Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
72355 Τραγούδια, 225284 Ποιήματα, 27190 Μεταφράσεις, 26567 Αφιερώσεις
 

Romance de la pena negra - 330 Αναγνώσεις         
    

Στίχοι: Federico Garcia Lorca
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Φαραντούρη

Άλλες ερμηνείες:
Αρλέτα

Σκάβουν το χώμα οι πετεινοί
σκάβουν ζητώντας την αυτή
την ώρα που στα σκοτεινά
βγαίνει η Παντέρμη και γυρνά.

Μαύρη μαυρίλα ειν’ η ψυχή της
κι ωχρό μπακίρι το πετσί της
τα στήθια της ωσάν τ’ αμόνια
που τα χτυπούν χωρίς συμπόνια.

Παντέρμη, τι ζητάς εδώ
μόνη σου δίχως σύντροφο;

Κι αν είναι κάτι που ζητώ
πε μου, σε γνοιάζει εσένανε;
Ζητάω εκείνο που ζητώ
ζητάω την ίδια εμένανε.

Παντέρμη, πες ποιος ο καημός σου
ποιος ο αγιάτρευτος καημός σου;

Ποιος ο καημός μου;
Μαύρη πίσσα εγίνη η λινή μου η πουκαμίσα
και μες στο σπίτι σαν τρελή
σούρνω το ξέπλεκο μαλλί.

Παντέρμη, λούσε το κορμί σου
λουσ’ το χελιδονόνερο
κι άσε κυρά μου την ψυχή σου
ασ’ τη να βρει αναπαμό.

Άχου, τσιγγάνικες ψυχές
κι ολόκρυφες νεροσυρμές
πίκρες μαζί και θάματα
στα μακρινά χαράματα.


Letras de Canciones: Federico Garcia Lorca
Música: Mikis Theodorakis
Primera representaci: Maria Farantouri

Otras presentaciones:
Arleta

Las piquetas de los gallos
cavan buscando la aurora,
cuando por el monte oscuro
baja Soledad Montoya.

Cobre amarillo, su carne
huele a caballo y a sombra.
Yunques ahumados sus pechos,
gimen canciones redondas.

-Soledad, ¿Por quien preguntas
sin compañía y a estas horas?

-Pregunte por quien pregunte,
dime: ¿a ti qué se te importa?
Vengo a buscar lo que busco,
mi alegría y mi persona
1
-¡Soledad, qué pena tienes!
¡Qué pena tan lastimosa!
2
-¡Qué pena tan grande! Corro
mi casa como una loca,
3
¡Qué pena! Me estoy poniendo de / azabache carne y ropa. /
¡Ay, mis camisas de hilo
4
-Soledad, lava tu cuerpo
con agua de alondras,
y deja tu corazón
en paz, Soledad Montoya.

Por abajo canta el río: / volante de cielo y hojas. /
Con flores de calabaza / la nueva luz se corona. /
¡Oh! pena de los gitanos!
Pena limpia y siempre sola.

 Αντιγραφω το πρωτοτυπο εφοσο το επιτρεπη η μεταφραση, που γενικα ειναι πιστή. Λειπουν λιγοι στιχοι των οποιων τις θεσεις σημειωσα με αριθμους πάνω
1
Soledad de mis pesares,
caballo que se desboca
al fin encuentra la mar
y se lo tragan las olas.

No me recuerdes el mar
que la pena negra brota
en las tierras de la aceituna
bajo el rumor de las hojas
2
Lloras zumo de limón
agrio de espera y de boca.
3
mis dos trenzas por el suelo,
de la cocina a la alcoba.
4
¡Ay, mis muslos de amapola!
   Avellinou © 22-08-2014 @ 21:46

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο