Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
100472 Τραγούδια, 242961 Ποιήματα, 28004 Μεταφράσεις, 26570 Αφιερώσεις
 
Notre pays est fermé

Ο τόπος μας είναι κλειστός,
όλο βουνά που έχουν σκεπή
το χαμηλό ουρανό μέρα και νύχτα.

Δεν έχουμε ποτάμια, δεν έχουμε
πηγάδια, δεν έχουμε πηγές.
Μονάχα λίγες στέρνες,
άδειες κι αυτές.
Που ηχούν και που τις προσκυνούμε.

Ήχος στεκάμενος, κούφιος,
ίδιος με τη μοναξιά μας,
ίδιος με την αγάπη μας,
ίδιος με τα σώματά μας.

Μας φαίνεται παράξενο
που κάποτε μπορέσαμε να χτίσουμε τα σπίτια,
τα καλύβια και τις στάνες μας.

Και οι γάμοι μας, τα δροσερά
στεφάνια και τα δάχτυλα,
γίνουνται αινίγματα
ανεξήγητα για την ψυχή μας.
Πώς γεννήθηκαν,
πώς δυναμώσανε τα παιδιά μας;

Δεν έχουμε ποτάμια, δεν έχουμε
πηγάδια, δεν έχουμε πηγές.
Μονάχα λίγες στέρνες,
άδειες κι αυτές.
Που ηχούν και που τις προσκυνούμε.

Ο τόπος μας είναι κλειστός.
Τον κλείνουν οι δυο μαύρες
Συμπληγάδες.

Στα λιμάνια την Κυριακή σαν
κατεβούμε ν’ ανασάνουμε,
βλέπουμε να φωτίζουνται στο
ηλιόγερμα σπασμένα ξύλα,
από ταξίδια που δεν τέλειωσαν
σώματα που δεν ξέρουν πια
πώς ν’ αγαπήσουν.


Notre pays est fermé,
tout est montagnes qui ont pour toit
le ciel bas, jour et nuit.

Nous n'avons pas de rivières, nous n’avons pas
de puits, nous n'avons pas de sources,
seulement quelques citernes,
vides elles aussi
Qui résonnent, et devant lesquelles nous nous prosternons

Son stagnant, creux
semblable à notre solitude
semblable à notre amour,
semblable à nos corps

Il nous semble étrange
qu’un jour nous ayons pu construire nos maisons,
nos cabanes et nos enclos

Et nos mariages, les fraîches
couronnes et les anneaux
deviennent des énigmes
inexplicables pour notre âme
Comment ont-ils pu naître?
comment ont-ils grandi nos enfants ?

Nous n'avons pas de rivières, nous n’avons pas
de puits, nous n'avons pas de sources,
seulement quelques citernes,
vides elles aussi
Qui résonnent, et devant lesquelles nous nous prosternons

Notre pays est fermé
le ferment deux noires
Symplégades.

Dans les ports le dimanche quand
nous descendons prendre l’air,
nous voyons s’illuminer au
coucher du soleil des bois brisés
de voyages, qui n’ont pas abouti
Des corps qui ne savent plus
comment aimer.

Η παραπάνω μετάφραση είναι στο στάδιο της εξέτασης και δεν έχει ελεγχθεί καθόλου η μορφή και η ακρίβειά της