Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
101448 Τραγούδια, 244944 Ποιήματα, 28004 Μεταφράσεις, 26570 Αφιερώσεις
 

 Απ' το χαμό μιά δρακελιά
 Καλό ξημέρωμα και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, σε όλες τις φίλες και σε όλυς τους φίλους, που γιορτάζουν σήμερα!
 
ΑΠ’ ΤΟ ΧΑΜΟ ΜΙΑ ΔΡΑΣΚΕΛΙΑ
( Φαντασιώσεις )


Στις συμπληγάδες των παθών, μέλλον δεν έχω το γνωρίζω,
αφού θα γίνω παρελθόν, για το παρόν μου δεν πασχίζω.
Είμαι μια μνήμη δίχως σάρκα, που αρμενίζει στα τυφλά,
με των ονείρων μου τη βάρκα, στη λογική να σκουντουφλά.


Η μοναξιά είναι πικρή κι αλί σαν σαν έρχεται το βράδυ
κι από την πέτρα πιο σκληρή, γίνεται μέσα στο σκοτάδι.
Είμαι κλωστή χωρίς καρούλι, στου κόσμου την ανεμελιά
και ξεχασμένο καραούλι, απ’ το χαμό μια δρασκελιά.


Τις νύχτες σε αναζητώ, τρέχω τις μέρες δε σε φτάνω
κι όταν φανείς αλλού κοιτώ, όνειρο είσαι και σε χάνω.
Είμαι το ματωμένο άστρο, στα προσκλητήρια νεκρών,
το γκρεμισμένο σου το κάστρο, απ’ τις τρομπέτες των εχθρών.


Όσα τ’ αστέρια τ’ ουρανού, τόσες του όζοντος οι τρύπες,
πλάσμα αν ήμουν αλλουνού, δε θά' χα Θεέ μου τόσες λύπες.
Είμαι ζωή που ξεψυχάει, στη μάνια του δεληβοριά
και τρένο που αγκομαχάει, μόλις το βρει ανηφοριά.


Στου κόσμου τις αποβολές, στης κοινωνίας τα σκουπίδια,
ψάχνω χωρίς αναστολές, τα παιδικά μου τα παιχνίδια.
Είμαι παιδί που ξενυχτάει, προσμένοντας λίγη στοργή,
σαν το αγρίμι π’ αλυχτάει, γιατί του κάψανε τη γη.


Από σοκάκια ιερά, βλέπω του κόσμου τα τσαντήρια,
να πλημμυρίζουν με νερά, να μοιάζουνε με τρεχαντήρια.
Είμαι η κιβωτός του Νώε, μετά απ’ τον κατακλυσμό
και επωδός του Άλαν Πόε, γεμάτη λύπη και καημό.


Είναι στιγμές που απορώ,
γιατί να ζω τέτοιος που είμαι,
αφού το ξέρεις πως μπορώ,
να γράψω τό: Ενθάδε κείμαι.

Όμως λιγάκι ας αργήσω
και συγχωρείστε με γι’ αυτό,
έχω προβλήματα να λύσω,
ας γίνει ό,τι `ναι γραφτό.

Γιώργος Δ. Σ.




 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 18
      Στα αγαπημένα: 1
 
   

 Ταξινόμηση 
       Κατηγορίες
      Φαντασίας
      Ομάδα
      Στίχοι για μελοποίηση
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

 
ΒΥΡΩΝ
21-05-2018 @ 00:03
Είμαι κλωστή χωρίς καρούλι, στου κόσμου την ανεμελιά,
και ξεχασμένο καραούλι, απ’ το χαμό μια δρασκελιά...



Πολύ ωραίο και δουλεμένο....
ΕΛΠΗΝΟΡΑΣ
21-05-2018 @ 00:04
Lacrima in Lucem
21-05-2018 @ 00:39
Άηχος
21-05-2018 @ 01:00
Μια γραφή που σίγουρα δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη και
που σίγουρα θα διαβαστεί ξανά και ξανά.
Εξαιρετικά προσεγμένο το ποίημα σου, μου έβγαλε μια σκωπτικότητα
και μια διάθεση θυμηδίας, μέσα από μια ιδιαίτερα ωραία αυτοκριτική κι
από έναν αυτοσαρκασμό που συγκλονίζει.
Συγχαρητήρια Νικηφόρε! Το βρήκα καταπληκτικό!!

ساراكينوس قراصنة
21-05-2018 @ 01:47
Κων/νος Ντζ
21-05-2018 @ 06:51
Στου κόσμου τις αποβολές, στης κοινωνίας τα σκουπίδια,
ψάχνω χωρίς αναστολές, τα παιδικά μου τα παιχνίδια.

ΛΥΔΙΑ_Θ
21-05-2018 @ 07:00
Δυνατή δημιουργία !!!
Καλή βδομάδα Νικηφόρε !!
smaragdenia
21-05-2018 @ 07:15
ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ!!!!!!!!!
Αναπάντεχος
21-05-2018 @ 07:58
ΜΠΡΑΒΟ ΓΙΩΡΓΟ!!!!
vasilis g.
21-05-2018 @ 09:18
Πολύ ωραίο και δυνατό το κείμενο σου

**Ηώς**
21-05-2018 @ 09:29
από την πέτρα πιο σκληρή, γίνεται μέσα στο σκοτάδι..... από τα καλύτερά σου Γιώργο καλημέρα!
Αγιοβλασιτης
21-05-2018 @ 13:20
απιθανο...
Μαυρομουστάκης
21-05-2018 @ 19:02
Τι να πω για μια τόσο εξαιρετική δημιουργία!!!!
Σ Υ Γ Χ Α Ρ Η Τ Η Ρ Ι Α!!!!
πανσελινος
21-05-2018 @ 19:27
Στου κόσμου τις αποβολές, στης κοινωνίας τα σκουπίδια,
ψάχνω χωρίς αναστολές, τα παιδικά μου τα παιχνίδια.
Είμαι παιδί που ξενυχτάει, προσμένοντας λίγη στοργή,
σαν το αγρίμι π’ αλυχτάει, γιατί του κάψανε τη γη.

Εξαιρετικό, Νικηφόρε! Πολύ μου άρεσε!
Κοσμάς Δ.
21-05-2018 @ 20:34
Πάρα πολύ ωραίο Νικηφορε!!!
Άνοιγμα ψυχής σε μια ανηφόρα.
Σέσιλ
21-05-2018 @ 22:09
Ωραιότατο Γιώργο !!!
Γεμάτο με θαυμάσιες ποιητικές λέξεις !!!
Συγχαρητήρια !!!
νησιώτης1959
22-05-2018 @ 13:43
Είμαι κλωστή χωρίς καρούλι, στου κόσμου την ανεμελιά,
και ξεχασμένο καραούλι, απ’ το χαμό μια δρασκελιά.

inokrini
23-05-2018 @ 23:05
ΜΠΡΑΒΟ

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο