Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
68917 Τραγούδια, 220609 Ποιήματα, 26564 Μεταφράσεις, 26564 Αφιερώσεις
 

Absolute silence of the grave - 2519 Αναγνώσεις         
    

Στίχοι: Διονύσιος Σολωμός
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης

Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει.
Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί κι η μάνα το ζηλεύει.
Τα μάτια η πείνα εμαύρισε στα μάτια η μάνα μνέει
στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει.
"Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τι σ’ έχω `γώ στο χέρι;
Οπού συ μου `γινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει".


Lyrics: Dionysios Solomos
Music: Yiannis Markopoulos
First version: Nikos Xylouris

Absolute silence of the grave over the prairie reigns.
A birdie calls, it grasps a grain and mother fills with envy.
These eyes the hunger blackened them on them the mother vows
there by the side that good man stands the Souliotes weeping.
“Pitiful rifle and dark, why on my hands I keep you?
That heavy you become for me and now the Turk can sense it".


 Souliotes: a man from Souli, a cluster of villages that became fabled for their resistance to the Ottoman occupation and to Ali Pasha of Tepeleni in particular.
The poem relates to the epic struggle of the Greeks in their 9 year revolutionary strugle for independence from the Ottoman yoke. More particularly it speaks of the superhuman struggle of the Souliotes and the other Greeks and Philelenes during their doomed yet heroic beyond measure resistance at the seige of Messolonghi by the combined Arab and Turkish armies of Turkey and Egypt in the early and mid 1820's.
   Mιλτος Mπ. © 22-11-2005 @ 08:25

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο