Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
57812 Τραγούδια, 186885 Ποιήματα, 25327 Μεταφράσεις, 26491 Αφιερώσεις
 

 Χτυποι καρδιας
 
So far away...It's growing colder without your love...Why cant you feel me...Calling your name...
Cant brake the silence..its breaking me...
Το ιδιο τραγουδι επαιζε ολο το βραδυ ξανα και ξανα...
Ειχε ξημερωσει εδω και ωρα.Ο ηλιος γλιστρουσε δειλα μεσα στο δωματιο απο τα κλειστα
παραθυροφυλλα.Αν και μεσα Οκτωμβριου ηταν μια ηλιολουστη μερα,σαν χουζουρεμα καλοκαιριου
που τεμπελικα αναβαλει την φυγη του..
Σηκωθηκε και εκλεισε την μουσικη.Ανοιξε το παραθυρο,ηθελε να νιωσει τον κρυο αερα στο
προσωπο του.Κοιταξε γυρω του.Επικρατουσε χαος μεσα στο δωματιο.Πηρε μια μπλουζα απο τον
σωρο με τα βιβλια και το jean που καλυπτε την οθονη του υπολογιστη,Αναζητησε τα παπουτσια του
κατω απο το κρεβατι.Κρατωντας τα σταρακια στο χερι και κλωτσωντας διαφορα μικροαντικειμενα
εφτασε στν πορτα που παρεμενε κλειδωμενη απο το γυμνασιο,χωρις να εχει σημασια αν βρισκοταν σπιτι η οχι.Αφουγκραστηκε μηπως ακουσει τις φωνες των γονιων του..Επικρατουσε σιωπη μεσα στο σπιτι.Θα λειπουν σκεφτηκε.
Μπηκε στην κουζινα.Δεσμιδες φωτος χορευαν με την σκονη που αιωρουνταν στον αερα.
Επανω στο τραπεζι ακουμπισμενα τα πιατα απο χθες το βραδυ.Κολλημενο στο ψυγειο
ενα σημειωμα.Σημαζεψε!Θυμηθηκε τις χθεσινοβραδινες φωνες της μητερας του.Τι εχει να γινει αμα μπεις στο δωματιο
μου,μονολογησε και χαμογελασε αχνα.Εκατσε στην καρεκλα και εδεσε τα παπουτσια του.Κοιταξε το ρολοι.Οχτω παρα δεκα.Βγηκε στο χωλ,επιασε βιαστηκα την τσαντα του
και βγηκε απο το σπιτι.Εβαλε τα ακουστικα στα αυτια του και ξεκινησε για το σχολειο.
Το μυαλο του ηταν συνεχεια σε εκεινη.Σε εκεινη την κοπελα που μεχρι
προσφατα δεν ειχε προσεξει.Ηταν μαζι στις ωρες τις κατευθυνσεις.
Στη βαρετη ωρα των αρχαιων,την ωρα που ολοι μιλουσαν η πετουσαν
χαρτακια η ματια του επεσε σε μια κοπελα που εμενε σιωπηλη.Δεν κοιτουσε καν γυρω της..
μονο εγραφε σε ενα τετραδιο ποιος ξερει τι.Του εκανε εντυπωση η αφοσιωση που εδειχνε
σε ενα κομματι χαρτι.Ξαφνικα εκεινη γυρισε και τον κοιταξε.
Πρεπει να ειχε καταλαβει πως την παρατηρουσε.Την υπολοιπη ωρα δεν ξανα κοιταξε
προς εκεινο το μερος της ταξης.Το κουδουνι ειχε ηδη χτυπησει οταν περασε την μεγαλη πορτα και μπηκε στο προαυλειο.Γαμωτο...αλλη μια απουσια.
Κατευθυνθηκε στο πισω μερος του σχολειου.Εκει που κατω απο τις φυλλωσιες των δεντρων
καθονταν ζευγαρακια η παιδια που ηθελαν να καπνισουν.
Ακουμπησε βαριεστημενα στον τοιχο και αφησε το βλεμμα του να βυθιστει στα graffiti που ειχαν
γινει κατα καιρους.Διαβασε χιλιοειπωμενα στιχακια και ονοματα συμμαθητων του μεσα σε
φλογισμενες καρδιες που περιειχαν ορκους αιωνιας αγαπης.Ποιος τα πιστευει αυτα μονολογησε
γυριζωντας την πλατη στον τοιχο.Δεκα λεπτα εχουν μεινει σκεφτηκε και μπηκε στο κτηριο.
Ανοιξε την σακα του και επιασε τα κλειδια του ντουλαπιου του.
Τοποθετησε μεσα την τσαντα του και εβγαλε τα βιβλια για την δευτερη ωρα.Το εσωτερικο του
διακοσμιμενο με καθε λογης αφισες.Το εβδομαδιαιο
προγραμμα ειχε καλυφθει απο τους evanescence τους nightwish και τους within temptation.
Για μερικες στιγμες εμεινε να τις κοιταει.
Το κουδουνι διεκοψε τις σκεψεις του.Εκλεισε το ντουλαπακι και κατευθυνθηκε
βιαστικα προς την ταξη.
Μπηκε μεσα στην αιθουσα.
ειπε μια φωνη πισω του.
Ο Κωστας του εκανε νοημα να παει να καθησει διπλα του.Στο τελευταιο θρανιο,οπως παντα αλλωστε.
Κοιταξε γυρω του.Το βλεμμα του επεσε στο αδειο θρανιο διπλα στο παραθυρο.Αυτη την στιγμη
ηθελε να ειναι διπλα στο φως.Μηπως και ζεσταθει η μουδιασμενη καρδια του.
Με το δαχτυλο του εδειξε το θρανιο.΄Ακουμπησε τα βιβλια του στην λεια επιφανεια και εκρυψε
το κεφαλι μεσα στα χερια του.Εμεινε ετσι....να κοιταει το κενο.Οταν σηκωθηκε το μαθημα ειχε ηδη
αρχισει.Αναστεναζωντας επιασε το στυλο και αρχισε να το στριφογυρναει μεσα στα χερια του.Γιατι η ζωη
να μην ειναι τοσο απλη οσο ενα τραγουδι?χαραξε πανω στο θρανιο.Εκανε
μεγαλες προσπαθειες για να συγκεντρωθει στο μαθημα μα ηταν αδυνατον.Η ψυχη του περιπλανιωταν εξω
κυνηγος του φωτος.Ο πολυποθητος χτυπος του κουδουνιου τον ξυπνησε απο το ληθαργο.
Πηρε το βιβλιο στα χερια του και αναζητησε τα τετραδια του κατω απο το θρανιο.
Το μονο που υπηρχε εκει ηταν ενα κομματι χαρτι.
Πως μετρας την στεναχωρια?Πως υπολογιζεις τον πονο?Απαραιτητα συναισθηματα που αδικως μοιαζουν
σε καποιον αδικα. Φωτισμενα τοσο παραξενα...Πηγαζουν απο μεσα μου εντονα.Η μελαγχολια μου μια στιγμη
συνειδησης και η λογικη μου μια στιγμη παραισθησης.Οταν συνειδητοποιεις...οταν ξερεις....
Η ελλεψη φωναζει και ολο το σωμα προεκταση της ψυχης μου.Κι οχι απλως το κελυφος της,απλα παρακολουθει,
ανυμπορο να κανει κατι.Τοσες εικονες...τοσες στιγμες....
Να μπορουσα να σε αγγιξω....Για μια στιγμη...για μια μερα...για μια ζωη....
Α.Χ.
Το διαβασε ξανα και ξανα.Ανακαλυψε πως αυτες οι σκεψεις και τα ερωτηματα δεν απασχολουσαν μονο τον ιδιο.
Αναρωτηθηκε ποιος ηταν αυτος που μπορεσε να διατυπωσει ολα αυτα πανω σε ενα κομματι χαρτι με τοσο ομορφο
τροπο.Εβαλε την σελιδα στην τσεπη του και βγηκε στο προαυλειο.
Βρηκε τον Κωστα στην πισω πλευρα να καπνιζει καθισμενος στο πεζουλι.Γυρω του αλλα παιδια σχολιαζαν
τους καθηγητες και πειραζονταν μεταξυ τους... ..του ειπε ο φιλος του και τον χτυπησε φιλικα στην πλατη.απαντησε ο Μιχαλης και αργησα να σηκωθω. Η υπολοιπη μερα του φανηκε εφιαλτης μεχρι να νιωσει την ασφαλεια του δωματιου του..ομως ολα τα κακα ονειρα καποτε
τελειωνουν.Το φεγγαρι χαριζει στην μικρη πολη το κλεμμενο φως του ηλιου.Καθισμενος στο πατωμα χαμενος στην σκια του εαυτου του...ταξιδευοντας με τις σκεψεις καποιου αλλου..
το θλιμμενο προσωπο φωτισμενο απο το φεγγαροφως.Τα γαλαζια ματια του συννεφιασμενα.Αντανακλουν την βροχη.
Τα καταπιεσμενα δακρυα τοσων χρονων βρηκαν επιτελους την εξοδο.Πεντε παρατεταρτο.... .Με τις πρωτες αχτιδες φωτος στεγνωσαν και
τα πολυτιμα δακρυα ενος εφηboy..
Η πρωτη ωρα....η πρωτη ωρα αλλης μιας κουραστικης μερας.Ακολουθωντας το πληθος κατευθυνεται προς την αιθουσα.Οταν μπαινει συνηδειτοποιει οτι υπαρχει μονο μια κενη θεση..Καθεται διπλα της.
Νιωθει αμηχανα..Δεν μιλανε.Κανει πως παρακολουθει...πρωτη φορα του δινεται η ευκαιρια να την παρατηρησει απο κοντα.Δεν ειναι τιποτα το ιδιαιτερο ομως κατι μεσα
του του λεει οτι εχει κατι το ξεχωριστο.Προσεξε τα ομορφα χειλη της,το χρωμα των ματιων της ενας συνδιασμος πρασινου και γκριζου,τα μακρια μαλλια της μπλεγμενα μεσα στα λεπτα δαχτυλα της,δηλωνε την αμηχανια της.Με βλεμμα ονειροπολο και αφηρημενο κοιτουσε την καθηγητρια που και που κατι σημειωνε.Την υπολοιπη ωρα γεμιζε σελιδες με στιχους.Με στιχους απο τραγουδια που ηξερε κι ο ιδιος...που σιγοψιθυριζε τις ωρες του μαθηματος προσπαθωντας να ξανα ζησει αυτες τις μαγικες στιγμες γαληνης που ενιωθε οταν η καρδια του αρχιζε να χτυπαει με τον ρυθμο...οταν μεσα απο τους στιχους εκφραζε τα δικα του συναισθηματα,τιε δικες του ανησυχιες.Δεν καταλαβε πως περασε η ωρα των αρχαιων.Το μονο που ηθελε ηταν να ειναι διπλα της,να νιωθει την παρουσια της κι ας μην μπορει να την αγγιξει. Στο τελος της ωρας την ακολουθησε.Την ειδε να χανεται στο διαδρομο.Ετρεξε να την προλαβει.Μα σταματησε αποτομα.Τι θα της ελεγε.Ξαφνικα σταματησε το ντουλαπακι της ηταν σχεδον διπλα στο δικο του.Η καρδια του γεμισε με ομορφα συναισθηματα που συγκρουστηκαν με οτι ενιωθε μεχρι τωρα.Καθως γυρισε να φυγει τον κοιταξε κατευθειαν στα ματια...To πρασινο χαθηκε μεσα στο γαλαζιο.Για μια στιγμη....που σημαινε τα παντα.
Την υπολοιπη μερα την περασε αναμεσα σε φιλους και συμμαθητες,δεν ζουσε το παρον...ζουσε εκεινη την στιγμη,χανοταν μεσα σε εκεινο το βλεμμα.
Η πορτα του σπιτιου ανοιξε με παταγο.Ηταν μονος.
Εκλεισε την πορτα του δωματιου.Εβαλε το CD να παιζει..Fallen.
Αρχισε να ψαχνει μεσα στο συρταρι του γραφειου του.Εκει ειχε καταχωνιασει οτι αγαπουσε.Το επιασε και το αδειασε στο πατωμα.Εισητηρια απο συναυλιες,
σελιδες με στιχους,παλιες φωτογραφιες,ζωγραφιες απο τοτε που ηταν μικρος,το μαυρο σημειωματαριο στο οποιο αποπειραθηκε παλιοτερα να κρατησει ημερολογιο,
τα αγαπημενα του δισκακια.Ενθυμια απο μια εφηβεια που φτανει στο τελος της.Πηρε στα χερια του της φωτογραφιες Χαμογελα που εχουν
πλεον ξεθωριασει..Οι παρεες που αλλαξε κατα καιρους.Μονο ο Κωστας απεικονιζεται σε ολες...απο τοτε που θυμαται τον εαυτο του.Ο μονος που δεν τον εγκατελειψε ποτε.
Το ταξιδι στις αναμνησεις του συντομα τελειωνει.Γεμιζει την αγκαλια του με τα βιβλια της επομενης μερας.Μετα απο καιρο πηρε την αποφαση να διαβασει.
Καθεται στο χαλι ανοιγει το βιβλιο των λατινικων.
Ειναι περασμενες δωδεκα.Σε λιγο ξημερωνει παρασκευη.Ξαπλωμενος στα πατωμα κοιταει το ταβανι.Λες κι η μορφη της ειναι σχηματισμενη εκει..
Το χτυπημα στην πορτα τον επαναφερει στην πραγματικοτητα.
η φωνη της μητερας του σπαει την σιωπη.Δεν θελει να της μιλησει...δεν θελει να δει κανεναν.
Σηκωνεται ορθιος.Το κρεβατι ειναι ξεστρωτο.Αραγε ποσες μερες εχει να το στρωσει.Μαζευει την κουβερτα απο το παπλωμα και ξαπλωνει...ετσι με τα ρουχα.
Την επομενη φορα...θα της μιλησω...συλλογιζεται και βυθιζεται σε υπνο βαθυ...διχως ονειρα.
Βρεχει..Τα δυο αγορια τρεχουν να προλαβουν την πρωτη ωρα.Ο Μιχαλης μπροστα ο Κωστας τρεχει πισω του.του φωναζει ο Κωστας προσπαθωντας να τον προλαβει.του λεει ο Μιχαλης και επιταχυνει το βημα του.
Δεν μιλησαν στην υπολοιπη διαδρομηΤρεχοντας κατευθυνονται προς το σχολειο...
λεει ο Κωστας και τραβουμουτσουνιαζει.
απανταει ο Μιχαλης και του χαμογελα.Δεν μιλησαν στην υπολοιπη διαδρομη.
Τρεχοντας κατευθυνονται προς το σχολειο... λεει ο Κωστας και τραβουμουτσουνιαζει.
απανταει ο Μιχαλης και του χαμογελα.Πρωτη ωρα στην 39.Μπαινει μεσα σχεδον τρεχοντας.Με το βλεμμα την αναζητει.Και να τη,εκει στο τελευταιο θρανιο,να χαζευει εξω απο το παραθυρο.
Κατευθυνεται προς το μερος της.Σκοπευει να κρατησει την υποσχεση που εδωσε στον εαυτο του..
ρωταει με φωνη που τρεμει...Η κοπελα γυρνα και τον κοιτα ξαφνιασμενη.Απαντα θετικα με ενα νευμα του κεφαλιου της.Αυτο ηταν..συλλογιζεται.Χειροτερα σεν θα μπορουσαν να ειναι τα πραγματα.Ουτε καν μου μιλησει...Η καθηγητρια μπαινει μεσα στην ταξη.Μετα απο πεντε λεπτα που της πηρε για να επαναφερει την ηρεμια στην ταξη ξεκινησε μια μεγαλη διαφωνια
για την τριημερη.Η καρδια του παει να σπασει...δεν τον ενδιαφερει τιποτα..το μοναδικο ατομο εκει μεσα που τον ενδιαφερει ουτε καν γυρναει να τον κοιταξει...
Καθεται στο μπαρ...Καπου στο βαθος ξεχωριζει την φιγουρα του Κωστα,μιλαει με την Ελενη..Δεν ξερει κανενα απο τα παιδια γυρω του.Ειναι μονος..δεν μιλαει με κανεναν.Στο ενα χερι του κραταει το Gordon με το αλλο παιζει με τα κλειδια του..Ντυμενος ελαφρα..Ξεθωριασμενο jean και μαυρο πουκαμισο..Το μονο φωτεινο επανω του ειναι τα ματια του..μα και αυτα σκοτεινιασμενα..σκεφτεται...Ολο το απογευμα ο Κωστας προσπαθουσε να τον πεισει να παει μαζι του..Ηθελε να του συστησει την κοπελα του.Τοσο καιρο δεν ετυχε..Ευκαιρια ηταν αποψε που ειχε τα γενεθλια της....συλλογιζεται..
Η μυρωδια του καπνου ειναι εντονη..νιωθει την αναγκη να καπνισει..Η καρδια του χτυπαει με τον ρυθμο της μουσικης...Ο φιλος του ειναι μακρια του...Δεν μπορει να τον κατηγορησει..κι αυτος αυτο θα εκανε αν ηταν στην θεση του..Αραγε θα ειναι ποτε σε αυτη την θεση?...Ασυναισθητα το μυαλο του πηγε σε εκεινη.ψιθυριζει...Ζηταει τσιγαρο.Το αναβει.Ο καπνος τον πνιγει..μα δεν το σβηνει...λες και με την φωτια προσπαθει να ζεστανει την ψυχη του..με τον καπνο να θολωσει την
σκεψη του.Βαριεται...πλησιαζει τον Κωστα και την Ελενη..του κανει νοημα να πλησιασει...Και τοτε την
την ειδε....να μιλαει με την Ελενη...να δινει το χερι της στον Κωστα..να του χαμογελα..
Εχει παγωσει..απο τι ομως...ποσο ομορφη ειναι..σκεφτεται..ντυμενη στα μαυρα..σαν αγγελος του σκοτους.


 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 5
      Στα αγαπημένα: 0
 
   

 Ταξινόμηση 
       Κατηγορίες
      Έρωτας & Αγάπη,Συναισθήματα - Εικόνες
      Ομάδα
      Αταξινόμητα
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

Is all that we see or seem but a dream within a dream....?
 
pigaki
12-10-2008 @ 10:23
para poly oraia istoria

amylee
12-10-2008 @ 10:31
συνεχιζεται...
nasiastay
12-10-2008 @ 11:37
Η μελαγχολια μου μια στιγμη
συνειδησης και η λογικη μου μια στιγμη παραισθησης
...Λες και με την φωτια προσπαθει να ζεστανει την ψυχη του..με τον καπνο να θολωσει την
σκεψη του.
ΟΜΟΡΦΟ.
kalisperakias
12-10-2008 @ 12:03
Τι καρδιοχτύπι είναι αυτό τεράστιο!
άλλη μέρα θα το ακούσω
isidora
13-10-2008 @ 06:20

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο