Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
68917 Τραγούδια, 220670 Ποιήματα, 26564 Μεταφράσεις, 26564 Αφιερώσεις
 

Cambay's Waters - 571 Αναγνώσεις         
    

Στίχοι: Νίκος Καββαδίας
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Κούτρας

Άλλες ερμηνείες:
Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Φουντάραμε καραμοσάλι στο ποτάμι.
Είχε ο πιλότος μας το κούτελο βαμμένο
«κι αν λείψεις χίλια χρόνια θα σε περιμένω»
ωστόσο οι κάβοι σου σκληρύναν την παλάμη.

Θολά νερά και μίλια τέσσερα το ρέμα,
οι κουλήδες τρώνε σκυφτά ρύζι με κάρι,
ο καπετάνιος μας κοιτάζει το φεγγάρι,
που `ναι θολό και κατακόκκινο σαν αίμα.

Το ρυμουλκό σφύριξε τρεις και πάει για πέρα,
σαράντα μέρες όλο εμέτραγες τα μίλια,
μ’ απόψε – λέω – φαρμάκι κόμπρα είχες στα χείλια,
την ώρα που `πες με θυμό: «Θα ‘βγω άλλη μέρα...»

Τη νύχτα σου `πα στο καμπούνι μια ιστορία,
την ίδια που όλοι οι ναυτικοί λένε στη ράδα,
τα μάτια σου τα κυβερνούσε σοροκάδα
κι όλο μουρμούριζες βραχνά: «Φάλτσο η πορεία...»

Σαλπάρουμε! Μας περιμένουν στο Μπραζίλι.
Το πρόσωπό σου θα το μούσκεψε το αγιάζι.
Ζεστόν αγέρα κατεβάζει το μπουγάζι
μα ούτε φουστάνι στη στεριά κι ούτε μαντήλι.


Letras de Canciones: Nikos Kavvadias
Música: Thanos Mikroutsikos
Primera representaci: Yiannis Koutras

Otras presentaciones:
Vasilis Papakonstantinou
Lavrentis Mahairitsas

Fondeabamos con una rejera en el río.
Nuestro piloto tenía la frente tintada
"y aunque te ausentes mil años te esperaré",
aunque las cabos te han encallecido la palma.

Aguas turbias, corriente: cuatro nudos;
los coolies comiendo encorvados arroz con curry;
el capitán contempla la luna;
que está turbia y requeterroja: tal sangre.

El remolcador toca tres veces la sirena y marcha adelante;
durante cuarenta días seguidos fuiste contando las millas;
pero aquella noche tenías veneno de cobra en los labios,
cuando dijiste furiosa: saldré otro día.

De noche te conté en el pañol de proa una historia,
la misma que dicen todos los marineros en puerto,
en tus ojos dominaba el siroco
y no parabas de murmurar roncamente "rumbo equivocado."

¡Zarpamos! Nos esperan en Brasil.
Tu rostro lo empapó el relente.
Del estrecho vienen bocanadas calidas de viento;
pero ni falda en tierra firme, ni pañuelo.

   Avellinou © 16-03-2009 @ 00:52
   Avellinou
15-05-2013 21:04
Una versión de la poesía completa de N. Cavadías al español, que no conocía cuando hice la mia, tenemos aquí:
http://e-archivo.uc3m.es/bitstream/10016/640/1/Hermaion_2.pdf
No me parece en ningún punto mejor que la mía (es natural que al haber traducido tantos poemas se haya esmerado menos en cada uno).
   Avellinou
04-10-2010 03:35
La frente del piloto estaba teñida con toda probabilidad por la tintura de iodo que se aplicaba contra la sífilis. Gracias de nuevo a "Spartan Amplifications" por la aclaración.

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο