Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
121941 Τραγούδια, 259456 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

Μόνωση      
 
Στίχοι:  
Νικηφόρος Βρεττάκος
Μουσική:  
Παναγιώτης Κωνσταντακόπουλος


Κι αφού τα φώτα σβήστηκαν
κι αφού η νυχτιά με πρόλαβε
κι αφού η ζωή δε μου ‘δωσε
μια πέτρα ν’ ακουμπήσω
κι αφού είναι τώρα πλέον αργά
κι οι πόρτες όλες κλείσανε,
σαν τους ζητιάνους, κλαίγοντας,
ας μην κοιτάξω πίσω.

Κανένα πλάσμα στη ζωή
κι εμένα δεν μ’ αγάππησε
και τα παιδιά μού βγάζανε
τη γλώσσα, όταν περνούσα,
μα εγώ γελώντας έφευγα,
κρυφή χαρά μού απόμενε,
μέχρι θανάτου ν’ αγαπώ
τα πλάσματα του κόσμου.

Μα εγώ δεν ήμουνα κακός
κι είχα καρδιά σαν θάλασσα
που προκαλεί η γαλήνη της
κι οι κόλποι μου γελούσαν,
μα αν ήταν τ’ άστρα πάνω μου,
πολλά σ’ εμέ δεν φτάνανε
προτού μ’ αγγίξουν τα νερά,
τα φέγγη τους διαθλούσαν ,
προτού μ’ αγγίξουν τα νερά,
τα φέγγη τους διαθλούσαν.




 Στατιστικά στοιχεία 
       Δημοφιλία: -
      Αναγνώσεις: 1228
      Σχόλια: 0
      Αφιερώσεις: 0
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Αφιέρωσέ το κάπου
Νέα μετάφραση
Εκτυπώσιμη μορφή
Αποστολή με email
Διόρθωση-Συμπλήρωση
 
   
 
   Χριστόδουλας @ 13-03-2018


Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο