Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
132359 Τραγούδια, 270160 Ποιήματα, 28913 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

Απόσταση      
 
Στίχοι:  
Γιώργος Μακρής
Μουσική:  
Αμελοποίητα


Πνιγόντουσαν τα λόγια σπρώχνοντας
μια πέτρα στο στόμιο της πηγής τους
κι οι δαυλοφόροι μέσα στο προαύλιο
πρέπει να είχαν σβήσει τους δαυλούς τους
από φόβο
μήπως το φως γίνει στο τέλος η αιτία.
Κι οι δαυλοφόροι ήτανε πάντα ανύπαρκτοι
ούτε το προαύλιο ξέρουμε να υπάρχει.
Όμως υπήρχε φως και κάποιος φύσηξε τη φλόγα
ίσως οι δαυλοφόροι που κοιμήθηκαν.
Είμαστε πάντα εκεί
που κρέμεται το κινητό σκοτάδι
εκεί που οι διαστάσεις πρέπει να συγχέονται
και αμφιβάλουμε αλήθεια αν είναι υπαρκτές.
Είμαστε πάντα εκεί
που ζουν οι αιώνιοι άνεμοι και οι θάλασσες οι φιλικές
ο αγώνας τους και μείς για να παρατηρούμε.

Έχουμε την απόλαυση του θεάματος
μιας κινητής σειράς μεταλλικών ραμφών
όπου αέναα τον άνεμο δολοφονούν
κι αυτός πάντα προτάσσει έν’ άλλο στήθος.
Οι νυχτερινές θάλασσες φοράνε την πρωινή
μάσκα της καλοσύνης
οι ημερήσιες θάλασσες φοράνε τη νυχτερινή
μάσκα της κακίας.
Και μείς στην γέφυρα του τρίτου ποταμού
που το πρωί στις όχτες του ξερνιούνται οι πνιγμένοι
δεν είδαμε ποτέ το πρόσωπό τους.
Ούτε και τα δικά μας πρόσωπα δεν ξέρουμε καλά
ούτε να τα μαντεύσουμε μπορούμε
όσο και αν σφίξουμε τα χέρια μας χωρίζει
τις επιφάνειες μιας ποσότητα ανέμου.
Οι δαυλοφόροι έπεσαν να κοιμηθούν γι αυτό το λόγο
και μείς γυρίζουμε την πλάτη σε κάθε μια πνοή φωτός
ή η χαμογελάμε.
Και κάθε νύχτα ρίχνουμε μια πέτρα στο βυθό
και κάθε νύχτα τραγουδάμε μια κοπέλα
που πνίγηκε μέσα σ’ έναν καθρέφτη.
Κι όταν γεμίσει η θάλασσα από πέτρες
ή ο αέρας πήξει σ’ έναν ήχο
πάλι δε θα υπάρξει αποτέλεσμα.




 Στατιστικά στοιχεία 
       Δημοφιλία: -
      Αναγνώσεις: 442
      Σχόλια: 0
      Αφιερώσεις: 0
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Αφιέρωσέ το κάπου
Νέα μετάφραση
Εκτυπώσιμη μορφή
Αποστολή με email
Διόρθωση-Συμπλήρωση
 
   
 
   KONSTANTINOS @ 17-10-2020


Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο