Σύνδεση

Εγγραφή

Πλαίσιο χρήσης
68917 Τραγούδια, 220696 Ποιήματα, 26564 Μεταφράσεις, 26564 Αφιερώσεις
 

 Γυναίκα μήλο σάρκινο - 1980      
 
Στίχοι:  
Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική:  
Χρήστος Γκάρτζος


Γυναίκα, μήλο σάρκινο
και άρωμα από φύκια,
γυναίκα από πηλό και φως
κι ολόγιομο φεγγάρι,
τάχα ποια λάμψη σκοτεινή
βγαίνει απ’ τις κολόνες σου
και ποια πανάρχαιη νυχτιά
σε σένα αγγίζει ο άντρας;

Ένα τραγούδι από νερό
κι αστέρια είν’ η αγάπη.
Είναι μια μάχη απ’ αστραπές
κι από πνιχτόν αγέρα.
Και καταιγίδες άξαφνες
είν’ η αγάπη, αγάπη μου,
και νικημένα δυο κορμιά
από δυο στάλες μέλι.

Με τα φιλιά μου σεργιανώ,
γυναίκα, το άπειρό σου,
τις όχθες και τους ποταμούς
και τα μικρά χωριά σου,
ώσπου η φλόγα του έρωτα
από σοκάκια να τηνα
χιλιόγλυκα να ξεχυθεί
και στεναγμός να γίνει.

Ένα τραγούδι από νερό...




 Στατιστικά στοιχεία 
       Δημοφιλία: -
      Αναγνώσεις: 3452
      Σχόλια: 4
      Αφιερώσεις: 0
 
   

 Δισκογραφία 
 
[1] Τα ερωτικά
1980
 
   

 Επιλογές 
 
Κοινή χρήση facebook
Στα αγαπημένα
Αφιέρωσέ το κάπου
Νέα μετάφραση
Εκτυπώσιμη μορφή
Αποστολή με email
Διόρθωση-Συμπλήρωση
 
   
 
   Viennezos, Michael @ 28-12-2005
   Viennezos
28-12-2005
Οι στίχοι του Λευτέρη Παπαδόπουλου είναι μια ελεύθερη απόδοση ποίησης του Pablo Neruda.
   Viennezos
28-12-2005
Τραγούδι από τον προσωπικό δίσκο του Ψαριανού "Τα ερωτικά" (1980)
   Avellinou
29-03-2017 23:13
Δεν καταλαβαινω το στιχο που γραφει "από σοκάκια να τηνα". Αφου στο πρωτότυπο λεει "caminos de la sangre" (δρόμους από αίμα), νομιζω έπρεπε να γράφει "σοκάκια αιματινά". Ναι, μαλλον αυτό τραγουδαει ο Ψαριανός.

https://www.youtube.com/watch?v=dUdSmc-hT9Y&list=PLUUBhYVFlJMgFN4YkyUJtqGb9GPXTIa3k&index=7
   Avellinou
29-06-2013 09:11
Το πρωτότυπο ποίημα:

Plena mujer, manzana carnal, luna caliente,
espeso aroma de algas, lodo y luz machacados,
qué oscura claridad se abre entre tus columnas?
Qué antigua noche el hombre toca con sus sentidos?

Ay, amar es un viaje con agua y con estrellas,
con aire ahogado y bruscas tempestades de harina:
amar es un combate de relámpagos
y dos cuerpos por una sola miel derrotados.

Beso a beso recorro tu pequeño infinito,
tus márgenes, tus ríos, tus pueblos diminutos,
y el fuego genital transformado en delicia

corre por los delgados caminos de la sangre
hasta precipitarse como un clavel nocturno,
hasta ser y no ser sino un rayo en la sombra.


Πρέπει να συνδεθείς για να μπορείς να καταχωρίσεις σχόλιο