Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
101573 Τραγούδια, 245099 Ποιήματα, 28004 Μεταφράσεις, 26570 Αφιερώσεις
 

Narration (Seferis Georgios) - 1703 Αναγνώσεις         
    

Στίχοι: Γιώργος Σεφέρης
Μουσική: Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Πρώτη εκτέλεση: Μιλτιάδης Πασχαλίδης

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
κανείς δεν ξέρει να πει γιατί
κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες
σαν κι αυτές που μας βασανίζουνε τόσο
στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα

Οι άλλοι άνθρωποι φροντίζουν τις δουλειές τους
ατέλειωτα χαρτιά παιδιά που μεγαλώνουν
γυναίκες που γερνούνε δύσκολα
αυτός έχει δυο μάτια σαν παπαρούνες
σαν ανοιξιάτικες κομμένες παπαρούνες
και δυο βρυσούλες στις κόχες των ματιών

Πγαίνει μέσα στους δρόμους ποτέ δεν πλαγιάζει
δρασκελώντας μικρά τετράγωνα στη ράχη της γης
μηχανή μιας απέραντης οδύνης
που κατάντησε να μην έχει σημασία

Άλλοι τον άκουσαν να μιλά μοναχό καθώς περνούσε
για σπασμένους καθρέφτες πριν από χρόνια
για σπασμένες μορφές μέσα στους καθρέφτες
που δεν μπορεί να συναρμολογήσει πια κανείς
άλλοι τον άκουσαν να λέει για τον ύπνο
εικόνες φρίκης στο κατώφλι του ύπνου
τα πρόσωπα ανυπόφορα από τη στοργή

Τον συνηθίσαμε είναι καλοβαλμένος κι ήσυχος
μονάχα που πηγαίνει κλαίγοντας ολοένα
σαν τις ιτιές στην ακροποταμιά που βλέπεις απ’ το τρένο
ξυπνώντας άσχημα κάποια συννεφιασμένη αυγή

Τον συνηθίσαμε δεν αντιπροσωπεύει τίποτα
σαν όλα τα πράγματα που έχετε συνηθίσει
και σας μιλώ γι’ αυτόν γιατί δε βρίσκω τίποτα
που να μην το συνηθίσατε
προσκυνώ


Lyrics: Yioryos Seferis
Music: Miltiadis Pashalidis
First version: Miltiadis Pashalidis

This man walks crying,
nobody knows why.
Sometimes they think the lost loves
tortures us like those
at the sea shore in the summer with the gramophones.

Other people take care of their business,
endless papers, growing children,
women who hardly get old.
He has two eyes like poppys,
like spring rootless poppys
and two little springs in his eyes’ sockets.

Walking into streets but never rests,
striding little squares on earth’s back.
A machine of boundless anguish
that turned out indifferent.

Others heard him talking to himself while walking
for broken mirrors, years before,
for broken images in the mirrors
that cannot be erected by anyone.
Others heard him talking about sleep,
images of horror at sleep’s doorstep
of faces insufferable of affection.

We got used to him, he is well-set and quiescent,
he just walks crying over and over again,
like the salixes at the holm seen by the train
waking up nastily some cloudy dawn.

We got used to him, he represents nothing
like everything you got used to
and I’m talking about him because I can’t find anything
that you didn’t get used to.
I worship…

   MASTER © 13-12-2007 @ 07:54

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο