Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
101439 Τραγούδια, 244929 Ποιήματα, 28004 Μεταφράσεις, 26570 Αφιερώσεις
 

Επιφάνια Αβέρωφ       
 
Στίχοι:  
Γιώργος Σεφέρης
Μουσική:  
Μίκης Θεοδωράκης


Τ’ ανθισμένο πέλαγο και τα βουνά στη χάση του φεγγαριού
η μεγάλη πέτρα κοντά στις αραποσυκιές και τ’ ασφοδίλια
το σταμνί που δεν ήθελε να στερέψει στο τέλος της μέρας
και το κλειστό κρεβάτι κοντά στα κυπαρίσσια και τα μαλλιά σου
χρυσά τ’ άστρα του Κύκνου κι εκείνο τ’ άστρο ο Αλδεβαράν

Κράτησα τη ζωή μου
κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας
ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα κατά το πλάγιασμα της βροχής
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες με τα φύλλα της οξιάς
καμιά φωτιά στη κορυφή του βραδιάζει

Κράτησα τη ζωή μου στ’ αριστερό σου χέρι μια γραμμή
μια χαρακιά στο γόνατό σου
τάχα να υπάρχουν στην άμμο του περασμένου καλοκαιριού
τάχα να μένουν εκεί που φύσεξε ο βοριάς καθώς ακούω
γύρω στην παγωμένη λίμνη την ξένη φωνή

Τα πρόσωπα που βλέπω δε ρωτούν μήτε η γυναίκα
περπατώντας σκυφτή βυζαίνοντας το παιδί της

Ανεβαίνω τα βουνά μελανιασμένες λαγκαδιές
ο χιονισμένος κάμπος, ως πέρα ο χιονισμένος κάμπος τίποτε δε ρωτούν
μήτε ο καιρός κλειστός σε βουβά ερμοκλήσια
μήτε τα χέρια που απλώνουνται για να γυρέψουν, κι οι δρόμοι

Κράτησα τη ζωή μου ψιθυριστά μέσα στην απέραντη σιωπή
δεν ξέρω πια να μιλήσω μήτε να συλλογιστώ
ψίθυροι σαν την ανάσα του κυπαρισσιού τη νύχτα εκείνη
σαν την ανθρώπινη φωνή της νυχτερινής θάλασσας στα χαλίκια σαν
την ανάμνηση της φωνή σου λέγοντας "ευτυχία"

Κλείνω τα μάτια γυρεύοντας το μυστικό συναπάντημα των νερών
κάτω απ’ τον πάγο το χαμογέλιο της θάλασσας τα κλειστά πηγάδια
ψηλαφώντας με τις δικές μου φλέβες τις φλέβες εκείνες που μου ξεφεύγουν
εκεί που τελειώνουν τα νερολούλουδα κι αυτός ο άνθρωπος
που βηματίζει τυφλός πάνω στο χιόνι της σιωπής

Κράτησα τη ζωή μου, μαζί του, γυρεύοντας το νερό που σ’ αγγίζει
στάλες βαριές πάνω στα πράσινα φύλλα, στο πρόσωπό σου
μέσα στον άδειο κήπο, στάλες στην ακίνητη δεξαμενή
βρίσκοντας ένα κύκνο νεκρό μέσα στα κάτασπρα φτερά του
δέντρα ζωντανά και τα μάτια σου προσηλωμένα

Ο δρόμος αυτός δεν τελειώνει δεν έχει αλλαγή, όσο γυρεύεις
να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια, εκείνους που έφυγαν εκείνους
που χάθηκαν μέσα στον ύπνο τους σε πελαγίσιους τάφους
όσο ζητάς τα σώματα που αγάπησες να σκύψουν
κάτω από τα σκληρά κλωνάρια των πλατάνων εκεί
που στάθηκε μια αχτίδα του ήλιου γυμνωμένη
και σκίρτησε ένας σκύλος και φτεροκόπησε η καρδιά σου
ο δρόμος δεν έχει αλλαγή, κράτησα τη ζωή μου

Το χιόνι
και το νερό παγωμένο στα πατήματα των αλόγων




 Στατιστικά στοιχεία 
       Δημοφιλία: 90%  (2 ψήφοι)
      Αναγνώσεις: 12995
      Σχόλια: 6
      Αφιερώσεις: 0
 
   

 Δισκογραφία 
 
[1] 70 χρόνια Μίκης Θεοδ...
1995
[1] 40 χρόνια Αντώνης Κα...
2007
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Αφιέρωσέ το κάπου
Νέα μετάφραση
Εκτυπώσιμη μορφή
Αποστολή με email
Διόρθωση-Συμπλήρωση
 
   
 
   maria, Μαρία @ 09-02-2006
   netriofron
09-11-2017 06:12
Εχει ανεβει ξανα ,ΕΔΩ :
http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=2451
   ΧΑΙΝΗΣ
20-09-2014 08:07
Ποίηση: Γιώργος Σεφέρης (απόσπασμα από το ποίημα «Επιφάνια, 1937» της ενότητας «Σχέδια για ένα καλοκαίρι» στη συλλογή Τετράδιο γυμνασμάτων (1940))
   παρις
27-03-2012 23:52
Δεν πρόκειται για την "επιφάνεια" αλλά για ΤΑ "ΕΠΙΦΑΝΙΑ". "Η λέξη αναφέρεται στην φανέρωση του Ιησού Χριστού, ως του ενανθρωπήσαντος Λόγου του Θεού γιά την σωτηρία του κόσμου και συνδέθηκε ειδικώτερα με την βάπτιση που εγκαινιάζει την δημόσια δράση του" (Μπαμπινιώτης) και εορτάζεται των Θεοφανίων (Φώτων), την 6η Ιανουαρίου. ...Πού καταντήσαμε... να κάνω εγώ (!) μάθημα εκκλησιαστικής ορολογίας... ήμαρτον!!!
   ins2anity
20-10-2008 04:14
   iptamenos_gatos
28-08-2008 11:21
είναι οι εντυπώσεις του σεφέρη από το ταξίδι του με το τρένο μέχρι να φτάσει στην Κορυτσά και οι εντυπώσεις του απο την Κορυτσά την περίοδο που ήταν πρόξενος της ελλάδας εκεί
[1936-1938 περιπου]
   ins2anity
29-07-2008 12:21
ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΟ ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΙ ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΕΚΤΕΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΛΟΓΙΑΝΝΗ. (ΠΑΙΔΙΑ ΜΙΑ ΑΝΑΛΥΣΗ PLZ ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΗΚΟ ΑΛΛΑ ΤΟ ΧΑΝΩ......)


Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο