Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
54452 Τραγούδια, 179082 Ποιήματα, 23079 Μεταφράσεις, 26515 Αφιερώσεις
 

 δομνα
 
δε περιμενω


δε περιμενω να ξαναρθεις στο ησυχαστηριο των σκεψεων,
τραβω για ολα τα ταξιδια που γνωριζαν και τα δυο μας βηματα,
ανεβαινω σε σημαιες εχθρικες πια των κοινων μας λεξεων,
κι ευχομαι να ερωτευτεις δυνατα εστω και μες σε ψεμματα.

δε περιμενω το χωριο μου να κατανοησεις,
ενα φλυτζανι καφε αναποδο και λιγο περγαμοντο,
μια γλυκια γευση που για ο,τι κι αν μετανοησεις,
το κουταλακι δε σε μαντευει πια σα γραμμοφωνο.

δε περιμενω να γεννεις μουσικη ή στιχοι,
εμαθα απο σενανε οτι τουτα ειμαι μονο εγω,
εμαθαν τα χειλη πως χαμογελω κι οι ηχοι,
ειναι διαβατες στης καρδιας το καθε στενο.

μητε τη πολη μου θαρρω ποτε θα ξαναδεις,
γιατι η πολη μου αναβει στο δικο μου παραμυθι,
ειναι το πως το φως μ αγαπη θα διηγηθεις,
και πως ευχαριστεις που δε ζεις ποτε στη ληθη.

μητε τη γευση μου θα ξερεις που μιλα στο νου,
μητε τις φλουδες πορτοκαλι που κοβω τ ουρανου,
καθε δειλι ειναι μοναχικο ως ολο το κοσμο,
μα ειν ο ερωτας συμβολαιο εναντια στο τρομο.

δε περιμενω να περπατησεις το δρομο,
με τις καμελιες και τα γιασεμια,
νοτες ανθοδεσμες μη φερεις πια,
τουτη η ταμπελα στη γωνια,
γραφει εγω μονο,εγω και το φως μου...

γεια σου στιλβη,ποσα ονοματα πηρες,
πιο πολλα κι απο τις αποψεις σου...

κι εγω ακομη χαμογελω μ αγαπη
κι οταν γαργαλα ο ερωτας γελω,δε πονω...
καπως ετσι,ευχαριστω σε τριτο σταυροδρομι...


 Στατιστικά στοιχεία 
       Σχόλια: 11
      Στα αγαπημένα: 0
 
   

 Ταξινόμηση 
       Κατηγορίες
      Αταξινόμητα
      Ομάδα
      Αταξινόμητα
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Εκτυπώσιμη μορφή
Μήνυμα στο δημιουργό
Σχόλια του μέλους
Αναφορά!
 
   

Ραδαμανθυς
 
monajia
25-09-2012 @ 15:27
manicdim
25-09-2012 @ 15:51
σορρυ μοναξια,το εγραψα μετα....

πρωτα θετω το γραμμα...και μετα...γραφω...
εχω ακομη 20,μεχρι να καταλαβω κατι που θελω.
στο τελος καποια θα αξιζουν.για μενα τουλαχιστο...

ακουω ΚΟΜΟΤΗΝΗ...γκαιφιλιας,πασχαλιδης...
κατι το εφερε στο νου.θυμαμαι που ειχα παει...
μα η κομοτηνη μου θυμιζει πλεον ολη την ελλαδα,
αρχιζοντας απο τη μικρα ασια...κι αλλα πραγματα...

εχει μια ελπιδα περιορισμενη....ενω αλλαξαν οι ανθρωποι...
οι καιροι ειναι οι ιδιοι.δε μελαγχολω,μ εβαλε σε θετικες σκεψεις.

πως οταν λες αντιο η ανακουφιση ειναι
που τηρεις τα τελικα συμπερασματα.

ενα ταξιδι ακομη δηλαδη....
ζω στη κρητη του ηλιου για 6 ηλιολουστες μερες στη σειρα,
μα ψαχνω τουρκικα στενα,ψαχνω την ερημια με αλλο τροπο,
τις αρβυλες της δημοκρατιας,τη βροχη στα συννεφα που δε τη ριχνουν στο ηρακλειο...κοιταω πισω απο γριλλιες...
διαβαζω αλλιως τη τηλεοραση,ακουω αλλιως τους ανθρωπους γυρω μου.κατι με σπρωχνει πιο μπροστα.γεμιζω αισιοδοξια.
προσπαθω να την εξηγησω.προσπαθω να τη μεταδωσω.

ολα καπως συνδεονται.και χαμογελω μηχανικα στο καθε ενα,
οσο ειμαι ακομα νεος,πρωτου μιλησω,λεω,πρεπει να κερδισω το ιδιο.ειναι η εποχη να γινει αυτο.επιτελους....


https://www.youtube.com/watch?v=pTRVkIvQwqU
manicdim
25-09-2012 @ 16:40
http://www.youtube.com/watch?v=kWHqXMjCzDk



μη βαψεις τα χειλη,πρεπει να βρω τροπο να σε φιλησω,
μη βαψεις τα ματια,πρεπει να ξερω γιατι με κοιτας,
μη πουδραρεις τη μυτη,ποσο ακομη να γυαλιζεις...

ασε ησυχα κατω τα μαλλια σου,πρεπει να σε βρω μες τον ανεμο,
κι ανασαινε κοντα μου,να βρω το που ξεκλειδωνει η καρδια σου,

τα χερια σου μη δενεις κομπο,ειναι οι χαρακες για τ αστερια,
και πρεπει να τρβηξω ευθειες για τα νυχτερινα καραβια.

μιλα μου αργα,να μαζευω τις λεξεις για το νυχτερινο σου παραμυθι,
κι οταν νιωσεις ελευθερη στη διασταση μου,θα μ ονειρευτεις.

μη βαψεις τα χειλη,προκαλουν πληγες στα δικα μου,
μη βαψεις τα ματια,ισως δακρυσεις απο χαρα,
κι επιτελους,θυμησου πως ερωτευονται τα παιδια,

τουτο το χρονο θελω να σου δωσω,πρωτου σε τραγουδησω...


Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΜΥΘΙ
Vicky mouse
25-09-2012 @ 18:02
πολύ όμορφες οι σκέψεις σου....
ALIROS
25-09-2012 @ 18:12
http://www.youtube.com/watch?v=AHVtUOz-7Lo
nadin1974
25-09-2012 @ 18:26
.΄..μα ειν ο έρωτας συμβόλαιο ενάντια στον τρόμο!
manicdim
25-09-2012 @ 19:17
τα βραδυα

ειναι μια μακρινη μουσικη,που τα βραδια στο κορμι μου σωπαινει,
ιχνηλατες περπατουν τη σιγη,το μπουλουκι τους βαθια να πηγαινει.
κι ολοι της νυχτας οι ηθοποιοι,με κραυγες ερωτευονται τμηματικα,
στο σανιδι τους η προσμονη,ενα γελακι θυληκο απ ολα τα χωρατα.

ειν μια νοτα που ο τοπος δε χωρα,
ενα νησι στου μορια τ ανοιχτα,
και τα βηματα κυματα που αγανακτουν,
τις οπλες απ τα ματια ανακατα χτυπουν.

ρωτουν του μαυρου οι ακροβατες,
πως λαμπαδες γιναν οι στιγμες,
και πεταξαν στου ρισκου τους καταρρακτες,
χωρις να βραχουν οι μηχανες.

ειν η νοτα που τους απαντα,
μιρκα μου αδυναμα λιγοκορμα παιδια,
δεν εχετε αποπειραθει ακομα τη μοναξια,
το πιο εξυπνο κολπο του μορια.

ποια μουσικη μαρκιζα μου συντροφευεις,
σ αλλες ακρογιαλες πως λευκαινεις το μαξιλαρι,
ηρεμο μου γαλανο και διαφανο αστερι,κανε μου τη χαρη,
σταματα μες τον υπνο να με διαφεντευεις.

ιχνηλατες και χωρικους δε μπορω,
σαν ακοριβατες να αγαπω,
κι ολο να πεφτουν μες το τσιρκο της καρδιας,
ποσα εισητηρια κοβει αποψε ο ντουνιας...

ιχνηλατες κι ηθοποιοι,μικρο τραγουδακι η μουσικη,
μα μεγαλωσα εγω πολυ,
κι ανεβαινει τοσο ψηλα η φωνη,
που μενει μονο να πεσει την αυγη...

θε μου τουτη η σιωπη,μεσα ψυχη μου να μιλας,
ειν ο ερωτας πλανευτης και ρωτα ο,τι αγαπα,
παιρνει και ταξιδεψει συννεφα και στυλοβατων κορμια,
κι ολο πεφτουν οι χωρικοι μες τη καρδια.

κι αντε ν αναθρεψεις χιλιες σφηκοφωλιες,
γλυκες κι ανοιχτες απο το καθε μελισσι,
φτερα να πεταξεις θες και κεντρι υπνωτιστες,
μηπως και τα ματια γλυκανεις απ τη δυση.

και μπροστα σου εκεινη φανει.
ενα αδεξιο κι απεριττο μεθυσι,
χειλη μου τον ερωτα εχουν κεντησει,
δεθα βρουν γιατρεια ,ειν πυροφανι...

ψαξε αλλου μοναξια,εδω γεμισαμε επιβατες,
γεμισαμε ματια κι ανταρτες,
και δε σωπαινει πια κανεις,
οσο μονος κι αν απεναντι βρεθεις,

ο ερωτας ο γητευτης,
σ ανεβαζει ενα ενα τα σκαλια,
κι απ των βραδιων τη μεθυλη σταλι,α
πια πετα στις λεξεις σαν ασυρματιστης.

τι να πω στους ακροβατες,που οι νομοι πια της φυσικης,
σ αποβαθρες νοητες της ζωης,φορτωσαν,
και ξαπλωσαν στα κομμενα σχοινια,να βρουν συντεχνια,
και το αλμα του θανατου ειν απλα μαθητης,
που γραφει με λευκη κιμωλια της στιγμης,
δυο σημεια που πρεπει απλα να ενωθουν,
στη τροχεια απο το ψεμα,η αληθεια λιποτακτει,
γινονται ολα ενα,ερωτα κι αγαπη απατηλη,
και δε μενει κατι αλλο να πληγωθει....

ενα ταξιδι ολη τουτη η ζωη,ενα κρυο αβγο στο καλαθι,
που απ ακρη ψαθινη αρνειται να ραγισει.
μεσα του κρυβει πουπουλα και φτερα,
θελει να σωθει,κι οπως ζει...το τσοφλι του ειν απλα η αντοχη...

ενα κρυο αβγο που ζεσταινει,
ενα κρινο σε γυαλα βαθια,που αρνειται να πνιγει,
κι ορθωνει να μυριστει...

και τ αβγο στο καλαθι,κατηφορα πιανιει και πηγαινει,
στα δυο αργοτερα θα μοιραστει...ερωτα και ζωη...
η αγαπη θα ναι παντα ζωη...κι ο ερωτας...
ισως η μονη στιγμη...που ο θανατος δεν εχει σιγουρια...
ο ερωτας ενα ταξιδι που δε τελειωνει οπως και δεν αρχινα...

ισως τιποτα δεν αρχινα ποτε και δε τελειωνει.ισως ολα τουτα να εχουνα ερθει απο πισω,κι εδω κανουμε παυση,διαλειμμα...
γι αυτο και ψαχνουμε να μαθουμεαπαντησεις...

ακροβατη απ του βραδιου τη μουσμουλια,
παρε το πιο ακαμπτο μου ανθο και μη με ρωτας,
οποτε στα ματια το θανατο κοιτας,λιγο απ το λωτο να τσιμπας,
και να προχωρας.μεχρι η καθε νυχτα να χει διαβει,
οταν θα ξερεις οτι υπαρχει νερο και φως.
στασου και φυτεψε νεα μουσμουλια...
κι υστερα εισαι ελευεθερος.γινε σπουργιτι
ακροβατη σε κεινο τον ουρανο να πετας..

κι οταν ανεβει στον αγερα η μουσμουλια,
ελα να θραφεις απο λουλουδι,
ελα απ το καρπο μου να γευτεις
και να πιειες τουτη που φυλαξες λαλια,
και να κελαηδεις...

η σωτηρια του ερωτα σ εναν ακροβατη.
με δυο χερια για φτερα.και φυλαχτο μεσα του ενα και μονο
λωτο....

πως οι ριζες να νη γινουν αγαπη μετα...

τα βραδυα τα βαρια,
αρκει μονο να ταξιδεψεις...
ολη η σκουρα νυχτα ενα πομολο
αν βρεις,σε παει εκει που θες...
manicdim
25-09-2012 @ 23:07
βγηκα για ενα βραδυνο περιπατο κι ενα καφε.εμπλεξα σε μια παρεα βαθιας φιλοσοφιας/ειδα οτι ειναι κατι ανωτερο να εισαι ανθρωπος απο το να εισαι κατι που οριζουν το ποιος εισαι.που δουλευεις.ισως ειναι ανωτερο να εισαι ανθρωπος προς τους αλλους παρα να γραφεις στιχους.νομιζα οτι οι στιχοι αυτο διναν.μα σημερα τολμησα κατι εντελως αλλο.σημερα ημουν το αντιθετο της μελαγχολιας του αλλου/κι ετσι καπως δημιουργουσα μια βαθυτερη ποιηση.με δυναμη και οραμα απτο γυρω απο τις λεξεις.σημερα αλλη μια φορα εγινα εφηβος και δε φοβομουν τιποτα.υπρηξα φως οπως λεει ο θερνουδα και συρθηκα στη φλογα.μα δε καηκα.χρονια ετοιμαζα να εχω τη δυναμη να λεω κατι καλο.η εποχη εσμιξε.
barboutsala
25-09-2012 @ 23:46
αρα δεν είσαι αυτός που περιμένει, αυτός, αυτός και δεν τραγουδούσε για σένα η αννούλα πριν από πολλά χρόνια - χαίρομαι που το ξεκαθαρίσαμε κι αυτό
barboutsala
26-09-2012 @ 00:21
αυτός ο άλλος τραγούδησε κι ένα του πρίγκηπα - βρες το, αφού σ' αρέσουν τα κουίζ
manicdim
26-09-2012 @ 00:32
?ε?
μπαρμπουτσαλα ομολογω καπου σε εχασα....
αννουλα?περιμενει?τραγουδι?κατια γνωστο για μενα...
αννουλα?
προφανως θεωρησες οτι ειμαι αλλος...
χαιρομαι που ξεκαθαρισες οτι δεν ειμαι αυτος...
δεν ειμαι αλλος....ωραιο τραγουδι...
παιζουμε μαντεψε ποιος?

ΛΟΙΠΟΝ....αυτος που περιμενω,μαρινελλα?αυτος ο ανθρωπος αυτος?αννα....αννα τι>?πριγκηπας...βοσκοπουλος?
ενδιαφερον κουιζ...ο κοκοτας κολλαει πουθενα>?μπα...

I live in the dark here...απο το αρωμα γυναικας...ασχετο...

θα παρω τη βοηθεια του κοινου....οποιος ξερει...
hilfe...help...aidez vous moi....ayuto....ayuda...βοηθεια?

Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο