Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
98101 Τραγούδια, 238952 Ποιήματα, 28004 Μεταφράσεις, 26570 Αφιερώσεις
 
ni el último ni el primero

Μια Κυριακή στην τάπια του νησιού
βαρέσαν τα κανόνια
και μπήκε η προσφυγιά η αλμυροφώτιστη
κάτω απ’ του κόρακα τον ίσκιο.

Κλείσε κυρά τα παραθύρια,
καβαντζάρει ο άνεμος της νύχτας,
μπαίνει κυρά απ’ τη χαραμάδα η παγωνιά
κι αχνίζει τον καθρέφτη.

Δάγκωσ’ τα χείλια σου κυρά
μην ακουστεί το σκούσμα,
συνδαύλα τη φωτιά κυρά,
μήδ’ ο στερνός κι ο πρώτος.

Σπίθα τη σπίθα η αστραπή
φωτίζει τα μπακίρια
κι από μακρά μουγκό μουγκό,
κορφή κορφή το μέγα μπουμπουνίδι.


Un domingo en las murallas de la isla
dispararon los cañones
y los refugiados, iluminados por el salitre
se metieron bajo la sombra del cuervo.

Cierra, señora las ventanas,
dobla el cabo el viento nocturno,
entra, señora, por la hendidura la helada
y empaña el espejo.

Muérdete los labios, señora,
que no se oigan los aullidos;
aviva las llamas, señora,
ni el último ni el primero.

Chispa a chispa el relámpago
ilumina los cacharros;
y desde lejos, mudo mudo,
de cumbre a cumbre atruena.

Η παραπάνω μετάφραση είναι στο στάδιο της εξέτασης και δεν έχει ελεγχθεί καθόλου η μορφή και η ακρίβειά της