Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
70145 Τραγούδια, 221366 Ποιήματα, 27191 Μεταφράσεις, 26564 Αφιερώσεις
 

Antes do fim - 567 Αναγνώσεις         
    

Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Lucio Battisti
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Άλλες ερμηνείες:
Γιώργος Νταλάρας & Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Ελευθερία Αρβανιτάκη & Δημήτρης Ζερβουδάκης
Γιώργος Νταλάρας & Μαρινέλλα
Αναστασία Μουτσάτσου & Μαρίνα Σκιαδαρέση
Ελένη Πέτα

Το τρενάκι γυρνούσε φωτισμένο και αχνό στον αέρα
κάτω η θάλασσα μ’ ένα καράβι το φεγγάρι πιο πέρα
σε θυμάμαι συχνά που φορούσες ένα άσπρο φουστάνι
σε κρατούσα απ’ το χέρι ότι ζούμε μου λες δε μου φτάνει

Στα τραγούδια που λέγαμε οι δυο μας οι φωνές χαμηλώσαν
χαραγμένη καρδιά στο παγκάκι που μετά την προδώσαν
μια φορά μου `χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι
πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω
κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι
στο ρυθμό σου που καίει ακόμα αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά
κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία

Κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ
Κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος μη δω

Σιδερένια η σκάλα και μου `λεγες θα μείνουμε λίγοι
πήρε η νύχτα να πέφτει βαθιά κι ο αέρας με πνίγει
Μηχανές ξεχασμένες κι αδέσποτες στο δρόμου τη σκόνη
Σκέψου να ’ταν το πάτωμα ασπρόμαυρο και να `σου το πιόνι
μια φορά μου `χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι
πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω
κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι
στο ρυθμό σου που καίει ακόμα αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά
κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία

Κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ
Κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος μη δω


Letra: Lina Nikolakopoulou
Música: Lucio Battisti
Desempenho primeiro: Vasilis Papakonstantinou

Outras performances:
Yioryos Ntalaras & Vasilis Papakonstantinou
Eleftheria Arvanitaki & Dimitris Zervoudakis
Yioryos Ntalaras & Marinella
Anastasia Moutsatsou & Marina Skiadaresi
Eleni Peta

O trem ia iluminado e vaporoso no vento
Em baixo o mar, um navio, a lua muito distante
te recordo que sempre você usava um vestido branco
te segurava na mão e dizíamos e o que vivíamos nunca bastaria

Na música que dizíamos a dois, a vozes baixas
gravado no coração no banco do parque depois da traição

Uma vez você me disse que eu não poderia sentir o mesmo em outras.
antes do fim parece o silêncio como grande amor.

E eu que sempre aqui e que vou a frente de ver o fim
Cada noite que passa eu retorno, eu revejo a escuridão e me encho
no ritmo que te queima ainda esse corpo que fica nos anos sem sombra
Cada noite que passa como um filme e que já visto se projeta com o fundo e a platéia

Cada noite que passa sempre aqui
e do todo saio antes para que fiquemos sós para o fim não ver

A escada de ferro que você me disse que ficaríamos pouco tempo
A noite dividida fica a cair profunda com o ar a agarrar
poeiras perdidas em vazias ruas
Pensei que o chão em preto e branco e que você era peão
Uma vez você me disse que eu não poderia sentir o mesmo em outras.
antes do fim parece o silêncio como grande amor.

E eu que sempre aqui e que vou a frente de ver o fim
Cada noite que passa eu retorno, eu revejo a escuridão e me encho
no ritmo que te queima ainda esse corpo que fica nos anos sem sombra
Cada noite que passa como um filme e que já visto se projeta com o fundo e a platéia

Cada noite que passa sempre aqui
e do todo saio antes para que fiquemos sós para o fim não ver

   Marco Aurelio Funchal, Marco Aurelio Funchal © 22-02-2011 @ 18:22

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο