Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
68917 Τραγούδια, 220706 Ποιήματα, 26564 Μεταφράσεις, 26564 Αφιερώσεις
 

 Για μια Ελένη - 1994      
 
Στίχοι:  
Θεόφιλος Βερύκιος
Μουσική:  
Χρήστος Λεοντής


Χρόνια και χρόνια για μια Ελένη,
την Τροία να πολιορκώ.
Κι απόψε πάλι η ζωή μου ξένη,
φεγγάρι μοιάζει σκοτεινό.
Μέσα στη νίκη της χαμένη,
για ένα πουκάμισο αδειανό,
ζωή χαμένη για μια Ελένη.

Ελένη σου μιλώ
Φιλώ το σώμα σου
κι ας μην υπάρχεις πουθενά,
Ελένη σε ζητώ με το τραγούδι μου,
κι ο αντίλαλος μου απαντά.

Νύχτες και νύχτες, σηκώνω αυλαία,
μα δε φωτίζεται η σκηνή.
Για το φιλί σου Ελένη ωραία
στης Τροίας βγήκα την ακτή
μα εκεί στην άδεια προκυμαία
δεν με περίμενε ψύχη..
για μια Ελένη, Ελένη ωραία!




 Στατιστικά στοιχεία 
       Δημοφιλία: -
      Αναγνώσεις: 2584
      Σχόλια: 1
      Αφιερώσεις: 0
 
   

 Δισκογραφία 
 
[1] Πυγολαμπίδες
1994
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Αφιέρωσέ το κάπου
Νέα μετάφραση
Εκτυπώσιμη μορφή
Αποστολή με email
Διόρθωση-Συμπλήρωση
 
   
 
   ΧΑΙΝΗΣ @ 25-02-2012
   longieth
21-05-2015 09:42
https://www.youtube.com/watch?v=uG5K1BoMw0c

https://www.youtube.com/watch?v=uG5K1BoMw0c

-
Όμως, τι θα ’ταν η Ελένη ετούτη αν δεν περνούσε αποπάνω της η πνοή του Ομήρου; Μια ωραία γυναίκα, όπως αναρίθμητες άλλες, που πέρασαν από τη γης και χάθηκαν. Θα την έκλεψαν όπως κλέφτουν ακόμα συχνά τις έμορφες κοπέλες στα βουνίσια χωριά μας. Κι αν ακόμα η αρπαγή αυτή άναψε πόλεμο, όλα, και πόλεμος και γυναίκα και σφαγή, θα χάνουνταν αν δεν άπλωνε το χέρι του να τα σώσει ο Ποιητής. Στον ποιητή χρωστάει τη σωτηρία της η Ελένη. Το χαμόγελο της Ελένης είναι περεχυμένο σε όλο σπαρτιάτικον αγέρα. Κι ακόμα ετούτο: Η Ελένη μπήκε σα στο αίμα μας, τη μετάλαβαν όλοι οι άντρες. Όλες οι γυναίκες αντιφέγγουν ακόμα απο τη λάμψη της. Έγινε ερωτική καυγή η Ελένη, διαπερνάει τους αιώνες και ξυπνάει στον κάθε άντρα τη λαχτάρα του φιλιού και της διαιώνισης και μεταμορφώνει σε Ελένη και την πιο ασήμαντη γυναικούλα που αγκαλιάζουμε.
Η επιθυμία παίρνει, ας είναι καλά η βασίλισσα ετούτη της Σπάρτης, υψηλούς τίτλους ευγένειας, κι η μυστική νοσταλγία κάποιου χαμένου εναγκαλισμού γλυκαίνει μέσα μας το κτήνος. Κλαίμε, φωνάζουμε, κι ή Ελένη ρίχνει βοτάνι μαγικό στο ποτήρι που πίνουμε, κι αποξεχνούμε τον πόνο κρατάει στο χέρι ένα λουλούδι, κι η μυρωδιά του αλαργαίνει τα φίδια, αγγίζει τ’ άσκημα παιδιά κι ομορφαίνουν. καβαλάει τον τράγο της θυμέλης, σαλεύει το πόδι της με το λυτό σανδάλι, κι αλάκερος ο κόσμος γίνεται άμπελος. Ο γέρο ποιητής ο Στησίχορος μια μέρα ξεστόμισε άσκημο λόγο γι’ αυτή μιαν ωδή του- κι ευτύς έχασε το φως του. Τρέμοντας τότε, μετανιωμένος, πήρε τη λύρα του, στάθηκε ομπρός στους Έλληνες σ’ ένα μεγάλο πανηγύρι και τραγούδησε την ξακουστή παλινωδία:
Δεν είναι αλήθεια ο λόγος μου για σένα, Ελένη
και δεν έμπηκες συ μες στα γοργά καράβια
μήτε έφτασες στο κάστρο εσυ ποτέ της Τροίας.
Κι έκλαψε σηκώνοντας ψηλά τα χέρια κι όλο μεμιάς, βουτημένο στά δάκρυα, το φως κατέβηκε στις κόχες των ματιών του.

Νίκος Καζαντζάκης : «ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΓΡΕΚΟ»


Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο