Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
120386 Τραγούδια, 256733 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

Ένας γέρος      
 
Στίχοι:  
Κωνσταντίνος Καβάφης
Μουσική:  
Διονύσης Μπουκουβάλας


Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος
σκυμένος στο τραπέζι κάθετ’ ένας γέρος·
με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες των άθλιων γηρατειών την καταφρόνια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια
που είχε και δύναμι, και λόγο, κ’ εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ· το νιώθει, το κυττάζει.
Κ’ εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει
σαν χθες. Τι διάστημα μικρό,τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πως τον εγέλα·
και πως την εμπιστεύονταν πάντα — τι τρέλλα! —
την ψεύτρα που έλεγε· «Aύριο. Έχεις πολύν καιρό.»

Θυμάται ορμές που βάσταγε· και πόση
χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι
κάθ’ ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

Μα απ’ το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται
ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται
στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)




 Στατιστικά στοιχεία 
       Δημοφιλία: -
      Αναγνώσεις: 868
      Σχόλια: 1
      Αφιερώσεις: 0
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Αφιέρωσέ το κάπου
Νέα μετάφραση
Εκτυπώσιμη μορφή
Αποστολή με email
Διόρθωση-Συμπλήρωση
 
   
 
   1979dionisis, Διονύσης Μπουκουβάλας @ 07-05-2016
   netriofron
07-05-2019 13:40
Σε ηλικία περίπου 31 ετών ο Καβάφης συνθέτει την πρώτη γραφή του ποιήματος «Ένας γέρος» (Οκτώβριος 1894), βασιζόμενος κυρίως σε εικασίες σχετικά με το πώς μπορεί να αισθάνεται ένας ηλικιωμένος ή πώς πιθανώς θα αισθάνεται ο ίδιος όταν φτάσει στην ηλικία του γήρατος.
Το Δεκέμβριο του 1897 το ποίημα θα δημοσιευτεί στο ''Εθνικόν Ημερολόγιον'' του έτους 1898, με υπέρτιτλο «Eheu fugaces» που σημαίνει «Αλίμονο, φευγαλέα».





Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο