Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
101572 Τραγούδια, 245085 Ποιήματα, 28004 Μεταφράσεις, 26570 Αφιερώσεις
 

El reconocimiento - 1698 Αναγνώσεις         
    

Στίχοι: Βιτσέντζος Κορνάρος
Μουσική: Χριστόδουλος Χάλαρης
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης & Τάνια Τσανακλίδου

Ήθελε κι άλλα να του πει μα η ομιλιά δε σώνει,
πέφτει στη γης άσπρη και κρυγιά μπλιό παρ’ από το χιόνι.
Εκείνος μπλιό άλλο δε μιλεί μα πλύθηκεν ομπρός τση
και τς’ ηφανίστη άλλης λογής κι εγίνηκε το φως τση.

Ήλαμψε ο Ρετόκριτος βγάνοντας το μελάνι,
πάλι την πρώτην ομορφιά το πρόσωπό του πιάνει,
χρυσά εγενήκαν τα μαλλιά, τα χέρια μαρμαρένια
κι η όψη του ασπροκόκκινη, τα κάλλη ζαχαρένια.

Γνωρίζει τον η Αρετή καλά τον εθυμάται,
μα δεν κατέχει ξυπνητή αν είναι ή αν κοιμάται.
Εξελιγώθη, στρέφεται με σπλάχνος τον εθώρει
και να μιλήσει απ’ την χαράν ακόμη δεν εμπόρει.


Letras de Canciones: Vitsentzos Kornaros
Música: Hristodoulos Halaris
Primera representaci: Nikos Xylouris & Tania Tsanaklidou

Quería contarle más, pero no termina su parla,
cae en tierra, blanca y fría más que nieve.
Ël ya no habló más; sino que se lavó ante ella
y se le apareció de otra manera, hecho su luz.

Relucía Erotócrito al quitarse la tinta;
su rostro recobra su hermosura primera;
los cabellos se pusieron dorados; las manos, marmóreas;
su cara blanquirrosada, sus bellezas, de azúcar.

Le reconoce Aretusa, bien le recuerda;
pero no sabe si está despierta o duerme.
Se recobra de su desmayo, se vuelve y le mira con cariño entrañable;
y por la alegría aún no puede hablar.

 ¡qué anticuados suenan las bellezas "de azúcar"!
   Avellinou © 05-07-2017 @ 18:22

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο