Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
68917 Τραγούδια, 220714 Ποιήματα, 26564 Μεταφράσεις, 26564 Αφιερώσεις
 

 Μαύρη θάλασσα - 1972      
 
Στίχοι:  
Διονύσης Σαββόπουλος
Μουσική:  
Διονύσης Σαββόπουλος


Κωμικού, ξυπόλυτου θιάσου
έργο τρομερό τα όρη του Καυκάσου
ίθρα ου θανάσιμη τσουλήθρα
ίθρα οα καταβόθρα, κολυμπήθρα

Σε πηγή θολή και μολυσμένη
την κρυφή μου αγάπη έχω βαφτισμένη
ερε οα σ’ όλα υπερέχω
όλα τα ζητώ και τίποτα δεν έχω

Δεν έχω ήχο, δεν έχω ήχο, δεν έχω υλικό, δεν έχω ήχο

Τον Αη Γιάννη άκουσα να ψάλλει
ζώο φτερωτό μου γδέρνει το κεφάλι
ουντ ια συντρίμμια το σαντούρι
έβγα να σε δω δειλέ κι ασχημομούρη(Θεέ μου ασχημομούρη)

Μαλλιαροί τοξότες της Σκυθίας
με κοιτάζουν μέσα από εικόνες Παναγίας
αρ ιο χρυσόμαλλο κριάρι
βάφτισε κι εμένα στη θάλασσα τη μαύρη

Δεν έχω ήχο, δεν έχω ήχο, δεν έχω υλικό, δεν έχω ήχο

Μυθικό πουλί με δυο κεφάλια
στου Παλαιολόγου τα κόκκινα σανδάλια
αρ ιο του Προμηθέα χνάρι
πέτρινο εργαλείο και αλφαβητάρι

Δεν έχω ήχο, δεν έχω ήχο, δεν έχω υλικό, δεν έχω ήχο

Τι γυρεύω εγώ σ’ αυτούς τους βάλτους
Ακρίτες ξαγρυπνούν στα σύνορα του κράτους
αου γοα κάνε το σταυρό σου
και σαν φαρμακερό κοντάρι απογειώσου

Αργοναύτη μέσα στα σκοτάδια
με όπλα ηλεκτρικά κι ιπτάμενα καράβια
αου βυ προς τ’ άστρα της αβύσσου
προς τους ουρανούς φωταγωγήσου

Δεν έχω ήχο, δεν έχω ήχο, δεν έχω υλικό, δεν έχω ήχο.




 Στατιστικά στοιχεία 
       Δημοφιλία: -
      Αναγνώσεις: 11123
      Σχόλια: 1
      Αφιερώσεις: 0
 
   

 Δισκογραφία 
 
[1] Βρώμικο ψωμί
1972
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Αφιέρωσέ το κάπου
Νέα μετάφραση
Εκτυπώσιμη μορφή
Αποστολή με email
Διόρθωση-Συμπλήρωση
 
   
 
   χίμαιρα @ 20-11-2008
   pikis
07-05-2011 03:22
Αυτή είναι η πρώτη έκδοση του τραγουδιού το 1972 από το δίσκο "Βρώμικο ψωμί". Ομως λείπουν οι παρακάτω στίχοι:

Τα παιδιά με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα
φέρνουνε μηνύματα για μιαν αγάπη που 'χα
και στις φλέβες μου βαθιά μαύρη θάλασσα σαν αίμα
λέει λόγια πικραμένα

Κανένα πλάσμα του Θεού δε ζει σε τέτοιο βάθος
όπου σ' αγάπησα πολύ κι απόμεινα μονάχος.
Μαύρη Θάλασσα κλειστή και ψυχή μου χαρισμένη
σ' όποιον πιο πολύ σε θέλει.

Να πούμε λόγια άγρια, παράξενα κι ατόφια
σάβανα και χώματα στη μούρη της τη τζούφια
η φωνή της η σκληρή λιώνει σα μεγάλο σώμα
μέσα στο δικό μου στόμα.

Φταίνε τα τραγούδια του, φταίει κι ο λυράρης
μα φταίει κι ο ίδιος του ο λαός γιατί είναι μαραζιάρης.
Μαύρη θάλασσα κλειστή, μακρινές μου πεδιάδες
πίσω από τις συμπληγάδες.

Στα μάγια και στα όνειρα, καμπάνα και καντήλα
Πόλη, Βάρνα, Οδησσός, Κωστάντζα και Μπραΐλα
και σε χρόνο μυστικό σαν ηφαίστειο του Αίμου
λεγεώνες του πολέμου.


Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο