Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
110192 Τραγούδια, 250462 Ποιήματα, 28004 Μεταφράσεις, 26570 Αφιερώσεις
 

 Δαίμονες
 
Στην άβυσσο της λησμονιάς,
στα καταγώγια της σκιάς
ζούνε και βασιλεύουν
κι όταν περάσει μια ψυχή,
αμέριμνη και μοναχή
ορμούν και τη ληστεύουν.

Είναι στυγνοί και στυγεροί,
ανόσιοι και μιαροί,
φρικτοί και μολυσμένοι
διαστρεβλώνουν τη φωνή,
την όψη με υπομονή,
να φαίνονται σεμνοί και μετρημένοι.

Δεν έχουν ηθικούς φραγμούς
ούτε συμπόνιας δισταγμούς,
δεν έχουν σύνεση,ούτε και σωφροσύνη
φροντίζουν ν'αποθεωθείς
κάνουν τα πάντα,ότι ποθείς
για να κερδίσουν την τυφλή σου εμπιστοσύνη.

Κοινωνικά δημοφιλείς
εξαπατούν τους αφελείς
γιατί ελέγχουν διαχρονικά τις τάσεις,
όταν σε κίνδυνο βρεθούν,
στο φόβο ν'αποκαλυφθούν
αλλάζουν τόπους,χαρακτήρες,παραστάσεις.

Σε ξένα σώματα εισχωρούν
λυμαίνονται ότι μπορούν,
σαν πειρατές που επιβιβάζονται σε πλοία
κι αφού κουρσέψουν θησαυρούς,
ανάβουν δάδες και πυρσούς
και πυρπολούν τ'απομεινάρια με ευκολία!

Αυτή η Χώρα η μικρή,
η Όμορφη και Ιερή
τους δαίμονες τους βιβλικούς έχει ξορκίσει,
μα άλλοι δαίμονες πολλοί
Ανίκανοι,Τυφλοί,Κουλοί
απ'άκρη σ'άκρη της την έχουν κατακλύσει.



 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 9
      Στα αγαπημένα: 0
 
   

 Ταξινόμηση 
       Κατηγορίες
      Αταξινόμητα
      Ομάδα
      Αταξινόμητα
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

Όταν η ψυχή θέλει το σώμα αντέχει.
 
Μαυρομουστάκης
28-04-2017 @ 00:10
ΘΕΡΜΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!!!!!!!!
Το ΘΕΡΜΑ για την τελευταία στροφή...
Skylight
28-04-2017 @ 00:10
Σουπερ!!! Πολύ καλός φίλε-η! Μπράβο!!!
heardline
28-04-2017 @ 00:40
Ο Δαίμων της πορνείας

…Nicosia e Famagosta per la lor bestia si lamenti e garra… PARADISO …ως γοιόν ηξεύρετε και ο δαίμων της πορνείας όλον τον κόσμον
πλημμελά τον εκόμπωσε τον ρήγαν και έππεσεν εις αμαρτίαν…
XPONIKO TOY MAXAIPA

O Tζουάν Bισκούντης είχε γράψει την αλήθεια.
Πώς πλέρωσε μαυλίστρες ο κούντη Tερουχάς
πώς βρέθηκαν αντάμα αυτός κι η ρήγαινα
πώς άρχισε το πράμα, πώς ξετέλειωσε,
όλα της Λευκωσίας τα κοπέλια
το διαλαλούσαν στα στενά και στις πλατείες.
Πως ήταν η γραφή σωστή που έστειλε στη Φραγκιά στο ρήγα
το ξέραν οι συβουλατόροι.
Όμως τώρα
συνάχτηκαν και συντυχαίναν για να συβουλέψουν
την Kορόνα της Kύπρου και των Iεροσολύμων·
τώρα ήταν διαταμένοι για να κρίνουν
τη ρήγαινα Λινόρα που κρατούσε
απ' τη μεγάλη τη γενιά των Kαταλάνων·
κι είναι ανελέημονες οι Kαταλάνοι
κι αν τύχαινε κι ο ρήγας εκδικιούνταν
τίποτε δε θα το 'χαν ν' αρματώσουν και να 'ρθούνε
και να τους ξολοθρέψουν αυτούς και το βιο τους.
Eίχαν ευθύνες, τρομερές ευθύνες·
από τη γνώμη τους κρέμουνταν το ρηγάτο.

Πως ο Bισκούντης ήταν τίμιος και πιστός
βέβαια το ξέραν· όμως βιάστηκε,
φέρθηκε αστόχαστα άμοιαστα άτσαλα.
Ήταν αψύς ο ρήγας, πώς δεν το λογάριασε;
και μπρούμυτα στον πόθο της Λινόρας.
Πάντα μαζί του στα ταξίδια το πουκάμισό της
και τό 'παιρνε στην αγκαλιά του σαν κοιμούνταν·
και πήγε να του γράψει ο αθεόφοβος
πως βρήκαν με την άρνα του το κριάρι·
γράφουνται τέτοια λόγια σ' έναν άρχοντα;
Ήταν μωρός. Tουλάχιστο ας θυμούνταν
πως έσφαλε κι ο ρήγας· έκανε το λιγωμένο
μα είχε στο πισωπόρτι και δυο καύχες.

Aναστατώθη το νησί σαν η Λινόρα
πρόσταξε και της έφεραν τη μια, τη γκαστρωμένη
κι άλεθαν με το χερομύλι πάνω στην κοιλιά της
πινάκι το πινάκι το σιτάρι.
Kαι το χειρότερο - δεν το χωράει ο νους -
αφού το ξέρει ο κόσμος όλος πως ο ρήγας
γεννήθηκε στο ζώδιο του Aιγόκερω,
πήρε στα χέρια του ο ταλαίπωρος καλάμι
τη νύχτα που ήταν στον Aιγόκερω η σελήνη
να γράψει τι; για κέρατα και κριάρια!
O φρόνιμος τη μοίρα δεν τηνε ξαγριεύει.
Όχι· δεν είμαστε ταγμένοι για να πούμε
πού είναι το δίκιο. Tο δικό μας χρέος
είναι να βρούμε το μικρότερο κακό.
Kάλλιο ένας να πεθάνει από το ριζικό του
παρά σε κίντυνο να μπούμε εμείς και το ρηγάτο.

Έτσι συβουλευόντουσαν όλη τη μέρα
και κατά το βασίλεμα πήγαν στο ρήγα
προσκύνησαν και τού ειπαν πως ο Tζουάν Bισκούντης
είναι ένας διαστρεμμένος ψεματάρης.

Kι ο Tζουάν Bισκούντης πέθανε απ' την πείνα σε μια γούφα.
Mα στην ψυχή τού ρήγα ο σπόρος της ντροπής του
άπλωνε τα πλοκάμια του και τον εκίνα
το 'παθε να το πράξει και στους άλλους.
Kερά δεν έμεινε που να μη βουληθεί να την πορνέψει·
τις ντρόπιασε όλες. Φόβος κι έχτρα ζευγαρώναν
και γέμιζαν τη χώρα φόβο κι έχτρα.

Έτσι, με το "μικρότερο κακό", βάδιζε η μοίρα
ως την αυγή τ' Άγι' Aντωνιού, μέρα Tετάρτη
που ήρθαν οι καβαλάρηδες και τον εσύραν
από της καύχας του την αγκαλιά και τον εσφάξαν.
"Kαι τάπισα παρά ούλους ο τουρκοπουλιέρης
ήβρεν τον τυλιμένον το αίμαν" λέει ο χρονογράφος
"κι έβγαλεν την μαχαίραν του και κόβγει
τα λυμπά του με τον αυλόν και του είπε:
Για τούτα έδωκες θάνατον!".
Aυτό το τέλος
όρισε για το ρήγα Πιέρ ο δαίμων της πορνείας.
==============================================
Γ. Σεφέρης!!!!

Έτσι σαν μια άλλη άποψη.........




justawoman
28-04-2017 @ 00:41
Πολύ ενδιαφέρον... και ο στίχος καλοδουλεμένος!
Κων/νος Ντζ
28-04-2017 @ 07:05
Μπράβο, πάρα πολύ καλό!

χωρίς λόγια
28-04-2017 @ 11:25
!!!
pennastregata
28-04-2017 @ 12:21
Έχει μια θεατρικότητα, μια περιγραφικότητα οπερατική, πολύ μου άρεσε...
Τσολάκης Ιωάννης
28-04-2017 @ 21:44

δεν ξέρω τι να πω
δε θα πω τίποτα
απλά
ΒΥΡΩΝ
28-04-2017 @ 21:59

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο