Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
72272 Τραγούδια, 223386 Ποιήματα, 27190 Μεταφράσεις, 26567 Αφιερώσεις
 

 Το σκιάχτρο - 2002      
 
Στίχοι:  
Sadahzinia
Μουσική:  
Active Member


Είχες δει το φεγγάρι να αργεί
είχες φιλιώσει με τη βροχή,
ήσουν ταμένο μόνο στη γη
κι ήσουν σαν πρίγκιπας εκεί.

Ώσπου ένα χέρι μια ροδαυγή
δεν άκουσε τη βουβή σου κραυγή
σ’ έκαψε πριν ο ήλιος να βγει
κι ήσουν σαν πρίγκιπας εκεί.

Ο ήλιος ψήλωσε πάλι, τράβα κουπί και πετάλι
γυρτό δίποδο ρετάλι, απ’ το σαράκι,
φαγωμένο παρτάλι
μ’ ότι σου απέμεινε στο άδειο κεφάλι
ώρα καλή, μες στην αιθάλη.

Σε πολιτεία μεγάλη ξέμεινες άκακο σκιάχτρο,
δεμένη η τύχη σου γύρω απ’ το απόρθητο κάστρο
της ευτυχίας και των ανθρώπων,
της τρομαγμένης φασαρίας και της σιωπής των αγνώστων.

Δεμένη η γλώσσα σου, δεμένο δάκρυ στο μάτι
που απ’ το παράδεισό τους σου έδωσαν το τίποτα και κάτι
μέρα χορτάτη απ’ τα πειράγματα
και τ’ όνομά του στο στόμα τους σκόρπια γράμματα,
γκρίζος λεκές στη λαμπερή τους εικόνα,
σφήνα κακή στον κανόνα και στον σπουδαίο τους αιώνα
έφερνε χειμώνα μέσα στην άνοιξη κι όμως
δε πρόλαβα ούτε εγώ να το γιάνω ούτε ο χρόνος.

Αυτό το σκιάχτρο είχε κάτι δικό μου,
είχε δροσιά απ’ το θεό μου και μια στιγμή απ’ το γιο μου,
τον ουρανό μου και τη γη που αγγίζω,
είχε για ταίρι του το γαλάζιο, το γκρίζο.

Είχες δει το φεγγάρι να αργεί
είχες φιλιώσει με τη βροχή,
ήσουν ταμένο μόνο στη γη
κι ήσουν σαν πρίγκιπας εκεί.

Ώσπου ένα χέρι μια ροδαυγή
δεν άκουσε τη βουβή σου κραυγή
σ’ έκαψε πριν ο ήλιος να βγει
κι ήσουν σαν πρίγκιπας εκεί.

Κουβέντα πιάνω κάτω απ’ τον ίσκιο το στραβό του
από παλιά είχε το χώμα αδελφό του
ήταν εκεί να του φυλάει τα σπαρμένα
φύτρωσε γύρω μια πόλη τι παράξενη γέννα!

Μπογιατισμένα παλάτια με σιδερένιο στεφάνι
και συ σκιάχτρο στη μέση, βαλσαμωμένο καπλάνι
να περιμένεις τη νύχτα το φεγγάρι να `ρθει
να σε κρύψει στο μαύρο μα το φεγγάρι αργεί.

Είχες παρέα μια βροχή καλοκαιριάτικη,
ταμένο μόνο στη γη κι ήμουν για ώρα εκεί
να μου λιγώνεις τη καρδιά με τη βουβή σου μιλιά,
στην ανοιχτή σου αγκαλιά είχαν κουρνιάσει πουλιά.

Δεν ήσουν φόβητρο, μα στους ανθρώπους ζημιά,
στο γόητρο τους χαλάστρα, αδέξια πινελιά
στο φόντο
ώσπου ένα χέρι μια αυγή σ’ έκανε αστέρι,
δε σ’ άκουσε κανείς και κανείς δε το ξέρει
στη μοναξιά ήσουν ταίρι με μια αχυρένια καρδιά,
ρούχα από δεύτερο χέρι, κακοντυμένη ομορφιά
Με μια φωτιά τιμωρήσαν τη πιο μικρή απειλή
χαθήκαν κι άλλοι έτσι, ώρα σου καλή.




 Στατιστικά στοιχεία 
       Δημοφιλία: 84%  (5 ψήφοι)
      Αναγνώσεις: 19575
      Σχόλια: 2
      Αφιερώσεις: 0
 
   

 Δισκογραφία 
 
[1] Στο χρώμα της στάχτη...
2002
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Αφιέρωσέ το κάπου
Νέα μετάφραση
Εκτυπώσιμη μορφή
Αποστολή με email
Διόρθωση-Συμπλήρωση
 
   
 
   S.H.O. @ 14-01-2006
   Ανώνυμος Ποιητής
16-07-2015 23:27
Αυτό το τραγούδι τόσο συγκινητικό ΛΑΤΡΕΊΑ! !!
   Γιώργος_Ευθυμίου
26-07-2006 16:48
Δεμένο δάκρυ στο μάτι...Ρε παιδιά ειναι απιστευτα ποιητικός ο λόγος τους, για μένα ειναι οι καλύτεροι!


Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο