Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
111156 Τραγούδια, 254780 Ποιήματα, 28003 Μεταφράσεις, 26570 Αφιερώσεις
 

 Ήβη
 
Ήβη

Χθες πάλι σε θυμήθηκα.
Θα φταίει που είδα το αμάξι σου,
-αυτό που δεν προφτάσαμε
να πάμε μια βόλτα.

Οι έρημοι δρόμοι,
οι σιωπηλές γειτονιές,
ο άδειος ορίζοντας στα δεξιά μου.
Υπέροχα!
Δηλαδή "υπέρ του έχοντος".
Δηλαδή δεν σε έχω πιά...

Μόνο εσύ ήξερες να με καθησυχάζεις
με το να μου λες πως
όλα είναι καταδικασμένα.
Μα καθόλου δεν σε ένοιαζε.
Καθόλου δεν μας ένοιαζε.

Να που επιτέλους είσαι ελεύθερη
με την καταδίκη μας.
Κάναμε το όνειρο αλήθεια
και την αλήθεια εφιάλτη.
Πληγώνουμε ο ένας τον άλλον
ασυνειδήτως.
Γινόμαστε χειριστικοί
όταν πονάμε,
όχι όταν αγαπάμε.

Πώς μεγαλώσαμε τόσο απότομα;
Και πόσο μικροί είμαστε ακόμα;

Χθες προσευχήθηκα για σένα.
Πίστεψα πάλι στο Θεό
στιγμιαία.
Πίστεψα πάλι
γιατί δεν γίνεται να μην υπάρχει.
Και τότε ποιος σε έπλασε;
Οι γονείς σου;
Αρνούμαι να το πιστέψω.
Δεν είσαι ανθρώπινο δημιούργημα εσύ.

Κάποτε με ρώτησες:
-Τι πιο ρομαντικό
από το "σ' αγαπώ";
Ίσως
το "κάποτε"
και το "ξανά μαζί".



 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 7
      Στα αγαπημένα: 0
 
   

 Ταξινόμηση 
       Κατηγορίες
      Έρωτας & Αγάπη
      Ομάδα
      Ελεύθερος στίχος - Ποίηση
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

Ζ.Τ.
 
tabasco0
23-11-2020 @ 20:50
Αγιοβλασιτης
23-11-2020 @ 21:03
Όμορφο είναι..
Τάσεις Φυγής
23-11-2020 @ 21:10
Σας ευχαριστώ πολύ φίλοι μου
errikos_rwot
23-11-2020 @ 22:17
Πολύ καλό!
aridaios
24-11-2020 @ 02:08

Πώς μεγαλώσαμε τόσο απότομα;
Και πόσο μικροί είμαστε ακόμα;
ΛΥΔΙΑ_Θ
24-11-2020 @ 08:28
Euler2
26-11-2020 @ 19:46

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο