Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
100475 Τραγούδια, 243045 Ποιήματα, 28004 Μεταφράσεις, 26570 Αφιερώσεις
 
Letzte Station

Σβήνει το φως
από τα μάτια μου
κι όλα όσα έζησα
μπρος μου περνάνε.

Στέκομαι εδώ
στον τελευταίο σταθμό
με όλα όσα αγάπησα
και πήγαν χαμένα.

Δε μετανιώνω πια,
όλα ή τίποτα,
δάσος και ερημιά,
αυτή ήταν η ψυχή μου,
πάει πια.

Σαν νοσταλγώ
πουλιά με παν μακριά,
πόνο δεν νιώθω πια
μόνο θυμάμαι.

Πάντα έλεγες
πως η ζωή είν’ στιγμές,
κύμα που σκάει σ’ ακτές,
κερί που λιώνει.

Δε μετανιώνω πια
όλα ή τίποτα,
δάσος και ερημιά,
αυτή ήταν η ψυχή μου,
πάει πια.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι ήλιος και μαζί βροχή
κι ούτε για μια αιωνιότητα
δεν θ’ άλλαζα μια μέρα απ’ αυτή.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι κόλαση, παράδεισος μαζί
κι αυτά που έζησα
είτε άσχημα, είτε όμορφα
ήσαν εγώ κι εσύ.

Δεν κόβεται στα δύο η ζωή
είναι ήλιος και βροχή μαζί.


Das Licht geht aus
vor meinen Augen
und alles, was ich erlebte,
läuft an mir vorbei.

Ich stehe hier
an der letzten Station
mit allem, was ich liebte
und verloren ging.

Ich empfinde keine Reue mehr,
alles oder nichts,
Wald und Wüste,
das war meine Seele,
jetzt ist es vorbei.

Während meiner Wehmut
tragen mich Vögel fern.
Ich habe keine Schmerzen mehr,
nur noch Erinnerungen.

Du hast immer gesagt,
dass das Leben Momente sind,
Welle, die an der Küste bricht,
Kerze, die einschmilzt.

Ich empfinde keine Reue mehr,
alles oder nichts,
Wald und Wüste,
das war meine Seele,
jetzt ist es vorbei.

Man kann das Leben nicht zweiteilen,
es ist Sonne und Regen zugleich
und nicht mal gegen eine Ewigkeit
würde ich einen Tag davon tauschen!

Man kann das Leben nicht zweiteilen,
es ist Hölle und Himmel zugleich
und das, was ich erlebte,
ob hässlich oder schön,
warst du und ich.

Man kann das Leben nicht zweiteilen
es ist Sonne und Regen zugleich.

Η παραπάνω μετάφραση είναι στο στάδιο της εξέτασης και δεν έχει ελεγχθεί καθόλου η μορφή και η ακρίβειά της