Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
72272 Τραγούδια, 222042 Ποιήματα, 27191 Μεταφράσεις, 26565 Αφιερώσεις
 

 Κόκκινη ζωνη - 2004      
 
Στίχοι:  

Μουσική:  
B.D Foxmoοr


Στάσου παράμερα, φτιάξου πατήθηκες,
απ’ όσα αρνήθηκες, σφυροκοπήθηκες.
Όρθιε βλακόλιθε, σακί με μπάζα,
σε ψυχοκέντησαν καλά με μυθομάζα.
Ανυποψίαστε, σταμάτα να μετράς τη ζωή με καράτια.
Κοίτα αν τολμάς απ’ ευθείας μες στου δράκου τα μάτια.
άκου και μάθε από τη ζοφερή σιωπή του,
παιδί του να γινόσουν, ξεχωριστό παιδί του.
Να καταλάβαινες πως εδώ μας πετάξαν,
μας απολύμαναν πολιτικά και μας τάξαν
παραδεισένια ησυχία, κολασμένη αφθονία,
τραπέζια πλούσια, παιχνίδια, βιβλία, θρανία,
ζωή· τολμήσαν και μας τάξαν οι δειλοί ζωή,
σα μια ατέλειωτη του ονειροχρόνου γιορτή.
Κι ούτε ρωτάς γιατί (κι ουτε ρωτας γιατι)
ακυρωμένη συνείδηση καμένο χαρτί
Όσο κι αν το εύχεσαι, δε θα σε προσπεράσω,
στα μάτια σου ξανά τα ολόξενα θα συνταιριάσω.
Μη νοιαστείς και θυμηθείς τα κοντινά γεννήματα μας
Μη θαρρέψεις και πεις τα ονόματά μας.
Δε σου κακιώνω, σε μένα πιο πολύ θυμώνω
που τόσα χρόνια μυριάδες λέξεις μπροστά μας απλώνω
από τα σώψυχα μου μέσα· μα κανείς δε γλιτώνει,
απ’ αυτούς που γεννηθήκαμε στη κόκκινη ζωνη.
Στέκομαι και κοιτάω αποκομένος.
Το χρυσωπό όνειρο τους τελειώνει.
Φλέγομαι κι εσύ φοβισμένος
παρακαλάς να μη μείνουμε μόνοι.
Σε δέχομαι, μα εσύ κυρτωμένος,
τόσο λιγόλογος που δε βλέπω σκόνη,
παραμερίζεις και ξεχνάς ο καϋμένος
πως γεννηθήκαμε στην κόκκινη ζωνη

Φώναξέ τα δυνατά όσα μου τύχανε τα `ξερα·
σε χωράφια είχα σπείρει κατάξερα
μύθους, που πιάστηκες για ν’ αντρώσεις,
στίχους, δίπλα στις μαζικές νευρώσεις,
εκρήξεις μια ατέλειωτη σειρά από εκπλήξεις·
δειλέ, στο ενδιάμεσο θα καταλήξεις
κυρτωμένος κι ούτε ματιά στις κορφές·
τα τότε όνειρά σου, τώρα αποστροφές.
Τι θες από `μας, μικρέ καλοσυνάτε
Με τους ομοίους σου μείνε να το γλεντάτε,
όταν μυριάδες αλήτες που σου μοιάζουνε μόνοι,
παλεύουν και για σένα στην κόκκινη ζωνη.

Κόκκινη κόκκινη ζωνη
Πυρωμένο ατσάλι στ’ αμόνι.
Κόκκινη κόκκινη ζωνη,
οι περήφανοι πεθαίνουνε μόνοι.

Στο πηγαινέλα του λόγου, στου υλισμού τη σιωπή
κρυφό μου κι ανάρμοστο, γίνε κραυγή.
Οι ντροπιασμένοι που αγνοούν σε υποβαθμίζουν,
αυτοί που δέχονται μονάχα όσα αγγίζουν,
πανηγυρίζουν, ενώ ραγίζεις την αστική λογική τους.
Αναιμικά κι αφωνικά δένονται στην ηθική τους.
Ρε, μη λογιάζεσαι για κουρασμένος
και μη σωριάζεσαι σαν προδομένος.
Πάντα ο εχθρός μας κάνει τη δουλειά του·
τράβα πιο `κει και μέτρα όλα τα σφάλματά του.
Γίνε σκιά του, γίνε καθρέφτης θολός
και ασ’ τον να πιστέψει πως είσαι νεκρός.
Είναι τυφλός, κορδωμένος μ’ αλαζονεία·
μη τον μαγέψεις, φτύσε μονάχα ειρωνεία.
Ούρλιαξε μέσα στ’ αυτί του, δε με νοιάζει αν γλιτώσω.
Αρνούμαι να με προδώσω.




 Στατιστικά στοιχεία 
       Δημοφιλία: -
      Αναγνώσεις: 2922
      Σχόλια: 0
      Αφιερώσεις: 0
 
   

 Δισκογραφία 
 
[1] Fiera
2004
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Αφιέρωσέ το κάπου
Νέα μετάφραση
Εκτυπώσιμη μορφή
Αποστολή με email
Διόρθωση-Συμπλήρωση
 
   
 
   kyan prap @ 12-04-2006


Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο