Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
72272 Τραγούδια, 223464 Ποιήματα, 27190 Μεταφράσεις, 26567 Αφιερώσεις
 

 Η καλόγρια η τσιγγάνα - 1971       
 
Στίχοι:  
Federico Garcia Lorca
Μουσική:  
Μίκης Θεοδωράκης


Βουνά και σύ’γνεφα μακριά σ’ όλα τριγύρω σιγαλιά
τα λιόφυτα γαληνεμένα και τα σπιτάκια ασβεστωμένα.

Σ’ ένα αχερόχρωμο πανί κεντά η καλόγρια η μικρή
άχου, τι όμορφα κεντάει το χεράκι της πως πάει.

Βάνει πουλιά, βάνει δεντριά, και τ’ άστρα τα χρυσά
βάνει στις τέσσερις τις κόχες τέσσερις αγριομολόχες.

Σ’ ένα αχερόχρωμο πανί κεντάει η καλόγρια η μικρή
μα κάθε τόσο αναστενάζει και κάτι με το νου της βάζει.

Λίγο το χέρι σταματά μες στον αέρα και κοιτά
στα μάτια της π’ ανοιγοκλείνουν δυο καβαλάρηδες περνούν.

Κι ύστερα πάλι στο πανί ξεσπάει η καλόγρια η μικρή
τι ποτάμια, τι χορτάρια, τι λιοτρόπια, τι φεγγάρια
πλάσματα της αρεσιάς της τής ονειροφαντασιάς της.




 Στατιστικά στοιχεία 
       Δημοφιλία: 60%  (2 ψήφοι)
      Αναγνώσεις: 4882
      Σχόλια: 2
      Αφιερώσεις: 0
 
   

 Δισκογραφία 
 
[1] Θεοδωράκης διευθύνει...
1971
[1] Mikis Theodorakis - ...
1971
[2] Romancero Gitano (Τσ...
1978
[3] Από τη φωνή του Χρισ...
2003
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Αφιέρωσέ το κάπου
Νέα μετάφραση
Εκτυπώσιμη μορφή
Αποστολή με email
Διόρθωση-Συμπλήρωση
 
   
 
   Φάσμα, Γιώργης @ 17-12-2007
   Avellinou
26-05-2013 23:57
I mikri kalogria den kentaei ta plasmata tou remvasmou tis alla synexizei na kentaei louloudakia par' olo pou fantazetai mia pediada me megali klisi, eikosi ilious, potamia pou kathontai orthia...Na to poiima tou Lorca:

Silencio de cal y mirto.
Malvas en las hierbas finas.
La monja borda alhelíes
sobre una tela pajiza.
Vuelan en la araña gris,
siete pájaros del prisma.
La iglesia gruñe a lo lejos
como un oso panza arriba.
¡Qué bien borda! ¡Con qué gracia!
Sobre la tela pajiza,
ella quisiera bordar
flores de su fantasía.
¡Qué girasol! ¡Qué magnolia
de lentejuelas y cintas!
¡Qué azafranes y qué lunas,
en el mantel de la misa!
Cinco toronjas se endulzan
en la cercana cocina.
Las cinco llagas de Cristo
cortadas en Almería.
Por los ojos de la monja
galopan dos caballistas.
Un rumor último y sordo
le despega la camisa,
y al mirar nubes y montes
en las yertas lejanías,
se quiebra su corazón
de azúcar y yerbaluisa.
¡Oh!, qué llanura empinada
con veinte soles arriba.
¡Qué ríos puestos de pie
vislumbra su fantasía!
Pero sigue con sus flores,
mientras que de pie, en la brisa,
la luz juega el ajedrez
alto de la celosía.
   billly
10-02-2011 00:01
απλα ονειρεμενο


Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο