Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
100475 Τραγούδια, 243084 Ποιήματα, 28004 Μεταφράσεις, 26570 Αφιερώσεις
 

Αυγερινός - 1979      
 
Στίχοι:  
Πυθαγόρας
Μουσική:  
Γιώργος Κατσαρός


Με βρήκε ο αυγερινός
σαν φύλλο κίτρινο στους δρόμους.
Κλαίει στα μάτια μου ο Θεός
κι έχω τον πόνο σου στους ώμους.

Δε με χωράει το κρεβάτι μου,
γιατί μου λείπει η αγάπη μου.
Δε με χωράει κι ο ντουνιάς,
αφού εσύ δε μ’ αγαπάς.

Τα σπίτια γύρω μου κλειστά
και σφαλιστή κάθε ταβέρνα.
Κι όπου γυρίζω με πατά
της μαύρης μοίρας μου η φτέρνα.

Δε με χωράει...




 Στατιστικά στοιχεία 
       Δημοφιλία: 90.4%  (17 ψήφοι)
      Αναγνώσεις: 30115
      Σχόλια: 18
      Αφιερώσεις: 0
 
   

 Δισκογραφία 
 
[1] Ηλίας Κλωναρίδης
1979
[1] Ηλίας Κλωναρίδης - 1...
2006
[2] Έκπληξη
2007
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Αφιέρωσέ το κάπου
Νέα μετάφραση
Εκτυπώσιμη μορφή
Αποστολή με email
Διόρθωση-Συμπλήρωση
 
   
 
   ΤΑΣΟΣ ΚΡΙΤΣΙΩΛΗΣ @ 26-10-2003
   Viennezos
<5/1/2005
Πρώτη εκτέλεση στο δίσκο "Ηλίας Κλωναρίδης" (1979)
   onissilos
21-09-2014 23:30
Τι να πει κανείς γι' αυτό το τραγούδι και αυτή τη φωνή..Σ Υ Γ Κ Λ Ο Ν Ι Σ Τ Ι Κ Ο
   vaggelchatz75
16-01-2012 23:17
Ο αντύπας το τραγουδάει καλύτερα απ' τον Κλωναρίδη.Το κομμάτι όντως είναι κομματάρα!
   roimat
17-12-2009 01:52
bj-counter, υποκλίνομαι. Νομίζω μας εξέφρασες όλους. Κρίμα που δεν έζησα αυτή τη μοναδική στιγμή.
   no name 4 ever
14-09-2008 12:51
Πολύ όμορφο τραγούδι από μια καλή φωνή που δυστυχώς δεν την άφησαν να προχωρήσει ίσως γιατί φοβόντουσαν το που θα μπορούσε να φτάσει!!!! Κρίμα!
Παρεμπιπτόντως bj-counter έπαθα πλάκα με το σχόλιο σου! Νομίζω ότι θα το σκέφτομαι κάθε φορά που θα ακούω αυτό το τραγούδι!!!!!!!!!!!!! Να' σαι καλά!!!!!!!!!!
   bj-counter
03-08-2008 06:09
Πριν μερικά χρόνια -θα ήταν 2002-το πρωτάκουσα...Τότε είχα ξενικήσει να ζω κάθε στίχο του!
Το τραγούδησα για 3 χρόνια- ένεκα επαγγέλματος βλέπετε-και κάθε φορά ήταν πιο δύσκολή από την προηγούμενη.

Ο κόσμος να χειροκροτάει ασταμάτητα και να απαιτεί ξανά και ξανά κι εγώ να παλέυω με τον εαυτό μου...
να προσπαθώ να μην ακούω τους στίχους που τόσο πολύ είχα ζήσει...
να μονολογώ εσωτερικά..."κάνε τη δουλειά σου!"

Ώσπου μια νύχτα δεν άντεξα...συνέβη...έτσι απλά...αυθόρμητα...
Ο κόσμος λιγοστός στο μαγαζί...λίγη κι η ντροπή -θα λεγε κανείς-
Όμως όχι εγώ δεν ντράπηκα! Ναι! έκλαψα...σχεδόν πνίγηκα από τον κόμπο στο λαιμό. Το τραγούδι το είπα, μέχρι τέλους...
Ο κόσμος? 'Εμεινε ασάλευτος. Μέχρι που τέλειωσα...και μετά. Χειροκροτούσε για 2 λεπτά απαιτώντας ξανά το ίδιο.
Κι εγώ...?
Δεν το είπα ξανά...ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΑΠΟ ΤΟΤΕ!
   Δημήτρης Γ.
17-04-2007 08:18
έτσι για καψουρια είναι αυτό... Εκπληκτικό
   Isolde
17-12-2006 11:41
Το πρωτοάκουσα περσυ στο Αθηνών Αρένα απο τον Χατζηγιαννη και ξανα φετος στο VOX. Το λεει εκπληκτικα
   deti
10-11-2006 16:36
Πάντως πέρσι στο Αθηνών Αρένα το έλεγε πολύ καλά ο Χατζηγιάννης.
Απίστευτα λυπητερό τραγούδι!
   Ανώνυμο σχόλιο
19-06-2006
ολο υπέροχο
   Ανώνυμο σχόλιο
19-03-2006
mou leipeis kosti mou polu!!! maria
   Ανώνυμο σχόλιο
12-01-2006
ʼστα..............
   Ανώνυμο σχόλιο
13-07-2005
το μεγαλείο της απλότητας ανόθευτα ερμηνευμένο από μια μεγάλη φωνή
   Ανώνυμο σχόλιο
13-07-2005
δυστυχώς κάποια από τα ωραιότερα τραγούδια πρέπει να τα πει ο μαζωνάκης για να γίνουν γνωστά!
   Ανώνυμο σχόλιο
19-03-2005
είναι υπέροχο τραγουδι με νοημα το αφιερώνω σε όσουσ αγάπησαν κ δεν βρήκαν ανταπόκριση.....
   Ανώνυμο σχόλιο
15-02-2005
Απλά εκπληκτικό!
   Ανώνυμο σχόλιο
<5/1/2005
Γιατί τα καλύτερα όνειρα είναι αυτά που μένουν πάντα όνειρα....   ( Κωνσταντίνα )
   Ανώνυμο σχόλιο
<5/1/2005
Τ Ε Λ Ε Ι Ο....   ( -!!- )


Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο