Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
111156 Τραγούδια, 254780 Ποιήματα, 28003 Μεταφράσεις, 26570 Αφιερώσεις
 

 Ιιι Προφητεια
 
ΙΙΙ
ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ

Πάνω απ' τους οίκους των πολλών
υψώνεται άνυδρη κορφή στα σύννεφα χαμένη
όπου ο Προφήτης διάλεξε, στα όρη των θεών
καθήμενος την Ειμαρμένη
γαλήνιος να παρατηρεί
υπέργηρος κριτής τους κάτω να θωρεί.

Μα 'ναι το θέαμα φρικτά ανθρωπινό
και τη γαλήνη του συθέμελα κουνεί•
ζητώντας οίκτο, σωτηρία απ' το βουνό
γνωρίζοντας για γλιτωμό μόνο καταστροφή,
οδύρεται τ' ανθρώπου η ψυχή
ελπίζοντας σ’υπόσχεση που έχει ξεχαστεί...

Ο ολύμπιος Προφήτης μπροστά του έχει να δει
ο ίδιος όσα είχε από καιρό πριν πει
όμως τα χρόνια φταίνε –ν’αντέξει δε μπορεί.
Κι ακούει αγγελοσάτυρο βαριά να τη χλευάζει
την Πλάση που βουλιάζει.

"Κοίτα κι εσύ, αρνητή κάθε ικεσίας
που εξόρισες απ' την καρδιά σου τα σκιρτήματα,
πώς παφλατίζουν οι θνητοί στη λάσπη της ακολασίας,
πώς θάβουν στις βρωμιές όλα τα κρίματα,
καταβροχθίζουν λαίμαργα ένας τ' αλλού το σώμα,
στο τέλος πώς ξερνούνε όλοι χώμα.

Τη σάρκα για να ευφράνουν, σάρκα πουλούνε
κορίτσια, άντρες, ιερείς, αστοί και βασιλιάδες
όλοι στο κούφιο τσόφλι τους κάνουνε τεμενάδες,
η μόνη τους χαρά αυτό να υπηρετούνε•
ασκιά κρεάτινα γεμάτα αρπαχτικούς και λάγνους πόθους
χυμένα ξεχειλίζουνε της Κόλασης τους βόθρους.

Την άφταστη κορφή του χωματένιου παραδείσου
ψηλότερα απ' την δική σου την κορφή σηκώσαν
με τις απέλπιδες κραυγές από τον πάτο της Αβύσσου
κι έτσι με τέτοιο ιερό τις τύψεις τους φιμώσαν.
Για ν' ανεβούνε ως εκεί σε πτώματα πατούνε,
ν’αδράξουνε το στερνοβράχι αδυνατούνε.

Όσο το χέρι απλώνουνε για να πιαστούν
από το πλήθος πίσω τους εκείνοι να σωθούν,
τόσο το τέρμα σπρώχνεται στα χάη τ' ουρανού,
ωσότου ο γύπας του στείρου κορεσμού
στο χάσμα όλους της οδύνης τους γκρεμίσει•
πέφτοντας το Μηδέν ποιος δε θα νοσταλγήσει.

Κι οι λιγοστοί που στην ανόσια δράση αηδιάζουν
ή θα κρυφτούν από τον όχλο που τρομάζουν,
το σώμα θα γδικούνται, κατάρες θα υλάζουν
ή απ’τον πόνο θα χαθούν
στήριγμα σ’άνθρωπο να μην μπορούν να βρουν.

Πλοκάμια στη συμπόνια σου ν' απλώσουν
με τις τρεμάμενες ματιές έχουν σκοπό,
κάθε άσπιλο μαλλιοτραβώντας στη λάσπη να το χώσουν,
ν' αναδυθούνε θέλουν με φθόνο απ' τον καημό
που τους βαραίνει όλη τη ζήση
ουσία να μην βρίσκουνε στην Κτίση.

Κι οι μάζες βιοπαλεύοντας τυραννισμένες
με τους κατάσαπους αρχόντους ίδιους πόθους τρέφουν
κι αν νιώθουν πού και πού αδικημένες
σε γλυκισμένα ξεροκόμματα ευτυχισμένες πέφτουν,
τα λιγοστά τους ράκη τούς αρκούν
σ' απομιμήσεις βόρβορης χλιδής ν' αναπαυτούν.

Όμως του κούφιου σώματος οι πεθυμιές
μικρούς θανάτους μοναχά στοχεύουν˙
στη σάρκινη ψυχή να μη θυμίζουν τις ουλές
που οι ασήμαντοι οι πόνοι τις μολαίνουν,
πληγές στο πρόσωπό της που ‘χει ανοίξει
η τρέλα του χαμένου τομαριού και των ματαίων η πλήξη.

Έτσι στο ηλιοβασίλεμα τόσ' άψυχα κορμιά πως περπατάνε
μοιάζουνε ίσκιοι αδειανοί, στον Άδη ανίδεοι πάνε.
Σε απειλές και αστραπές δεν οπισθοχωρούν,
καθάριο βλέμμα, ήθος, χαρακτήρας δεν ξέρουν τι θα πουν.
Τα μαύρα χάλια τους και χίλια χρόνια να θυμίζεις
ματαιοπονείς˙ τη χνουδωτή ψυχούλα δεν αγγίζεις."

Κι όπως ο ουρανοκένταυρος μετέωρος καγχάζει
και ο σεισμός του γέλιου του τη γης όλη τραντάζει
ο Γέρος σκίζει φτύνοντας του ράσου του τ' ατλάζι.
Φωνή βραχνή ξεσήκωσε απ' τα λευκά του στήθια
και όρθιος εξακόντισε την εδική του αλήθεια.

"Τα που συ πρόστυχα γελάς, θεομπαίχτη,
θαρρείς και δεν τα βλέπω στους αιώνες να γυρνούν,
στου Κύρη την τρανή σκηνή έργο που ξαναπαίχτη
και κάνει τους ανίδεους με την πλοκή του ν' απορούν.
Μα του αλλόκοτου πλεχτού τα κάλλη αν δε δεις,
ούτε τη θεία χάρη ποτέ θ' αξιωθείς.

Κι αν της βουλής το πέλαγος το καθετί αυλακώνει,
θεάρεστη κι η Νύχτα που θα 'ρθει μαζί μου:
φεύγω μακριά από τη βρώμα που και τα ύψη μου λερώνει
Εκείνον να ρωτήσω τι σκοπεί με την παλιά φυλή μου.
Αν 'ποκριθεί νέο κατακλυσμό
εδώ θα φτάσω ευθύς για της ‘φειλής τον πληρωμό."

Μα σαν η Νύχτα αυτή τελειώσει
το γαύρο σκότος στερνός ήλιος θα πυρώσει
κι ούτε ο Θεός θα' ναι ικανός να σώσει
κάτι απ' την Χτίση στον τελευταίο της σπασμό
του αγγελοδιάβολου υπομένοντας τον εμπαιγμό.

Είπε και μες στα νέφη χύθηκε•
στο θρόνο στην παλιά κορφή
δεν έχει πια ξαναφανεί.
Κύρη ίσως δεν βρήκε ή ίσως τον αρνήθηκε.



 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 4
      Στα αγαπημένα: 0
 
   

 Ταξινόμηση 
       Συλλογή
      Προφητείες και Επίκαιρα
      Κατηγορίες
      Αταξινόμητα
      Ομάδα
      Αταξινόμητα
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

 
CHЯISTOS P
19-06-2020 @ 11:46
Στην Προφητεία σου ακολουθείς τα πατήματα των επών...
Είμαστε τυχεροί που τα μοιράζεσαι μαζί μας, εμάς τους "αρνητές κάθε ικεσίας".
Ένα μπράβο είναι πολύ λίγο !
Αγιοβλασιτης
19-06-2020 @ 17:03
Ευανθία
19-06-2020 @ 20:03
Κι οι μάζες βιοπαλεύοντας τυραννισμένες
με τους κατάσαπους αρχόντους ίδιους πόθους τρέφουν
κι αν νιώθουν πού και πού αδικημένες
σε γλυκισμένα ξεροκόμματα ευτυχισμένες πέφτουν,
τα λιγοστά τους ράκη τούς αρκούν
σ' απομιμήσεις βόρβορης χλιδής ν' αναπαυτούν.
Ναρκαλιευτής
19-06-2020 @ 23:37

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο