Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
124016 Τραγούδια, 263401 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

Μαραμπού - 1977       
 
Στίχοι:  
Νίκος Καββαδίας
Μουσική:  
Μαρίζα Κωχ


Λένε για μένα οι ναυτικοί που εζήσαμε μαζί
πως είμαι κακοτράχαλο τομάρι διεστραμμένο,
πως τις γυναίκες μ’ ένα τρόπον ύπουλο μισώ
κι ότι μ’ αυτές να κοιμηθώ ποτέ μου δεν πηγαίνω.

Ακόμα, λένε πως τραβώ χασίσι και κοκό
πως κάποιο πάθος με κρατεί φριχτό και σιχαμένο,
κι ολόκληρο έχω το κορμί με ζωγραφιές αισχρές,
σιχαμερά παράξενες, βαθιά στιγματισμένο.

Ακόμα, λένε πράματα φριχτά παρά πολύ,
που είν’ όμως ψέματα χοντρά και κατασκευασμένα,
κι αυτό που εστοίχισε σε με πληγές θανατερές
κανείς δεν το `μαθε ποτέ, γιατί δεν το `πα σε κανένα.

Μ’ απόψε, τώρα που έπεσεν η τροπική βραδιά,
και φεύγουν προς τα δυτικά των Μαραμπού τα σμήνη,
κάτι με σπρώχνει επίμονα να γράψω σε χαρτί,
εκείνο, που παντοτινή κρυφή πληγή μου εγίνη.

Ήμουνα τότε δόκιμος σ’ ένα λαμπρό ποστάλ
και ταξιδεύαμε Αίγυπτο γραμμή Νότιο Γαλλία.
Τότε τη γνώρισα σαν άνθος έμοιαζε αλπικό
και μια στενή μας έδεσεν αδελφική φιλία.

Αριστοκρατική, λεπτή και μελαγχολική,
κόρη ενός πλούσιου Αιγύπτιου οπού `χε αυτοκτονήσει,
ταξίδευε τη λύπη της σε χώρες μακρινές,
μήπως εκεί γινότανε να τήνε λησμονήσει.

Πάντα σχεδόν της Μπασκιρτσέφ κρατούσε το Ζουρνάλ,
και την Αγία της Άβιλας παράφορα αγαπούσε,
συχνά στίχους απάγγελνε θλιμμένους γαλλικούς,
κι ώρες πολλές προς τη γαλάζιαν έκταση εκοιτούσε.

Κι εγώ, που μόνον εταιρών εγνώριζα κορμιά,
κι είχα μιαν άβουλη ψυχή δαρμένη απ’ τα πελάη,
μπροστά της εξανάβρισκα την παιδική χαρά
και, σαν προφήτη, εκστατικός την άκουα να μιλάει.

Ένα μικρό της πέρασα σταυρόν απ’ το λαιμό
κι εκείνη ένα μου χάρισε μεγάλο πορτοφόλι
κι ήμουν ο πιο δυστυχισμένος άνθρωπος της γης,
όταν εφθάσαμε σ’ αυτήν που θα `φευγε την πόλη.

Την εσκεφτόμουνα πολλές φορές στα φορτηγά,
ως ένα παραστάτη μου κι άγγελο φύλακά μου,
και μια φωτογραφία της στην πλώρη ήταν για με
όαση, που ένας συναντά μεσ’ στην καρδιά της Άμμου.

Νομίζω πως θε να `πρεπε να σταματήσω εδώ.
Τρέμει το χέρι μου, ο θερμός αγέρας με φλογίζει.
Κάτι άνθη εξαίσια τροπικά του ποταμού βρωμούν,
κι ένα βλακώδες Μαραμπού παράμερα γρυλίζει.

Θα προχωρήσω!... Μια βραδιά σε πόρτο ξενικό
είχα μεθύσει τρομερά με ουίσκι, τζιν και μπύρα,
και κατά τα μεσάνυχτα, τρικλίζοντας βαριά,
το δρόμο προς τα βρωμερά, χαμένα σπίτια επήρα.

Αισχρές γυναίκες τράβαγαν εκεί τους ναυτικούς,
κάποια μ’ άρπαξ’ απότομα, γελώντας, το καπέλο
(παλιά συνήθεια γαλλική του δρόμου των πορνών)
κι εγώ την ακολούθησα σχεδόν χωρίς να θέλω.

Μια κάμαρα στενή, μικρή, σαν όλες βρωμερή,
οι ασβέστες απ’ τους τοίχους της επέφτανε κομμάτια,
κι αυτή ράκος ανθρώπινο που εμίλαγε βραχνά,
με σκοτεινά, παράξενα, δαιμονισμένα μάτια.

Της είπα κι έσβησε το φως. Επέσαμε μαζί.
Τα δάχτυλά μου καθαρά μέτρααν τα κόκαλά της.
Βρωμούσε αψέντι. Εξύπνησα, ως λένε οι ποιητές
«μόλις εσκόρπιζεν η αυγή τα ροδοπέταλά της».

Όταν την είδα και στο φως τα’ αχνό το πρωινό,
μου φάνηκε λυπητερή, μα κολασμένη τόσο,
που μ’ ένα δέος αλλόκοτο, σαν να `χα φοβηθεί,
το πορτοφόλι μου έβγαλα γοργά να την πληρώσω.

Δώδεκα φράγκα γαλλικά... Μα έβγαλε μια φωνή,
κι είδα μια εμένα να κοιτά με μάτι αγριεμένο,
και μια το πορτοφόλι μου... Μ’ απόμεινα κι εγώ
έναν σταυρό απάνω της σαν είδα κρεμασμένο.

Ξεχνώντας το καπέλο μου βγήκα σαν τον τρελό,
σαν τον τρελό που αδιάκοπα τρικλίζει και χαζεύει,
φέρνοντας μέσα στο αίμα μου μια αρρώστια τρομερή,
που ακόμα βασανιστικά το σώμα μου παιδεύει.

Λένε για μένα οι ναυτικοί που εκάμαμε μαζί
πως χρόνια τώρα με γυναίκα εγώ δεν έχω πέσει,
πως είμαι παλιοτόμαρο και πως τραβάω κοκό,
μ’ αν ήξερα οι δύστυχοι, θα μ’ είχαν συχωρέσει...

Το χέρι τρέμει... Ο πυρετός... Ξεχάστηκα πολύ
ασάλευτο ένα Μαραμπού στην όχθη να κοιτάζω.
Κι έτσι καθώς επίμονα κι εκείνο με κοιτά,
νομίζω πως στη μοναξιά και στη βλακεία του μοιάζω...




 Στατιστικά στοιχεία 
       Δημοφιλία: 100%  (5 ψήφοι)
      Αναγνώσεις: 51514
      Σχόλια: 18
      Αφιερώσεις: 0
 
   

 Δισκογραφία 
 
[1] Μαρίζα Κωχ
1977
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Αφιέρωσέ το κάπου
Νέα μετάφραση
Εκτυπώσιμη μορφή
Αποστολή με email
Διόρθωση-Συμπλήρωση
 
   
 
   Angelika @ 15-11-2004
   netriofron
13-10-2017 12:46

Το ''Μαραμπού'' ειναι ενα απο τα 22 ποιήματα της 1ης και ομοτιτλης ποιητικής συλλογής του Νίκου Καββαδία, που εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1933 ,από το περιοδικό ''Ο Κύκλος'' ,και είναι αφιερωμένη στον Μεμά Γαλιατσάτο, φίλο του ποιητή.

[Και εδω ενα μικρο λεξικο σχετικο με τους στιχους των ποιηματων του Καββαδία : http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&file=page&op=viewPost&pid=24480 ]


1η : 1977 = Μαρίζα Κωχ , ,Ενορχηστρωση & πιανο : Τάσος Καρακατσάνης , Σαντουρι : Κώστας Παλαιολόγου , Βιολι : Γιώργος Μαγκλάρας , ----------- Αλμπουμ ''Μαρίζα Κωχ'' & στο CD ''Μαρίζα Κωχ ‎– Μαρίζα Κωχ / Ο καθρέφτης'' (1992) -------------- https://youtu.be/sOe2tYlKxT8

2002 = ''Social Waste'' [1999 - ] : Ανίατος, Γιάννης, Λεωνίδας Οικονομάκης, Παρίας , Πολύτροπος και ο Χρήστος. ---------------- στο CD ''Social Waste & Παρανάλωμα Πυρός ‎– ...Ήταν ταξίδι'' ---------------- https://youtu.be/P-DW9HwXe3A
   pieros27
02-09-2012 10:08
http://www.youtube.com/watch?v=u65cqXwIKF4
   Παντάξενος
17-08-2011 01:51
Πολύ γαμάτος στίχος. Τώρα μάθαμε από που πήραν την έμπνευση και οι Πυξ Κλαψ ::razz2.::
   Koumettos
09-05-2011 06:17
Toν Νοέμβριο του 2010 κυκλοφόρησε, αφιερωμένος στο μεγάλο μας ποιητή Νίκο Καββαδία, ο ψηφιακός δίσκος "Muchas Gracias, Καββαδία!"

Aκούστε τα κομμάτια εδώ:
http://www.youtube.com/user/kirtama#grid/user/D3A7C68273EC0BAE

Πληροφορίες: www.melodiastixos.com
   melpouli
22-09-2008 14:50
::theos.::
   69375234....
26-04-2008 08:55
::cry.::
   meterizi
01-07-2007 10:44
to anafere o 3idous oti to empnefstike apo to Marampou tou Kabbadia! Den thimame pote omos, ego to i3era....!
   botonis
07-11-2006 12:53
gia na katalavoun osoi de xeroun ta marabou inai poulia san ta ornia pou apo h morfi tous miazi me nekrothafti...
   Κάιν
10-10-2006 05:31
Δεν το αναφέρουν πουθενά όμως οι πυξ λαξ
γράφουν για στίχους τον Μάνο ξυδούς
   Ανώνυμο σχόλιο
13-07-2006
apla gia na xereis, apo auto to poiima graftike to tragoudi me parallagh
   Ανώνυμο σχόλιο
22-06-2006
Εντύπωση μου κάνετε... Το πρώτο τετράστιχο σε κανέναν δε θύμησε το "Λένε για μένα" των Πυξ Λαξ; Κάνει μπαμ από χιλιόμετρα
   Ανώνυμο σχόλιο
20-06-2006
einai makran to wraiotero poihma tou kavvadia (an kai ola tou einai ekpliktika)aporw giati tetoioi poihtes den didaskontai sta sxoleia?
   Ανώνυμο σχόλιο
20-06-2006
kalitera oxi tetoioi poihtes...autos o poihths....einai monadikos
   Ανώνυμο σχόλιο
24-02-2006
Ξέρει κάποιος από ποιον δίσκο της Κοχ ειναι αυτό το ποιημα;
   Antigoni
19-01-2006
Καταπλικτικος Στοιχος
   Ανώνυμο σχόλιο
05-09-2005
Επειδη το ποιημα δεν ηταν ολοκληρο,κ επειδη ειναι το αγαπημενο μου,το συμπληρωσα κ σας το παραδιδω..sfaltos
   Ανώνυμο σχόλιο
09-08-2005
Καλό θα ήταν να σταλεί ολόκληρο, το ποίημα ειναι ίσως το καλύτερο του Καββαδία. ʼλλωστε με αυτό το απόσπασμα δεν μπορεί κανεις να βγάλει ακρη τι θέλει να πει ο ποιητης
   Ανώνυμο σχόλιο
08-01-2005
heeeeey!!! Δεν ειναι ολοκληρο!!!!


Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο