Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
68024 Τραγούδια, 219519 Ποιήματα, 26564 Μεταφράσεις, 26564 Αφιερώσεις
 

 Το σκηνικό
 
Λιωμένα βλέμματα και λέξεις σταυρωμένες
Δυο μάνες στέκονται, αμίλητες σα ξένες
Η μια στο μνήμα επάνω την καρδιά αφήνει
Η άλλη απλά την συμπονεί και κλαίει για κείνη

Είναι δυο φίλες από χρόνια αγαπημένες
Βιώσαν και οι δυο στιγμές μαυροντυμένες
Η μια στον άντρα της τρισάγια χρόνια κάνει
Η άλλη στου γιου της τα σαράντα τώρα φτάνει

Κοίτα τριγύρω, άσπρα μάρμαρα χιλιάδες
Κλαίνε για φίλους, συγγενείς, ίδια μανάδες
Αυτό είναι όλο που θα μείνει απ’ τον καθένα
Χίλια «γιατί» μας, περασμένα σε καδένα

Δυο μέτρα γη που και γι’ αυτά κάποιος πληρώνει
Κι ύστερα απλά σ’ ένα κουτί μας παραχώνει
Αλήθεια, ο θάνατος με τη ζωή πως μοιάζει
Παντού πληρώνουμε… το σκηνικό αλλάζει


 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 19
      Στα αγαπημένα: 3
 
   

 Ταξινόμηση 
       Συλλογή
      Ψυχογραφηματα
      Κατηγορίες
      Συναισθήματα - Εικόνες
      Ομάδα
      Αταξινόμητα
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

Είναι σκληρό να θυμάσαι, μα πιο σκληρό να ξεχνάς......
 
EKI
09-05-2007 @ 06:21
πτου πτου πτου
.............κι όλα τα κακά σκορπά

Πάγωσα Χαρά
Μαρία Χ.
09-05-2007 @ 06:35
Πω, πω.. συγκλονιστικό Χαρά μου!!.. και η τελευταία στροφή.. το τελευταίο δίστιχο.. απόλυτα αληθινά.. καλή σου μέρα...
poetryf
09-05-2007 @ 06:46
Κατάπιαστηκες με ένα πραγματικά σκληρό θέμα: το θάνατο...
Κι όμως χειριστηκες τον στίχο τόσο ευστοχα!!!
justawoman
09-05-2007 @ 06:52
Παντού πληρώνουμε… το σκηνικό αλλάζει

ξαναπέστο αυτό μπας και το συνειδητοποιήσουμε
αχ Χαρά...
annaΤi
09-05-2007 @ 06:56
Με ανατρίχιασες Χαρούλα.... κάθε στίχος, καρφί!
ORLANDINA
09-05-2007 @ 07:06
+φωνω με annaTi!



Περιπάνος Δημήτρης
09-05-2007 @ 07:08
Καλησπέρα Χαρά!!!πραγματικά είναι απίθανο το γραπτό σου,αλλα θα συμφωνήσω με την Αννα!!!!
georgia
09-05-2007 @ 07:26
Χαρά...απιστευτο κομμάτι.....μπράβο......
kin
09-05-2007 @ 08:21
Τώρα να πούμε την αλήθεια, το ότι πληρώνουμε ακόμη και για να πεθάνουμε, είναι κάτι που το φτιάξαμε εμείς...
Όπως και το να πληρώνουμε για να ζούμε...
Ή για να νομίζουμε ότι ζούμε...
Ζούμε?
Μήπως γι'αυτό όλες αυτές οι ομοιότητες μεταξύ ζωής και θανάτου?
primavera
09-05-2007 @ 08:57
Αυτό είναι όλο που θα μείνει απ’ τον καθένα
Χίλια «γιατί» μας, περασμένα σε καδένα

Ax βρε Χαρά μου...
agrampeli
09-05-2007 @ 08:59
Είναι δυο φίλες από χρόνια αγαπημένες
Βιώσαν και οι δυο στιγμές μαυροντυμένες
Η μια στον άντρα της τρισάγια χρόνια κάνει
Η άλλη στου γιου της τα σαράντα τώρα φτάνει

το ένιωσα
TAS
09-05-2007 @ 11:25
Θέλει κουράγιο να το γράψεις..
CHЯISTOS P
09-05-2007 @ 11:35
ο επίλογος εξαίρετος...
guesswho
09-05-2007 @ 12:37
γκόθικ.... αλλά πραγματικά συγκλονιστικό φιλενάδα!!!! Το τελείωμά του άπαιχτο. φφφφφφφφφφφφφφ
Ηλιαχτίδα
09-05-2007 @ 14:23
AETΟΣ
10-05-2007 @ 00:32
.......

Υπο μαι στην γραφη σου!
Καλημερα Χαρα
Αστεροτρόπιο (Jeny)
10-05-2007 @ 06:28
Από χθες που το διάβασα μου μεινε Χαρά μου.
Και ξέρεις κάτι;
Πραγματικά, μόνο εσύ θα μπορούσες να γράψεις κάτι τέτοιο με τόση μαεστρία και αλήθεια.
αναγνωρίζεται ο πόνος μάτια μου, αναγνωρίζεται... αυτός μας δένει.
χα... κι ύστερα λες εμένα ψυχούλα... αμ εσύ;;;;;
Αυτά. Το λάτρεψα. Για πολλούς λόγους.
Τα φιλιά μου φιλενάδα. Να σε προσέχεις.
Λύχνος του Αλλαδίνου
08-08-2007 @ 17:57
Συγκλονιστικό...η γυμνή αλήθεια...
margatsif
11-11-2007 @ 02:53
Παντού πληρώνουμε!!!!

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο