Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
100364 Τραγούδια, 242380 Ποιήματα, 28004 Μεταφράσεις, 26570 Αφιερώσεις
 

13.12.43      
 
Στίχοι:  
Μανώλης Αναγνωστάκης
Μουσική:  
Αμελοποίητα


Θυμάσαι που σου `λεγα: Όταν σφυρίζουν τα πλοία μην είσαι στο λιμάνι.
Μα η μέρα που έφευγε ήτανε δικιά μας και δε θέλαμε ποτέ να την αφήσουμε.
Ένα μαντήλι πικρό θα χαιρετά την ανία του γυρισμού
κι έβρεχε αλήθεια πολύ κι ήτανε έρημοι οι δρόμοι
με μια λεπτήν ακαθόριστη χινοπωριάτικη γεύση
κλεισμένα παράθυρα κι οι άνθρωποι τόσο λημονησμένοι.
-Γιατί μας άφησαν όλοι; Γιατί μας άφησαν όλοι; Κι έσφιγγα τα χέρια σου
δεν είχε τίποτα τ’ αλλόκοτο η κραυγή μου.

Θα φύγουμε κάποτε αθόρυβα και θα πλανηθούμε
μες στις πολύβοες πολιτείες και στις έρημες θάλασσες
με μια επιθυμία φλογισμένη στα χείλια μας.
Είναι η αγάπη που γυρέψαμε και μας την αρνήθηκαν.
Ξεχνούσες τα δάκρυα, τη χαρά και τη μνήμη μας
χαιρετώντας λευκά πανιά π’ ανεμίζονται.
Ίσως δε μένει τίποτ’ άλλο παρά αυτό να θυμόμαστε.
Μες στην ψυχή μου σκιρτά το εναγώνιο γιατί.
Ρουφώ τον αγέρα της μοναξιάς και της εγκατάλειψης
χτυπώ τους τοίχους της υγρής φυλακής μου και προσμένω απάντηση.
Κανείς δε θ’ αγγίξει την έκταση της στοργής και της θλίψης μου
κι εσύ περιμένεις ένα γράμμα που δεν έρχεται
μια μακρινή φωνή γυρνά στη μνήμη σου και σβήνει
κι ένας καθρέφτης μετρά σκυθρωπός τη μορφή σου.
Τη χαμένη μας άγνοια , τα χαμένα φτερά .




 Στατιστικά στοιχεία 
       Δημοφιλία: -
      Αναγνώσεις: 685
      Σχόλια: 0
      Αφιερώσεις: 0
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Αφιέρωσέ το κάπου
Νέα μετάφραση
Εκτυπώσιμη μορφή
Αποστολή με email
Διόρθωση-Συμπλήρωση
 
   
 
   KONSTANTINOS @ 28-06-2017


Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο