Don Giovanni I-or sai chi l'onore&dalla sua p

Δημιουργός: daponte, Σταύρος

συνέχεια από το προηγούμενο

Εκτύπωση από: http://www.stixoi.info

ΠΡΑΞΗ 1η
Σκηνή 13η


Ρετσιτατίβο

ΝΤΟΝΑ ΑΝΝΑ
Ντον Οττάβιο πεθαίνω…

ΝΤΟΝ ΟΤΤΑΒΙΟ
Τι συμβαίνει ;

ΝΤΟΝΑ ΑΝΝΑ
΄Έλεος , λυπηθείτε με ..

ΝΤΟΝ ΟΤΤΑΒΙΟ
Κουράγιο αγαπημένη μου..

ΝΤΟΝΑ ΑΝΝΑ
Ω Θεέ μου !
Ετούτος ειν΄ ο δήμιος του πατέρα μου!

ΝΤΟΝ ΟΤΤΑΒΙΟ
Τι λέτε !

ΝΤΟΝΑ ΑΝΝΑ
Άλλο μην αμφιβάλλετε. Τα τελευταία του λόγια
που ο ασεβής επρόφερε, η μιλιά του,
τη θύμηση μου ξύπνησαν του ανάξιου
που στο διαμέρισμά μου μέσα …

ΝΤΟΝ ΟΤΤΑΒΙΟ
Ω θεέ μου! Είναι δυνατόν
κάτω απ΄ την ιερή σκέπη της φιλίας…
Μα πως συνέβη;
Για πέστε μου
για το παράξενο συμβάν.

ΝΤΟΝΑ ΑΝΝΑ
΄Ήταν από ώρα η νύχτα περασμένη, όταν στα δώματά μου
όπου μονάχη για κακή μου τύχη ήμουν, βλέπω να μπαίνει,
κάποιος που στην αρχή τον πέρασα για σας . Μα αμέσως αναγνώρισα πως είχα γελαστεί.

ΝΤΟΝ ΟΤΤΑΒΙΟ
Ουρανέ! Συνεχίστε!

ΝΤΟΝΑ ΑΝΝΑ
Χωρίς μιλιά με ζύγωσε, να μ’ αγκαλιάσει θέλει.
να του ξεφύγω πολεμώ κι αυτός με σφίγγει.
Φωνάζω, κανείς δεν ήρθε. Με τόνα χέρι γύρεψε το στόμα να μου κλείσει.
με το άλλο με γραπώνει
τόσο σφιχτά που ένιωσα χαμένη

ΝΤΟΝ ΟΤΤΑΒΙΟ
Τον άτιμο!.. τελικά; …

ΝΤΟΝΑ ΑΝΝΑ
Εν τέλει η φρίκη , ο πόνος
για την φρικτή απόπειρα
δυνάμωσε το σθένος μου και με ορμή
στρίβοντας και λυγίζοντας, του ξεφεύγω
κι είμαι ελεύθερη.

ΝΤΟΝ ΟΤΤΑΒΙΟ
Ωιμέ! Ανάσανα!

ΝΤΟΝΑ ΑΝΝΑ
Λοιπόν
τις κραυγές δυναμώνω, βοήθεια ψάχνω.
Το σκάει ο κακούργος. Με θάρρος στο κατόπι του
στο δρόμο τρέχω να τον πιάσω , και είμαι
κυνηγός μαζί και θήραμα : ο πατέρας έρχεται,
να τον ξεσκεπάσει , κι ο ανάξιος
πιο δυνατός απ το φτωχό το γέροντα
διαπράττει το κακό , φέρνει το θάνατο.

Άρια
Τώρα ξέρεις αυτόν
που έτσι μ’ ατίμασε
τον προδότη που τον
κύρη μου στέρησε.
Εκδίκηση η καρδιά σου
και γω μαζί ζητώ.
Θυμήσου το στήθος
να αιμορραγεί,
Θυμήσου το αίμα
να πέφτει στη γη,
αν θα ξεθυμαίνει
η δίκαια σου οργή.

( Φεύγει)



Σκηνή 14η

Ρετσιτατίβο

ΝΤΟΝ ΟΤΤΑΒΙΟ (μόνος)
Να πιστέψω πως μπορώ
για ένα έργο τρομερό
έναν ιππότη ικανό!
Την αλήθεια θα τη βρω
με κάθε μέσο τη ζητώ. Νιώθω στο στήθος
ανδρός και φίλου αντάμα
το χρέος να μ΄ ορμηνεύει:
Την πλάνη να διαλύσω ή να εκδικηθώ.

Άρια
Απ΄ τη γαλήνη της κρέμεται η δική μου,
αυτό που αγαπά τρέφει τη ζωή μου,
αυτό που την ταράζει με θανατώνει.
Όποτε στενάζει κι εγώ στενάζω,
μαζί της θυμώνω, μαζί θα κλάψω
κακό δικό της, και μένα σιμώνει

(Φεύγει)

Δημοσίευση στο stixoi.info: 09-04-2009