Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
99342 Τραγούδια, 241168 Ποιήματα, 28004 Μεταφράσεις, 26570 Αφιερώσεις
 

87 - 2013      
 
Στίχοι:  
Κωνσταντίνος Βήτα
Μουσική:  
Κωνσταντίνος Βήτα


Στη σιωπή του δρόμου περπατώ,
με κοιτάζεις μα δε σταματώ.
Πόσοι όροφοι είναι η μοναξιά,
πόσες σκάλες πάνε πουθενά.
Μία κάφτρα το σκοτάδι αυτό,
μια ώρα είναι αρκετό
και ο φεγγίτης σαν μια ζωγραφιά,
πως σε λένε μάτια κλειστά.

Πως ξεχνιέται ένας άγνωστος
και ο κόσμος ένας νους ακούραστος.
Ένα στόμα που ζητάει φιλιά,
πόσες σκάλες είναι η μοναξιά.
Φωσφορίζει σαν επιγραφή,
σαν χρυσάφι έχεις πουληθεί
και το θάμβος σαν μια ιαχή
ξημερώνει και θα ξεχαστεί.

Μήπως έχεις φίλε μια φωτιά,
το ρολόι μου πάει μπροστά
και στον τοίχο αυτό που έχω σταθεί,
με περνάει πάλι η ζωή.
Σαν τους δίσκους που δεν παίζω πια,
έχεις φύγει και όλα είναι παλιά,
ως το δέκα πάλι θα μετρώ ,
δεν νυστάζω γιατί σ’ αγαπώ.




 Στατιστικά στοιχεία 
       Δημοφιλία: -
      Αναγνώσεις: 1728
      Σχόλια: 0
      Αφιερώσεις: 0
 
   

 Δισκογραφία 
 
[1] Αντήχηση
2013
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Αφιέρωσέ το κάπου
Νέα μετάφραση
Εκτυπώσιμη μορφή
Αποστολή με email
Διόρθωση-Συμπλήρωση
 
   
 
   tsiou @ 19-05-2013


Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο