Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
103899 Τραγούδια, 245402 Ποιήματα, 28004 Μεταφράσεις, 26570 Αφιερώσεις
 

Το τελευταίο αντίο (αφήγηση) - 1995      
 
Στίχοι:  
Βασίλης Βασιλικός
Μουσική:  
Διονύσης Τσακνής


Τρέμοντας μην ζήσει μόνος του ως τα 80, μελαγχολούσε στο παράθυρο
Σα να `χε μείνει πάνω σε ένα τρένο μία στάση πέρα από τον προορισμό του
Η νύχτα είναι δικιά μου και δικιά σου, μακρινή αγάπη, ολέθρια, που τώρα δεν ζω παρά για να σ’ αναστήσω. Μα να που τα λόγια δε φτάνουν πια
Τα λόγια είναι φενάκη κι η αλήθεια εσύ
Εσύ μένεις να με οδηγείς με την σκοτεινή φωτοβολίδα σου στο χάος αυτό, το χάος μου, που φρόντισες να το γεμίσεις με τη φωνή σου
Τι ήρθα; Πού πάω; Τι ζητώ; Γιατί χωρίς εσένα λιγόστεψε το φως μου;
Μακρινή, μακρινή που μου φαίνεσαι αγάπη μου
Μακρινή, μακρινή που είσαι τώρα. Μου άφησες τα σημάδια σου ανεξίτηλα
Τόσα ρούχα, τόσες γραφές στον αέρα, τόσα αποτυπώματα στην σκιά
Πώς να πω ότι όλα αυτά ήταν ενέργεια κι εσύ ξαναγύρισες στην πηγή σου;
Θέλω να έρθω να σε βρω. Είσαι γλυκιά και σ’ αγαπάω
Μονάχα όταν έρχεσαι να σε δω να φοράς τα ρούχα που μ’ αυτά σε γνώρισα, έτσι σ’ αγάπησα, έτσι σε πίστεψα
Σε αισθάνθηκα λίγο μακρινή όταν γύρισες από την Αμερική
Μετά απόκτησες μία κρούστα ασάφειας
Απ’ το να τα πνίγεις όλα μέσα σου, κόντευες να πνιγείς η ίδια
Σ’ αυτό το πολύ βιαστικό πέρασμά μας από την γη, καθένας μας αφήνει μιαν ανάσα, μια πνοή κι όλα μετά τα σβήνει
Μην ζητάς να μάθεις πιο βαθιά τα μυστικά, δεν υπάρχουν
Μα κι αν υπήρχαν, δεν τα ξέρουμε κι αυτά, δεν τα ξέρουμε
Δεν έχω άλλα δάκρυα. Μισώ το γράψιμο που με εκτόνωσε, που μου δίνει την αίσθηση ότι κάνω το χρέος μου απέναντί σου
Το μόνο χρέος μου, γλυκιά μου αγάπη, για πάντα χαμένη, είναι να κλαίω για σένα, να κλαίω, να κλαίω. Κι όταν δεν το μπορώ, αρρωσταίνω...




 Στατιστικά στοιχεία 
       Δημοφιλία: 100%  (2 ψήφοι)
      Αναγνώσεις: 10158
      Σχόλια: 6
      Αφιερώσεις: 0
 
   

 Δισκογραφία 
 
[1] Το τελευταίο αντίο
1995
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Αφιέρωσέ το κάπου
Νέα μετάφραση
Εκτυπώσιμη μορφή
Αποστολή με email
Διόρθωση-Συμπλήρωση
 
   
 
   Καλλισθένης @ 26-01-2005
   Xenia1712
24-11-2008 05:38
ΑΠΟ ΤΑ ΛΙΓΑ, ΠΑΛΙΑ, ΟΜΟΡΦΑ, ΣΤΕΝΑΧΩΡΗΜΕΝΑ......
   dimitra_xalkida
03-01-2008 03:03
Anatrixiastiko.......
   MASTER
30-01-2007 16:41
"Σ αυτό το πολύ βιαστικό πέρασμά μας από την γη, καθένας μας αφήνει μιαν ανάσα, μια πνοή κι όλα μετά τα σβήνει
Μην ζητάς να μάθεις πιο βαθιά τα μυστικά, δεν υπάρχουν
Μα κι αν υπήρχαν, δεν τα ξέρουμε κι αυτά, δεν τα ξέρουμε"
ΤΕΛΕΙΟ.....τέλειο....
   Broken Smile
09-11-2005
Η οριστική απώλεια πονάει...Είτε προέρχεται από την αμετάκλητη δύναμη της φύσης είτε από τις μίζερες και περαστικές αποφάσεις των ανθρώπων.Ας ελπίσουμε μόνο ότι η οριστική απώλεια δε θα σημάνει και οριστική βουτιά στη θλίψη...
   Broken Smile
09-11-2005
Η οριστική απώλεια πονάει...Είτε προέρχεται από την αμετάκλητη δύναμη της φύσης είτε από τις μίζερες και περαστικές αποφάσεις των ανθρώπων.Ας ελπίσουμε μόνο ότι η οριστική απώλεια δε θα σημάνει και οριστική βουτιά στη θλίψη...
   Ανώνυμο σχόλιο
03-06-2005
΄...στο χάος αυτο...το χάος μου..που φρόντισες να το γεμίσεις με τους ήχους σου... 2/7/1998


Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο