Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
99929 Τραγούδια, 242255 Ποιήματα, 28004 Μεταφράσεις, 26570 Αφιερώσεις
 

Forte, forte - 1674 Αναγνώσεις         
    

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Ara Dinkjian
Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη

Άλλες ερμηνείες:
Antique

Σαν γυναίκα γεννά
στο χώμα η νύχτα το πρωί
κι όλα αντέχουν ξανά
και γίνονται ζωή.

Ποια παλιά κιβωτός
μέσα απ’ του χρόνου τις στοές
βγάζει ακόμα στο φως
ζευγάρια αναπνοές.

Δυνατά, δυνατά
γίναν όλα δυνατά τ’ αδύνατα
Δυνατά, δυνατά
σ’ ένα θέαμα κοινό
Δυνατά, δυνατά
κι όπως πάνε του χορού τα βήματα
με τα χέρια ανοιχτά
όλα τα περιφρονώ

Μα σαν γυναίκα γεννά
στο χώμα η νύχτα το πρωί
κι όλα αντέχουν ξανά
και γίνονται ζωή

Ποια παλιά κιβωτός
μέσα απ’ του χρόνου στοές
βγάζει ακόμα στο φως
ζευγάρια αναπνοές.

Δυνατά, δυνατά
γίναν όλα δυνατά τ’ αδύνατα
Κι αναμμένο πετά
σπίρτο η γη στον ουρανό
Δυνατά, δυνατά
κι όπως πάνε του χορού τα βήματα
με τα χέρια ανοιχτά
όλα τα περιφρονώ

Κι όλο κάτι λέω
κάποια αγάπη κλαίω
κι όλο μέσα μου θρηνώ χαλάσματα
Με τα χρόνια μου
στα σεντόνια μου
σαν φαντάσματα.

Δεν υπάρχουν πολλά
που να τα ελπίζουμε μαζί
κοίτα, κοίτα ψηλά
κι άλλος αιώνας ζει.


Letra: Lina Nikolakopoulou
Música: Ara Dinkjian
Desempenho primeiro: Eleftheria Arvanitaki

Outras performances:
Antique

Como uma mulher a dar a luz
No chão da parte da manhã à noite
e todos ficam de pé novamente
e torna-se vida.

Que velha arca
Através de galerias de tempo
Leva ainda a luz
casais respirações .

Alto, alto
classificadas em voz alta tudo o impossível
Alto, alto
em um espetáculo público
Alto, alto
e como você vai passos de dança
com braços abertos
todos desprezam

Mas como uma mulher dá à luz
no solo da parte da manhã à noite
e todos ficam de pé novamente
e torna-se vida

Que velha arca
Através de galerias de tempo
ainda vê a luz
casais respirações .

Alto, alto
classificadas em voz alta tudo o impossível
E moscas iluminado
coincidir com a terra no céu
Alto, alto
e como você vai passos de dança
com braços abertos
todos desprezam

E todos dizem que algo
alguns choram por amor
e todos dentro de mim lamentam ruínas
Com os meus anos
em meus lençóis
como fantasmas .

Existem muitos
Onde esperamos juntos
olha, olha para cima
e outra era vive .

   Marco Aurelio Funchal, Marco Aurelio Funchal © 29-07-2014 @ 12:57

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο