Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
111519 Τραγούδια, 257430 Ποιήματα, 28002 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

Απόκριση στον Παλαμά      
 
Στίχοι:  
Γεώργιος Δροσίνης
Μουσική:  
Αμελοποίητα


Συνοδοιπόροι ναι, μαζί κινήσαμε
στης Τέχνης το γλυκό ξημέρωμα — όμως
με του καιρού το πέρασμα, χαράχτηκε
του καθ’ ενός μας χωριστός ο δρόμος:

Εσύ το Ωραίο μες στα μεγάλα ζήτησες
κι εγώ στα ταπεινά κι απορριμμένα,
και δούλεψες το μπρούντζο και το μάρμαρο
κι άφησες τον πηλό της γης σ’ εμένα.

Στις αλπικές χιονοκορφές ανέβηκες
και στάθηκα στις λιόφωτες ραχούλες
αρχόντισσες και ρήγισσες οι μούσες σου
κι εμένα ψαροπούλες και βοσκούλες.

Εσύ στης δάφνης τ’ ακροκλώναρα άπλωσες
κι εγώ σε κάθε χόρτο και βοτάνι
στεφάνι έχεις φορέσει από δαφνόφυλλα -
λίγο θυμάρι του βουνού μου φτάνει.




 Στατιστικά στοιχεία 
       Δημοφιλία: -
      Αναγνώσεις: 1237
      Σχόλια: 2
      Αφιερώσεις: 0
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Αφιέρωσέ το κάπου
Νέα μετάφραση
Εκτυπώσιμη μορφή
Αποστολή με email
Διόρθωση-Συμπλήρωση
 
   
 
   KONSTANTINOS @ 27-06-2017
   netriofron
07-01-2020 15:02
Ο Δροσίνης συμφωνεί με μια προγενέστερη δήλωση του Παλαμά πως οι δυο τους υπήρξαν συνοδοιπόροι. Φροντίζει, ωστόσο, να διευκρινίσει πως αν και ξεκίνησαν μαζί, στην πορεία ο δρόμος του καθενός χαράχτηκε χωριστός.
Έτσι, ενώ ο Παλαμάς απέκτησε μεγάλη φήμη και κύρος, έχοντας ασχοληθεί στο πλαίσιο της ποίησής του με μεγάλες και βαρύνουσας σημασίας ιδέες κι έχοντας παράλληλα αξιοποιήσει τα πιο εκλεπτυσμένα και συνάμα τα πιο δύσκολα ποιητικά μέσα, ο Δροσίνης παρέμεινε σχετικά άσημος, ασχολούμενος με πιο απλά θέματα και αξιοποιώντας πενιχρά λυρικά μέσα, σε σύγκριση πάντα με τον Παλαμά.

Ποίημα του ποιητή, πεζογράφου και δημοσιογράφου Γεώργιου Δροσίνη [1859 - 1951] απ' τη συλλογή του ''Φευγάτα χελιδόνια (1911-1935)'' του 1936.

   μουσόφιλος
18-08-2017 02:22
«Έλληνας με τα όλα του. Με τα πόδια γερά στη γη, κοντά όσο λίγοι στις απλές ανθρώπινες αλήθειες, γεμάτος ξαστεριά κι’ αγάπη στο συγκεκριμένο, τραγούδησε σαν το νερό, που αναβρύζει, στραφταλίζοντας στον ήλιο, από μια ήσυχη εξοχική πηγή. [...] Τραγούδησε την ελληνική φύση και την ελληνική ζωή, στις πιο απλές μορφές της, με τα πιο απλά μέσα, σε μια γλώσσα γνήσια, δημοτική της ζωντανής λαλιάς, άμεσα παρμένη από τα χείλη του λαού κι όχι από μελέτη γλωσσαρίων και γλωσσολογικές θεωρίες [...].
Σεμνός, συγκεντρωμένος στον εαυτό του, μακρυά από καυγάδες κι’ αγώνες από κλίκες κι’ αντιζηλίες, απομονωμένος κι’ αδιάφορος στους θορύβους της αγοράς, τράβηξε το δρόμο του, δουλεύοντας στη γαλήνη της εξοχής, για να κερδίσει την αγάπη του κοινού κι’ όλες τις διακρίσεις και τις τιμές. [...]
Όμως αξίζει τον τίτλο του εθνικού ποιητή, όχι μόνο γιατί έμεινε πιστός στο γνήσιο πνεύμα του λαού κι’ αγωνίστηκε με το έργο του για το γυρισμό μας στη λαϊκή παράδοση, αλλά και γιατί, μετά τη συμφορά του 97, δούλεψε μ’ αληθινό και βαθύ εθνικό αίσθημα με την «Αγωγή», τη «Μελέτη» και τις εκδόσεις των «Ωφελίμων Βιβλίων» για τη λαϊκή διαφώτιση και την αναγέννηση του τόπου».
Ελληνική Δημιουργία, Έτος Δ', τόμος έβδομος, τεύχος 71, σ.σ. 86-87, Σπύρος Μελάς, «Γεώργιος Δροσίνης».


Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο