Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
85191 Τραγούδια, 232229 Ποιήματα, 28004 Μεταφράσεις, 26570 Αφιερώσεις
 

 Ήσουνα μόλις δεκαεπτά
 
Ήσουνα μόλις δεκαεπτά

~~~

Κι ήσουνα μόλις δεκαεπτά
με τα σκουρόχρωμα μαλλάκια σου να χύνονται στους ώμους
τα μάτια, σαν μεγάλα αστέρια του Νοτιά, λευκά
δυο μαύρα θηλυκά μαργαριτάρια σ’ ένα άσπρο προσωπάκι

να μου μιλούν, να λένε, δίχως να μιλούν
εσύ, εσύ που κουβαλάς ολόκληρη ζωή πάνω στους ώμους
εσύ που ταξιδεύεις, γράφοντας ταξίδια με μαχαίρια
κι ακροπατάς ανάμεσα σε λέξεις πεθαμένες, εσύ
οργή, φυγή, δεσμός, ζωή
του έρωτα μας ξέφυγε αβάσταχτος καημός
κι απ’ την αγάπη η νιότη

τώρα πετάνε γατζωμένα στα φτερά πουλιών, τα μεσημέρια
ιδρώνει το ‘να απ’ τ’ αυτί και κλαίει απ’ τα μάτια
μα δε ρωτάει πόσος έμεινε καιρός για να μαζέψει τα κομμάτια
και τ’ άλλο μένει πίσω του, να ισιώσει το σκυφτό κορμί του
και στέλνει γράμματα και ραβασάκια ερωτικά
γεμάτα σχέδια με καρδιές κι άλλες καλλιγραφίες
να μη νιώθει μόνο. Κι ήσουνα μόλις δεκαεπτά

έλα που τώρα τριαντάρισα
κι έχω κρατήσει εν’ αριθμό ταυτότητας να σε θυμάμαι
όπως σ’ έβλεπα να πνίγεσαι μέσα σε γράμματα
άλφα-ζήτα-μηδέν-επτά-επτά-εννιά-εννιά-μηδέν. Ουδέν

απ’ όξω πέρναγε η ταχεία των οκτώμισι
μα εσύ σαν πάντα, αργοπορούσες να τη φτάσεις
κι έμενα μόνος στο βαγόνι επιβάτης
αλλά μου στοίχησε τα δεκατρία χρόνια φυλακής
κι ούτε που κρίθηκα ένοχος για κάτι
ίσως απλά συνένοχος, γιατί όπως έτρεχε
δεν έπιασα απ’ τα κέρατα την ίδια τη ζωή. Γιατί;

μου λένε ακόμα τα ματάκια σου ν’ ανοίξω τα ρολά
να μπει τουλάχιστον μι’ ακτίδα ήλιου απ’ το παντζούρι
να ‘ρθει τουλάχιστον το φως απ’ την πανσέληνο

μου λένε τα χειλάκια σου πως θες φιλί
φιλί, που το φιλέψανε μ’ άλλα φιλιά οι φίλοι
φιλί που το φυλάγανε σε χρυσαφιά φαλτσέτα, χρόνους δεκαεπτά
Μανιάτες, Κρητικοί, Μεσσήνιοι έμποροι
Σαλονικείς και Πειραιώτες ναυτικοί τ’ ανάθρεψαν
κι αυτό μεγάλωσε και γίνηκε τεράστιο φιλί, σαν καραβιού προπέλα

έλα, μη μου ματώνεις, μη μου θυμώνεις, χαμογέλα
εγώ σταμάτησα μονάχα να σε δω, γιατί σε βρήκα όμορφη
και στην τιμή μου, δε θ’ αγγίξω ούτε τα ρούχα σου
- που λόγος για τ’ απόκρυφα σημεία της ψυχής σου; -

μια χάρη κάνε, σκούπισ’ τα μάτια σου
δεν ηρθ’ ακόμα η ώρα, να γεμίσουμε με δάκρυ το ποτάμι
να σαλπάρουμε

μπορούμε απλά να τιθασεύσουμε εν’ αγέρα
ή κάποιο ταπεινό υπερατλαντικό πουλί, να μας πετάξει
κι αν πάλι πέσουμε στη θάλασσα
θα ζώσουμε στη μέση μας σωσίβιο, τις χίλιες αναμνήσεις
που τις γεμίσαμε μαρτύριο και πίκρες απ’ τους χρόνους
που λίγο-λίγο κάθε αυγή, κεντούσαμε με δάκρυα
απ’ τους παλιούς μας έρωτες, που προκαλέσαν πόνους
κι ήσουνα μόλις δεκαεπτά

κορίτσι έτοιμο να βγει στη ζητιανιά για λίγη αγάπη
κι εγώ ένας πρίγκιπας που ‘χε στα χέρια του χρυσό γοβάκι
να σε ψάχνω. Ακόμα ψάχνω
γιατί δε βρήκα που κοιμίζεις το κορμί σου όταν αφήνεις το ταξίδι
μήτε στο δρόμο, αν απλώνεις τα κομμάτια των ονείρων σου
σαν πέτρες, να μου φτιάξεις μονοπάτι

άκου λοιπόν κι ετούτο για να φύγω
- μπλεχτήκαμε στα παραμύθια -
κι όλη η αλήθεια μοιάζει ψέμα, όπως περνά μπροστά απ’ τα μάτια σου
όλη η αλήθεια μοιάζει ψέμα, όπως περνά μπροστά απ’ τα μάτια μου
κι αν θ’ ανταμώσουμε ποτέ, θα ‘ναι τα λόγια μετρημένα
άλφα-ζήτα-μηδέν-επτά-επτά-εννιά-εννιά-μηδέν. Ουδέν.


Γιώργος Κ.



 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 11
      Στα αγαπημένα: 2
 
   

 Ταξινόμηση 
       Κατηγορίες
      Έρωτας & Αγάπη
      Ομάδα
      Ελεύθερος στίχος - Ποίηση
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

...κι ότι έλεγα πως τίποτα, ποτέ ξανά, δε θα το γράψω πάλι...
 
primavera
06-12-2007 @ 14:34
αν απλώνεις τα κομμάτια των ονείρων σου
σαν πέτρες, να μου φτιάξεις μονοπάτι

θα σου φτιάξω και θα σε περιμένω και θα σου χαρίσω μια αγκαλιά, άσχετα με το αν αυτή η αγκαλιά θα ήθελες να είναι απο κάποια άλλη!

Γιώργος_Κ
06-12-2007 @ 14:38
Κάνε με αγκαλίτσα Νικολινούλα το έχω ανάγκη!
Helene52
06-12-2007 @ 14:41
Γιώργος_Κ
06-12-2007 @ 14:44
Γεια σου Λενιώ, χαίρομαι που πέρασες!
Ντι Ντι
07-12-2007 @ 01:55
Γιωργη μου ελειψα καιρο αλλα δεν αλλαξες

Υπεροχος παντα
Γιώργος_Κ
07-12-2007 @ 11:02
Ο καλός ο καπετάνιος φαίνεται στη φουρτούνα Ειρήνη.
Το δικό μου καϊκάκι μπατάρισε με το πρώτο κύμα
Καλησπέρα σας και ευχαριστώ!
Ίσως να φταίει ο καιρός, ίσως η θάλασσα, ίσως τ' αγέρι.
Την κοινωνία δεν καταριέμαι
τους φίλους που 'χω δεν απαρνιέμαι... λέω σ' ένα ποίημά μου!
primavera
07-12-2007 @ 11:30
έχεις καιρό να εμφανιστείς μ' αυτό το look

Γιώργος_Κ
07-12-2007 @ 12:21
Έχουν μεγαλώσει τόσο τα μαλλιά μου, που πλέον δε χωράνε μέσα στο σκουφάκι μου!
Ή πρέπει να τα κόψω και χάσω δυνάμεις, ή πρέπει να κυκλοφορώ "ακάλυπτος"!
Φιλιά, ο Σαμψών σου Δαλιδά μου !
sylia_218
02-01-2008 @ 16:14
Γιωργο νομιζω ειναι το πρωτο ποιημα σου που διαβασα...απλα υπεροχο...
Γιώργος_Κ
02-01-2008 @ 23:12
Λες και γράφτηκε για σένα ομορφιά μου! Σ' ευχαριστώ!
sylia_218
04-01-2008 @ 03:24
Το σιγουρο ειναι πως αυτη για την οποια γραφτηκε,ειναι στ'αληθεια πολυ τυχερη...

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο