Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
100472 Τραγούδια, 242961 Ποιήματα, 28004 Μεταφράσεις, 26570 Αφιερώσεις
 

Αφήγηση, Πρόζα β      
 
Στίχοι:  
Γιάννης Κακουλίδης
Μουσική:  
Βασίλης Αρχιτεκτονίδης


Με το σούρουπο η Κοκκινιά
θύμιζε ένα απέραντο νεκροταφείο,
έρημες οι γειτονιές
σφαλισμένες οι πόρτες των σπιτιών,
σβηστά τα φώτα.

Από μακριά ακούγονταν ξεθωριασμένες
οι φωνές των γυναικών,
τα μάτια στερέψαν από δάκρυα,
τα λαρύγγια φράξανε από τα μοιρολόγια
κι απλανή τα βλέμματα .
έχουν ζωγραφισμένα τη φρίκη μέσα τους.

Τα κάρα κουβαλούσανε νεκρούς τους ήρωες
το φεγγάρι φαντάζει σκιά ενός παππά που ακολουθεί
μουρμουρίζοντας ακατάληπτα λόγια.

Στη μάντρα οι μανάδες
έχουν αγκαλιάσει τα νεκρά τους παιδιά
και τα κοιτούν και τα χαϊδεύουν και τα φιλούν
έτσι χωρίς να λένε τίποτα.

Ξάφνου, τι θέλεις αγόρι μου,
κακόμοιρο παιδί κρυώνεις
εδώ είναι ο ανθός σου μάνα μου
και σε προσέχει.

Και βγάζουν τα ρούχα τους και τα σκεπάζουν
για να το προφυλάξουν από την αυγουστιάτικη δροσιά.
Ύστερα σαν όλα να ξυπνάν μέσα τους
ξεσπάν σε μοιρολόγια.




 Στατιστικά στοιχεία 
       Δημοφιλία: -
      Αναγνώσεις: 137
      Σχόλια: 0
      Αφιερώσεις: 0
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Αφιέρωσέ το κάπου
Νέα μετάφραση
Εκτυπώσιμη μορφή
Αποστολή με email
Διόρθωση-Συμπλήρωση
 
   
 
   pikis @ 01-10-2018


Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο