Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
101237 Τραγούδια, 244556 Ποιήματα, 28004 Μεταφράσεις, 26570 Αφιερώσεις
 

Fanis - 1699 Αναγνώσεις         
    

Στίχοι: Πάνος Κατσιμίχας & Χάρης Κατσιμίχας
Μουσική: Πάνος Κατσιμίχας & Χάρης Κατσιμίχας
Πρώτη εκτέλεση: Πάνος Κατσιμίχας & Χάρης Κατσιμίχας

Άλλες ερμηνείες:
Νότης Σφακιανάκης

Δυο χρόνια είχα να σε δω
Και σε συνάντησα ξανά μια Κυριακή
Κερνούσες ούζα και κονιάκ στο καφενείο
Και τα καλά σου φόραγες σαν να `τανε γιορτή

Δεν ήσουνα φαντάρος για να σου πω καλός πολίτης
Μα ούτε και που γιόρταζες για να σου πω χρονιά πολλά
Τρελάδικο και φυλακή δυο χρόνια κι έξι μήνες
Ήπια το ούζο κι είπα γεια χαρά

Το ξέρω ζήτησες δουλειά σε χίλια δυο αφεντικά
Κι όλοι ζητούσανε να δουν συστάσεις, προϋπηρεσία
Μα μόλις είδανε κι αυτοί πως είχες κίτρινο χαρτί
Σε διώξανε σαν το σκυλί κι ούτε σ’ αφήσανε να πεις
Μια δικαιολογία

Και είπες στην αρχή καλά κι αλλού εζήτησες δουλειά
Κι αλλού ξανά κι αλλού τα ίδια και τα ίδια
Μα ήσουν άτυχος πολύ γιατί έπεσες και σ’ εποχή
Που όλοι σφίγγαν το λουρί κι εσύ είχες κίτρινο χαρτί
Κι αυτό το χρώμα ξέρεις φέρνει αλλεργία

Κι ερχότανε κι ο πυρετός κάθε που νύχτωνε
Σε τυρρανούσε καλοκαίρι και χειμώνα
Κι είναι μαρτύριο τρομερό το βίτσιο αυτό το βρομερό
Που σου `μαθε στη φυλακή
εκείνος ο ψηλός απ’ τη Δραπετσώνα
σου λείπει η σκόνη η λευκή, το ξέρεις πως δε φταις εσύ
φωτιές σου καίνε το κορμί,
κουτάλι και βελόνα

Και έκανες υπομονή γιατί φοβόσουν το κελί
Καλόπιανες τη μοναξιά και τον ασβέστη που `πεφτε
Σαν χιόνι απ’ το ταβάνι
Και μέχρι να σου βγει η ψυχή δε θα ξεχάσεις μια στιγμή
Κάποια βραδιά στη φυλακή φωνές και κλάματα
Κι είπανε τ’ αλλο το πρωί στο δεκαπέντε το κελί
Ότι βιάσαν οι παλιοί τον έφηβο το Φάνη

Κι όταν σε βρήκαν παγωμένο στο κελί σου
Είπαν αυτός είναι απ’ ώρα πια νεκρός
Και κάποιος έτρεξε τηλέφωνο να πάρει
Πέντε βδομάδες τώρα υπόφερες το ξέρω
Το ξέρω σου `λειψε η σκόνη η λευκή
Και μού `λεγες εκεί ξανά δε θα γυρίσω
σιχάθηκα τις νύχτες τις λευκές
Σαν άνθρωπος κι εγώ θέλω να ζήσω

Δυο χρόνια είχα να σε δω
Και σε συνάντησα ξανά μια Κυριακή
Κερνούσες ούζα και κονιάκ στο καφενείο
Και τα καλά σου φόραγες σαν να `τανε γιορτή


Text: Panos Katsimihas & Haris Katsimihas
Musik: Panos Katsimihas & Haris Katsimihas
Uraufführung: Panos Katsimihas & Haris Katsimihas

Weitere Aufführungen:
Notis Sfakianakis

Zwei Jahre sind vergangen, ohne dass ich dich gesehen habe
und ich habe dich an einem Sonntag wieder getroffen
Du hast Ouzo und Cognac im Café ausgegeben
und du hattest deine guten Sachen an wie an einem Festtag

Du warst nicht Soldat, so dass ich sagen könnte "guter Staatsbürger"
und du hattest auch nicht Geburtstag oder Namenstag, um dich zu beglückwünschen Zwei Jahre und sechs Monate in Psychiatrie und Gefängnis
Ich trank den Ouzo und sagte "auf dein Wohl"

Ich weiß, dass du bei tausend und zwei Chefs nach einer Arbeit gefragt hast
und alle wollten Referenzen sehen und Berufserfahrungen
Aber sobald auch sie sahen, dass du die gelbe Karte hattest
warfen sie dich wie einen Hund hinaus und ließen nicht zu,
dass du dich rechtfertigst

Am Anfang sagtest du "na gut" und hast woanders Arbeit gesucht
und dann wieder woanders und noch einmal und noch einmal
Aber du warst ziemlich unglücklich, weil es zu dieser Zeit üblich war
Dass alle die Zügel anzogen, aber du hattest die gelbe Karte
Und diese Farbe, weißt du, macht allergisch

Und immer, wenn es Nacht wurde, kam ein Fieber über dich
Es quälte dich im Sommer und Winter
Aber es ist ein furchtbares Martyrium, dieses schlimme Laster
Das dir im Knast beigebracht wurde
von diesem großen Kerl aus Drapetsona
dir fehlt dieses weiße Pulver, du weißt, dass es nicht deine Schuld ist
Feuer verbrennen deinen Körper,
Löffel und Nadel

Und du hast dich geduldet, weil die Knastzelle Angst machte
Du hast mit der Einsamkeit angefreundet und dass der Kalk von der Decke
rieselte wie Schnee
Und bis deine Seele fortgehen wird, wirst du einen bestimmt Moment nicht vergessen
Irgendein Abend im Knast war voll von Stimmen und Weinen
und am anderen Morgen sagten sie, in der Zelle Nummer 15
hätten die Alten den Jungen Fanis vergewaltigt

Und als sie dich durchgefroren in deiner Zelle fanden,
sagten sie, dass dieser von nun an so gut wie tot sei
Und irgendeiner rannte zum Telefon
ich weiß, dass du jetzt schon fünf Wochen leidest
ich weiß, dass dir das weiße Pulver fehlte
und du hast mir gesagt: "dorthin werde ich nicht wieder zurückkehren,
ich verabscheute die weißen Nächte,
auch ich will wie ein Mensch leben"

Zwei Jahre sind vergangen, ohne dass ich dich gesehen habe
Und ich habe dich an einem Sonntag wieder getroffen
Du hast Ouzo und Cognac im Café ausgegeben
Und du hattest deine guten Sachen an wie an einem Festtag

   lipsia © 29-07-2014 @ 12:59

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο