Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
121896 Τραγούδια, 259416 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

 1η του Μάη
 Χωρίς όνειρα, χωρίς ελπίδα... και είπαν... έτσι κι αλλιώς δεν του έμεναν και πολλές μέρες ζωής...
 
[align=center][B]1η του Μάη[/B]

[I]Δεν κοίταγες το βράδυ προς τ' αστέρια
δεν γέλαγες στο φως την χαραυγή
την τσάπα μόνο κράταγες στα χέρια
λυχνάρι σου ο πόνος στην ψυχή

εννιά, να περιμένουν στην παράγκα
καρβέλι να τους φέρεις το πρωί
να ψάχνουνε στην τσέπη σου για φράγκα
μα τρύπες μόνο φέρει η ζωή

ο βήχας που 'χεις τώρα κι έναν μήνα
δεν λέει να σ' αφήσει μια στιγμή
τα βάσανα βαρένουν μες την πείνα
για φάρμακα δεν μένει μια δραχμή

διακόσους απολύσαν την Δευτέρα
που βγήκαν με πανώ την Κυριακή
συ σκύβεις το κεφάλι κάθε μέρα
και ντρέπεσαι γι' αυτήν την φυλακή

τα χέρια σου βαφτήκανε με αίμα
γεμίσαν τα πνεμόνια μαύρη γη
σα πίσσα κι αυτό το λίγο σπέρμα
δεν φτάνει για να κλείσει την πληγή

εκείνη την βραδυά την τελευταία
γι' ασφάλεια μιλούσαν οι παλιοί
στη φάμπρικα που ήσουν την μοιραία
η ασφάλεια είναι λέει, ακριβή

την σκόνη μόνο είδες, μανιβέλα
να κλέβει την ανάσα, την πνοή
περνάει στο μυαλό σου σα νουβέλα
η άπονη και λίγη σου ζωή

δεν κοίταγες ποτέ σου προς τ' αστέρια
κι όνειρα δεν είχες την αυγή
με μια φωτογραφία μες στα χέρια
ο Μάης μόλις μπήκε σ' είχαν βρει
[/I][/align]


 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 6
      Στα αγαπημένα: 0
 
   

 Ταξινόμηση 
       Συλλογή
      Σαχ... ματ
      Κατηγορίες
      Κοινωνικά & Πολιτικά
      Ομάδα
      Στίχοι για μελοποίηση
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

True Dimension
 
Κων/νος Ντζ
25-04-2019 @ 11:41
Θαυμάσιο!

::theos.:: ::theos.:: ::theos.::
Kiriaki mat
25-04-2019 @ 12:36
Εγώ δεν μπορώ να καταλάβω ,γνωριζω ανθρώπους που έχουν μοχθησει σκληρά.Εχω μοχθησει και η ίδια.Ο ουρανός με τα αστέρια,το νέο βλαστάρι στην γή ,ένα παιδικό πρόσωπο είναι χαρά.Ενα λουλουδενιο στεφάνι μαζεμένο από άγρια χέρια από δουλειά μαλακώνουν και χαιδεύουν την καρδιά.Εννια και δέκα στόματα ζουν και εξαρτώνται από τα καπρίτσια του καιρου,ν α πάψει ο εργάτης να παρουσιάζεται ως ένα αχαριστο κτήνος στις ομορφιές της ζωής.Οτι πιο σκληρό για αυτόν είναι τα ποιηματα τουτά.Μια τρύπα μόνο .
Grisio
25-04-2019 @ 13:24
1937 ή 38 ...κάπου σε ένα ανθρακωρυχείο... 29 άτομα νεκροί... και κάθε ένας τους με μια δική του ιστορία... μία από αυτές μου διηγήθηκε ένα από τα παιδιά του ... 24 χρόνια του ξημέρωσαν... από τα 14 στα έγκατα της γης...

όχι για όλους τους εργάτες... όχι παντού... ούτε αντιπροσευτική...απλώς μια ιστορία... αληθινή...
smaragdenia
25-04-2019 @ 14:48
ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ
ΚΑΙ ΜΙΑ ΘΛΙΒΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
ΓΙΑΤΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΚΟΥΒΑΛΑ ΣΤΟΝ ΩΜΟ ΤΟΥ
ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΣΤΑΥΡΟ......
::yes.:: ::yes.::
Αγιοβλασιτης
25-04-2019 @ 18:06
...υπάρχουν πολλοί...Γολγοθαδες crisio..
::up.:: ::theos.:: ::up.::
Μαυρομουστάκης
25-04-2019 @ 21:37
Μπράβο!!!
Πως να με αφήσει ασυγκίνητο τούτο το ποίημα....
Συγχαρητήρια και για τη γραφή και για το θέμα.
Όπως το άνοιξες έτσι και το έκλεισες με την αυγή και τα αστέρια (γέννα-θανή)

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο