
      Στα αγαπημένα: 0
 
   

 Ταξινόμηση 
       Συλλογή
      Black_forest και soutzoukakia_smyrneika
      Κατηγορίες
      Αναμνήσεις & Βιώματα,Συναισθήματα - Εικόνες
      Ομάδα
      
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

 
"μαριαννάκι!"
06-07-2020 @ 11:21
Πολύ πολύ όμορφα

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο