Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
75793 Τραγούδια, 226171 Ποιήματα, 27190 Μεταφράσεις, 26567 Αφιερώσεις
 

 Το διαβατήριο - 1964      
 
Στίχοι:  
Κώστας Βίρβος
Μουσική:  
Θόδωρος Δερβενιώτης


Πικρό σαν δηλητήριο
είναι το διαβατήριο
που πήρα για τα ξένα.
Μα τι να κάνω ο φτωχός,
μπροστά μου βρίσκεται γκρεμός
και πίσω μαύρο ρέμα.

Πικρό σαν δηλητήριο
είναι το διαβατήριο,
μα όταν ζεις χωρίς ελπίδα,
όπου γης είναι πατρίδα.

Απ’ τους καημούς που πέρασα
μια μέρα δεν εγέλασα,
τα μάτια μου όλο κλαίνε.
Και πήρα την απόφαση
να φύγω για την κόλαση
που ξενιτιά τη λένε.

Πικρό σαν δηλητήριο
είναι το διαβατήριο,
μα όταν ζεις χωρίς ελπίδα,
όπου γης είναι πατρίδα.

Μάνα κι αγάπη μου καλή,
πάτε κι ανάψτε ένα κερί
στης Παναγιάς τη χάρη,
στην ξενιτιά να μη χαθώ
μα γρήγορα να ξαναρθώ
στην αγκαλιά σας πάλι.




 Στατιστικά στοιχεία 
       Δημοφιλία: 95%  (4 ψήφοι)
      Αναγνώσεις: 4744
      Σχόλια: 3
      Αφιερώσεις: 0
 
   

 Δισκογραφία 
 
[1] Δίσκος 45 στροφών
1964
[1] Τραγούδια της ξενητε...
1965
[1] Στιγμές
1971
[1] Στέλιος Καζαντζίδης ...
1982
[1] Στέλιος Καζαντζίδης ...
1988
[1] Θόδωρος Δερβενιώτης ...
2002
[1] Στέλιος Καζαντζίδης ...
2006
[1] Λαϊκό τραγούδι - Η α...
2010
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Αφιέρωσέ το κάπου
Νέα μετάφραση
Εκτυπώσιμη μορφή
Αποστολή με email
Διόρθωση-Συμπλήρωση
 
   
 
   Viennezos, Michael @ 02-10-2009
   netriofron
25-10-2016
ΤΕΛΙΚΑ ειναι του 1963 !!!!!!!!!!!!
Απο το αλμπουμ ''Κώστας Βίρβος Νο 1, Πίκρες και χαρές''

ΠΗΓΕΣ = [ discogs.com ] -- & -- [ http://vinyl.gr/Stelios%20Kazantzidis%2045%20strofes%20(Parlophone).html ]
   netriofron
10-09-2016 07:21
Κυκλοφορησε 12-2--1964 - 45ρακι στην , PARLOPHONE [GDSP-2868]
   μουσόφιλος
11-12-2015 02:31
Η στιβαρή προσωπικότητα με τη κρυστάλλινη φωνή που κατέκλυζε σαν ορμητικό ποτάμι τα πάντα ήταν αυτή η πηγαία ψυχοσωματική οντότητα που άκουγε στο όνομα Στέλιος Καζαντζίδης. Είναι ο καλλιτέχνης που γεννιέται μια φορά στα χίλια χρόνια και που σε ηλικία 69 χρόνων ήταν σε θέση να προκαλέσει μέσα στο στούντιο, σε απόσταση ενός μέτρου από τον ίδιο, την ταλάντωση στο χαρτί που ήταν τοποθετημένο στο αναλόγιο μπροστά του. Είναι αυτό που είχε πει ο Μίκης Θεοδωράκης κάποτε για εκείνον: «Ο Καζαντζίδης έχει ήχους και φωνές αιώνων μέσα του... Όταν τραγουδάει, κάνει ελεύθερη πτώση στα 10.000 μέτρα. Όταν φτάσει στα 150 μέτρα, τότε ανοίγει τ’ αλεξίπτωτο.».
Η αυθεντική προσωπικότητα με την ολοκάθαρη ματιά αποτέλεσε το λαϊκό θρύλο του ελληνικού πενταγράμμου, με τον οποίο βρέθηκε σε πλήρη ταύτιση πλήθος κόσμου. Μέσα στη φωνή και τα τραγούδια του βρίσκεται η γη και η θάλασσα μαζί, όπου χορεύουν με πόδια γυμνά οι καημοί και τα βάσανα των ξεριζωμένων, των αδικημένων, των ερωτευμένων τινάζοντας τη στάχτη από τη φωτιά μιας ολάκερης ζωής. Λατρεύτηκε και λατρεύεται όσο κανείς, γιατί όσο κι αν μεγάλωσαν τα φτερά του, από το πλάι του κόσμου δεν έλειψε ποτέ [Δανάη Λιάκου στο http://www.flowmagazine.gr]


Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο