Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
76165 Τραγούδια, 226212 Ποιήματα, 27190 Μεταφράσεις, 26567 Αφιερώσεις
 

 Διψασμένα δάση
 
Μέσα μου βουϊζουν
διψασμένα δάση
που στέγνωσαν στην αναμονή
ξοδεύτηκαν στην στέρηση
κι αναδύουν μια φλογισμένη σκόνη.
Μια αποπνικτική αίσθηση εξάντλησης
ζητώντας το έλεος της λύτρωσης
μα, σύννεφο κανένα
στον καυτό ουρανό,
κι ο ήλιος δεν έχει οίκτο
σαν εκδικητικός εχθρός.
Ο αέρας ανάμνηση
ξεχασμένη από καιρό,
ξερά τα φύλλα,
μαύρα τα κλαδιά,
καμίνι...
Η όποια σταγόνα δροσιάς
εξατμίζεται στη θέρμη.
Λαχταρώ μια καταιγίδα,
λαχταρώ την αντάρα
την γκρίζα τ' ουρανού,
τον κρότο τον απόκοσμο
των αστραπών,
τον σαλπιγκτή αγέρα της βροχής
και του νερού τ' άπειρα βέλη.
Μα...
ο χειμώνας είν' ακόμα μακριά
οι καύσωνες για καιρό ακόμη
θα νέμωνται την ψυχή μου.
Το πολύ
μια περαστική μπόρα
να με ξεγελάσει...


 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 0
      Στα αγαπημένα: 0
 
   

 Ταξινόμηση 
       Κατηγορίες
      Συναισθήματα - Εικόνες
      Ομάδα
      Αταξινόμητα
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

 

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο