Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
111319 Τραγούδια, 255911 Ποιήματα, 28002 Μεταφράσεις, 26571 Αφιερώσεις
 

 Ερχεσαι ,πάμε ..θα σου δείξω τη φωληά
 η συνέχεια της διήγησης....
 
συνέχεια...

Θα αναρρωτιέστε τώρα πως έγινα ξάφνου εγώ οικονόμος
μέσα στην περισσή απλοχεριά μιας ματιάς, από το άρμπουρο του Αθω ίσαμε εκεί που κάλπαζε το αφρόκυμα στη φουσκωμένη ορμή του.Δα όμως άλλη χρεία δεν είχα εξόν το κρύο φύσημα που απόδιωχνε τις φασαριόζες μύγες .Ο Νυξ τρέκλισε , κι η συστολή του , καθώς το αλφάκι, από τη σμιχτή λαιμοκοψιά του ζακέτου του μέχρι τα τριμμένα στο γόνυ παντελόνια του σκόρπισαν χάμου τα μάγια .Με μια κίνηση χυμώθηκε ευθύς ,διχως αμφιταλαντεύσεις , κι όλόστομες , καθάριες , καμινευτές γράψαν οι λέξεις του σαν προανάκρουσμα χρησμού. ''Μείνε και θα σου πώ άγγελε σερνικέ ,ιστορία γλυκιά...και που ξέρεις..μπορεί να ριχτείς κι εσύ στο κατόπι της..''
Τα μάτια μου δρασκέλισαν το λιθοπέτι ολόγυρα,στο φόβο των αγίων πατέρων που όσμίζονται τον ξεσκολισμένο διάολο από την πόρωση των ωδικών πτηνών . Ομως σιωπή στοχάζουσα κυριαρχούσε στις πέτρες κι από τα σφαλιστά κελλιά μήτε ανασεμιά , μήτε κοσμικές λαλιές να χωρατεύουν. Μόνον ο βόγγος της θάλασσας κυμάτισε ευκτικά και στον αχό αισθάνθηκα ένα κρυφό μύθο , θηλυκό , να ζεύει τα κύματα . Αποτραβηχτήκαμε στη μοσχοβολιά των λιόδεντρων κι αφήκαμε το αίμα να χυμώσει στανικά την καρδιά . ’’Ακουσε αγγελε μου ,η ζωή μας όλη τρίβεται στου φουστανιού τη φόδρα .Οπου κι αν σε βρει το πρώτο φώς, εσύ της μάνας για της κόρης το γλυκό βυζί θα χιμάς για να μολέψεις .Κάθε χορτάρι ,κάθε πέτρα ,κάθε δροσιά που σου θεριεύει το καντήλι έχει το ίσο της στον ίσκιο που το φεγγάρι της ορίζει σαν πλαγιάσει πλάι σου.Κι η μοναξιά , αχ , βαθύ μυστήριο , βουβή και παγωμένη .Ολη μου τη ζωή , από γύφτικο μειράκιον ίσαμε την κούφια τούτη ώρα που ξεκουράζω την βρυσούλα μου ,την ψυχή μου , στη δίψα των αυτιών σου στροβιλιζόμουν σαν πελαγίσιο μελτέμι απ’ τη βουκέντρα της εμορφιάς των . Μα σαν τις ξεγύμνωνα και καταγινόμουνα ατέλειωτα στα τιποτένια, μέχρι να τις αφήσω μπρούμυτα θαλασσοφαγωμένες παληόβαρκες ,μπαταρισμένες , την πορσελάνη τους τσιμπλιασμένη απ’ τα γένια μου και το χάλκωμα του κόρφου τους μελανό απ’ τη ρακί που ‘ψηνε το ζαγάρι μέσα μου , το παραμέσα , το μυστήριον ,το υφάδι του εξαγνισμού των ,αυτό που βαστά το μάνταλο του παραδείσου και μυρώνει το σκοτεινό τους γαλάζιο άπειρο δεν το χαιρόμουν ‘’. Τον μέτρησα με το βλέμμα μου , ξόανο αλλαλάζον που σκιρτούσε στις θύμησες . Για λίγο σταθήκαμε αντίκρυ ,ένα σύννεφο πλάγιασε και στο ξαφνικό φως που τον άλωσε αχόρταγα ο Νυξ βούηξε σαν καπνός που σαστίζει στη ράχη του κανονιού .Με μια κίνηση ,κυκλωτική , χάιδεψε στο κενό τους ώμους , τις πλάτες ,τους τρυφερούς γλουτούς μιας ακέφαλης Σαλώμης .



 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 2
      Στα αγαπημένα: 0
 
   

 Ταξινόμηση 
       Κατηγορίες
      Κοινωνικά & Πολιτικά
      Ομάδα
      Αταξινόμητα
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

..έβαλα μέσα στο τζουκ μπόξ ένα κέρμα..και μια καινούρια μουσική έψαλε τη μοίρα μου..
 
silmariel
16-11-2006 @ 10:50
Υπάρχει και πρώτο μέρος?
γιατι αυτο που διαβασα μου άρεσε πολύ.
Έλειπα και δεν είχα τη δυνατότητα να παρακολουθώ τη σελίδα.
Συγγνώμη για το άκομψο σχόλιο.
Την καλησπέρα μου.
meursault
16-11-2006 @ 13:04
καλησπέρα silmariel..είναι το Καφενειον το Γλυκο Ονειρον το ξεκίνημα...που ταξίδευες ευγενική κυρία?

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο