Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
74277 Τραγούδια, 225361 Ποιήματα, 27190 Μεταφράσεις, 26567 Αφιερώσεις
 

Ausweglos - 1132 Αναγνώσεις         
    

Στίχοι: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Μουσική: Αλκίνοος Ιωαννίδης
Πρώτη εκτέλεση: Ελευθερία Αρβανιτάκη & Αλκίνοος Ιωαννίδης & Διονύσης Σαββόπουλος

Δεν έχω τι να τραγουδήσω τι να πω
είναι η φωνή μου ένα σήμα από καπνό
κι έτσι για πάντα λέω το στόμα μου να κλείσω
για τίποτα άλλο πια να μην ξαναμιλήσω
μα πάλι πώς θα ζήσω

Μέσα σε σχολεία μέσα σε πανεπιστήμια
μέσα σε ωδεία σε στρατούς και γυμναστήρια
πέρασα χρόνια άλλος μπήκα κι άλλος βγήκα
κι έχω τη μόρφωση για όπλο και για προίκα
κι ένσημο για το ΙΚΑ

Φεύγει η ζωή τελειώνει σαν σεντόνι φανερώνει
ό, τι αγαπούσα και το άφησα ό,τι μισούσα και το κράτησα
φεύγει η ζωή τελειώνει σαν σεντόνι ξεδιπλώνει
τον εαυτό μου που τον ξέχασα το μέσα κόσμο μου που έχασα
με τέτοια που `χω ψυχολογία, πώς θα βγω στη συναυλία;

Πάρε τα πάνω σου μικρέ πάρε τα πάνω σου
πάρε μολύβι κι έλα κάθισε στο πιάνο σου
και φτιάξε πάλι την αρχαία συνταγή
μ’ ένα τραγούδι να γλυκάνεις την ψυχή
μα άραγε θα μου βγει;

Πρέπει να αδειάσεις το κεφάλι σου απ’ τις σκέψεις
μήπως μπορέσεις τελικά να το αντέξεις
αυτά μου είπαν κάποιοι φίλοι χτες το βράδυ
μα εγώ το μόνο που ζητούσα ήταν το χάδι
και μια τους νότα στο σκοτάδι

Φεύγει η ζωή τελειώνει σαν σεντόνι φανερώνει
ό, τι αγαπούσα και το άφησα ό,τι μισούσα και το κράτησα
φεύγει η ζωή τελειώνει σαν σεντόνι ξεδιπλώνει
τον εαυτό μου που τον ξέχασα το μέσα κόσμο μου που έχασα
με τέτοια που `χω ψυχολογία, πώς θα βγω στη συναυλία;


Text: Alkinoos Ioannidis
Musik: Alkinoos Ioannidis
Uraufführung: Eleftheria Arvanitaki & Alkinoos Ioannidis & Dionysis Savvopoulos

Ich habe nichts zu singen und nichts zu sagen
meine Stimme ist wie ein Rauchzeichen
und daher meine ich, für immer meinen Mund zu schließen
und über nichts anderes mehr zu sprechen
aber noch mal: wie soll ich leben?

In den Schulen, in den Unis, in den Konservatorien,
in der Armee und in den Fitness-Studios
habe ich Jahre verbracht, in das eine bin ich hinein-, aus dem anderen herausgegangen
ich bin an der Waffe ausgebildet und habe als Mitgift
eine Wertmarke der Sozialversicherung

Das Leben verfliegt und geht zu Ende wie das Bettlaken, das verrät,
was ich geliebt und gelassen und was ich gehasst und festgehalten habe,
das Leben verfliegt und geht zu Ende wie das Bettlaken, das enthüllt,
dass es mein Selbst ist, was ich vergaß, und mein innerer Kosmos, den ich verlor
- wie solch in einer solchen psychischen Verfassung im Konzert auftreten?

Nimm es auf dich, Kleiner, nimm es auf dich
nimm einen Stift und komm, setz dich an dein Klavier
und verfahr wieder nach dem alten Rezept
du sollst mit einem Lied die Seele streicheln
- aber werde ich es wohl herausbringen?

Du mußt deinen Kopf von den Gedanken frei machen
vielleicht kannst du es am Ende aushalten
das haben mir gestern abend ein paar Freunde gesagt
aber das einzige, was ich wollte, war ein Schmuser
und ein Zeichen von ihnen in der Finsternis

Das Leben verfliegt und geht zu Ende wie das Bettlaken, das verrät,
was ich geliebt und gelassen und was ich gehasst und festgehalten habe,
das Leben verfliegt und geht zu Ende wie das Bettlaken, das enthüllt,
dass es mein Selbst ist, was ich vergaß, und mein innerer Kosmos, den ich verlor
- wie solch in einer solchen psychischen Verfassung im Konzert auftreten?

   lipsia © 25-03-2013 @ 01:36

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο